Eski Kafa!

Sesli Kitap Projesi [www.sesleniyoruz.com]

2011-02-12T16:27:00.001+02:00

İnternet ortamında, http://www.sesleniyoruz.com/ adresi üzerinden yayın yapan bir site var. Henüz yolun başında olan bir ‘sesli kitap projesi’… Yolun başında diyorum, çünkü proje sahiplerinin deyimiyle yola yeni çıkmışlar. Yeni çıkmışlar ama yolda kalmaya niyetlerinin olmadığını tahmin ediyorum. Duam da o yönde! Proje kısaca şöyle anlatılıyor:

“Çeşitli nedenlerden dolayı 1 yıl kadar ertelenmiş, okumayı sevmeyenlere dinleme yoluyla okumayı sevdirmeye çalışan, okumaya vakti olmayanlara ‘dinlemeye de mi vaktiniz yok’ diyen, engelli kardeşlerimize seslerimiz aracılığıyla hakikati dillendiren bir projedir.”

Siteyi yapanların ifadesiyle sistem şöyle çalışıyor:

“Seslendirmen arkadaşlarımız seslendirdikleri metinleri bir müzikle miksleyerek ortaya çıkardıkları bu çalışmayı sitemize yüklüyor. Siz sevgili dostlarımız da sitemiz üzerinden dinleyebildiğiniz bu çalışmaları, dilerseniz bilgisayarınıza indiriyorsunuz. Daha sonra isterseniz flash belleğinize veya mp3 çalarınıza yükleyip istediğiniz zaman, istediğiniz yerde dinleyebiliyorsunuz.”

Bu noktada bir hatırlatmada bulunmak istiyorum: Dileyen site sahipleri, seslendirilmiş çalışmaları, embed kodları yardımıyla kendi sitelerine ekleyebiliyorlar. Olayın bu yönü çok iyi düşünülmüş.

Bir sesli kitap projesi olan sesleniyoruz.com’da şimdiye kadar;

Âsitane (Melih Atom’un sesinden)

Bostan (Fikret Bayraktar’ın sesinden)

Cuma Sayfası (Erol Eren’in sesinden)

İşi Vaktinden Çok Olanlar (Fikret Bayraktar’ın sesinden)

Hayatımızı Kolaylaştıran Ayetler ve Öyküler (Selman Urluca’nın sesinden)

Hayatımızı Kolaylaştıran Hadisler ve Öyküler (Selman Urluca’nın sesinden)

Tefekkür Atlası (Hayri Küçükdeniz’in sesinden) isimli çalışmalar seslendirilmiş.

Projede emeği geçen tüm arkadaşları tebrik ediyor ve muvaffakiyetler diliyorum.

Süleyman S. Aras

I Am A Muslim (Ben Müslümanım) [Video] ve Çevirisi

2011-01-29T17:37:00.004+02:00

Videodaki kardeş şöyle diyor:

“Selam! Ben bir terörist veya hurma tüccarı değilim. Bir çadırda yaşamıyorum ve karımı bütün gün orada kapalı tutmuyorum ve kayıtlara geçsin diye söylüyorum; evlenmeden önce onun kim olduğunu da biliyordum.

Dolabımda beyaz entariler ve sandaletlerden başka şeyler de var ve aslına bakarsanız daha önce deveye hiç binmedim! Hiç… Eminim hepsi harika hayvanlardır…

Adı Ahmed olan birini tanıyorum. Ama o, sizin ekonomi sınıfınızdaki çocuk değil, o yüzden sormayı bırakın!

Falafel, aslında benim en sevdiğim yemek değil… Bir türbanın nasıl bağlandığını bilmiyorum bile! Ve benzincide hiç çalışmadım taksicilik de yapmadım. Kâfir olduğunuzu da düşünmüyorum.

Ben barışa inanıyorum… Bütün diğer dinlerden ve inanışlardan olan insanların uyum içinde yaşayabileceklerine inanıyorum; tıpkı Müslüman Arap, Osmanlı ve İspanyol İmparatorluklarındaki gibi… Ve inanın bana; kendi ülkeme geri dönerim, ama zaten oradayım!

