Önceden mektup yazardık… Çocukluğumun mektupları kalmış aklımda. Defalarca yazdığım ve defalarca okuduğum, belki de ailenin “mektup kâtibi” olduğum için böyledir… Edebiyat çevrelerinin ve diğer okumuşların dışında kalan bizlerin yani köylü milletinin mektubu -üç aşağı beş yukarı cevabı- şöyle yazılırdı:
Babama selam eder, ellerinden öperim. Baba, nasılsın, iyi misin; iyi olmanı Cenabı Allah’tan dilerim. 5 vakit namazda dua eder, dualarını beklerim.
Anama selam eder, ellerinden öperim. Ana, nasılsın, iyi misin; iyi olmanı Cenabı Allah’tan dilerim. 5 vakit namazda dua eder, dualarını beklerim.
Yusuf’a, Hasan’a, Rüştü’ye, Zinnur’a, Savaş’a selam eder, gözlerinden öperim. Nasılsınız, iyi misiniz; iyi olmanızı Cenabı Allah’tan dilerim. 5 vakit namazda dua eder, dualarınızı beklerim.
Çocuklara selam eder, gözlerinden öperim. Nasılsınız, iyi misiniz; iyi olmanızı Cenabı Allah’tan dilerim. 5 vakit namazda dua eder, dualarınızı beklerim.
Komşular nasıl, iyi mi? Kimsede bir yaramazlık yoktur inşallah. Bu sene çok kar yağdı mı? Havalar nasıl? Kuzular doğdu mu?
Beden soracak olursanız, ben çok iyiyim. Gurbet ve hasretten başka bir sıkıntım yok Allah’a şükür. Gurbet işte… Tek düşüncem sizsiniz. Buradaki köylülerimizin herkese çok selamı var. Akrabalara ve komşulara da çok selam söyleyin. Büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öpüyorum.
Ziya
Bir zamanlar böyle mektuplar yazardık… Böyle mektuplara, bu düzen ve içerikte cevaplar verirdik. (Babam selam eder, gözlerinden öper. Nasılsın, iyi misin; iyi olmanı Cenabı Allah’tan diler…) Tüm içerik, bu ve benzeri olmasına rağmen mektuplar hep özlemle beklenir, heyecanla açılır ve çoğu zaman gözyaşlarıyla okunurdu. Duygusal bir alışveriş içine girilirdi. Hiçbir mektup da cevapsız kalmazdı…
Arabistan’dan, Almanya’dan, Libya’dan; İstanbul’dan, Antalya’dan, İzmir’den ve diğer gurbet ellerden gelirdi mektuplar.
Sonra telefonla iletişim başladı. Telefon yaygınlaşınca mektuplar azaldı. Mektuplar azalıp telefonla görüşme artınca sanki daha çok görüşür olduk ama iletişim zayıfladı. Nihayet, telefonun, e-postanın ve sosyal medyanın etkisiyle her gün görüşmeye başladık ama herkes görüşememekten şikâyetçi! Çünkü duygu ve özlemle beslenen gerçek iletişim bitti.
Süleyman Aras
İnsanlar için denir hep; “gözünü toprak doyursun” veya “insanın gözünü bir avuç toprak doyurur” diye. Hâlbuki insanlar için geçerli olduğundan çok, kara toprak için geçerlidir bu sözün anlattığı gerçek. Fakat öznenin değişmesi gerekir ki, insana isnat edilen bu durumdan aklansın insan. Cümlenin doğru söylenişi şöyle olmalıydı bence: “Gözünü insan doyursun!”
Her insan ister ömür boyu ana dizinde olmasını;
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın, kamuoyunda ‘Cumartesi Anneleri’ olarak bilinen kayıp yakınlarıyla Şubat ayında yaptığı görüşmede ortaya çıkan 103 yaşındaki Berfo Nene’nin dramı, azıcık vicdanı olan herkesi hüzünlendirdi.
Aslında hiçbir şey yolunda değil! Yolunda gittiğini sandığımız şeyler rölantide giderken hiçbir meselemiz yokmuş gibi davranırız. Hâlbuki detaylı düşününce çepeçevre kuşatıldığımızı açık seçik görürüz.
Çiçeklerden Taç Yapan Adamın Günlüğünden:
Beklerim selamın seher zamanı
Dün Cuma namazına giderken mescidin önündeki ayakkabılar dikkatimi çekti: kimi siyah kimi kahverengi kimi klasik kimi spor kimi deri, süet veya bez; ama hepsi pörsümüştü. Mağazadan özene-bezene seçtiğimiz ayakkabılardan eser yoktu. Onlar mescidin önüne öylesine savruluvermişti. İçlerinde düzenli bırakılanlar da vardı; ama onların da üzerlerine basılmıştı, geç gelenler tarafından.