Müslümanlar, dünyanın en güzel mimari eserlerinden bazılarını yapan insanlardır… Cebiri, kaligrafiyi, astronomiyi, geometriyi ve modern nümerik sistemi biz icat ettik… Yunanlılar değil, Müslümanlar! Ve biliyor musunuz; -dinimizin adı- “İslâm” diye telaffuz ediliyor, “İzlam” değil, “Islam” değil… Ve gerçek tebliğ: ‘Gerçek tebliğ, bir alışveriş merkezinde, insanların -tuhaf- bakışlarını umursamadan, uluorta namaz kılmaktan korkmamaktır.’ Müslüman, bir umumi tuvaletin lavabosunda ayağını yıkamaktan da çekinmez. evet, bu okuduğum Kur’an! Ve havaalanında olmam umrumda bile değil. Çünkü o, tüm zamanların en harika kitabı…

Benim adım, Muhammed ve ben bir Müslüman’ım”

Yapım: The Muslim American Society

Çeviri: Umut Yavuz

Süleyman S. Aras

“Yakalanırsak Sadece Arkadaşız” Diyeceğiz vb.

2011-01-22T17:44:00.007+02:00

Çetin Doğan'dan Mülhem
"Yakalanırsak..." Güzellemeleri:

Bunlar genel:

Gizli flört edenler, yasak aşk ve gayrimeşru ilişki yaşayanlar: “Yakalanırsak, ‘sadece arkadaşız’ diyeceğiz.”

Sapkın ruhlu senaristler, yapımcılar, yönetmenler, sanatçılar: “Yakalanırsak, ‘sanat için yapıyoruz’ diyeceğiz.”

Zehir tacirleri, beyaz ölüm kusanlar: “Yakalanırsak, ‘satıcı değiliz; içiciyiz’ diyeceğiz.”

Dini deforme eden devşirme ve uydurma ilahiyatçılar: “Yakalanırsak, ‘dini ıslah ediyoruz’ diyeceğiz.”

Deniz Baykal-Nesrin Baytok: “Yakalanırsak, ‘AKP yaptı’ diyeceğiz.”

Global Yahudi terörü: “Yakalanırsak ‘Müslüman’ız, Müslümanlar yaptı’ diyeceğiz.”

Irakta kimyasal silah var diyen Büyük Şeytan ve koalisyonu: “Yakalanırsak, ‘demokrasi getirdik’ diyeceğiz.”

Bunlar da TSK’dan:

Harıl harıl (pardon hırıl hırıl) darbe hazırlığı yapanlar, millete komplo hazırlayan haramzadeler: “Yakalanırsak, ‘harp oyunu, plan semineri’ diyeceğiz.”

Poyrazköy’e roketatar, lav silahı vb. gömenler: “Yakalanırsak ‘boru!’ diyeceğiz.”

AKP’yi, Fethullah Gülen’i, aslında komple Türk Milletini bitirme planı yapanlar: “Yakalanırsak ‘kâğıt parçası’ diyeceğiz.”

Süleyman S. Aras

Tüpler Uzayda Reklamı Size Ne Anlatıyor?

2011-01-22T14:02:00.001+02:00

Aygaz’ın son reklamı, uydu üzerinden çalışan hızlı sipariş sistemi, Aygaz Ekspres üzerine kurulu. İzleyenler içeriğini ve sloganını biliyor.

Fazla uzatmak istemiyorum; hikâye uzayda geçiyor. Kahramanlarımız, Amerikalı astronotlarla falan karşılaşıyorlar; onlarla bir güzel dalga geçiyorlar! Derken Aygaz’ın reklam sloganı çıkageliyor: “tüpler uzayda!”

Bu slogan bende, “Türkler uzayda” fikriyle, “istikbal göklerdedir” idealiyle dalga geçiliyor algısına yol açtı. Çünkü reklamda Türkler kendileriyle dalga geçiyor.

Firma Aygaz (Koç Grubu), reklam ajansı TBWA (Amerika) olunca mı böyle oldu, yoksa çok mu önyargılıyım, bilmiyorum. Ama reklamı ilk izlediğimde o algıyı yaşadım ve öyle kaldı.

Süleyman S. Aras

Türkiye Nereye Gidiyor?

2011-01-22T11:25:00.007+02:00

Ortaöğretime başladığım 1990 yılından, okuldan mezun olduğum 1997 yılına kadar neredeyse her ders döneminde Coğrafyanın konusuydu Türkiye’nin matematik konumu. Türkiye’nin matematik konumu: “Türkiye, 36^o-42^o kuzey paralelleri ile 26^o-45^o doğu meridyenleri arasındadır.”

Dinledik, öğrendik, yazdık, ezberledik… Bu bilginin üzerinden yıllar geçti. 13 sene sonra hafızamı yokladığımda, kelimesi kelimesine hatırlayınca şaşırdım.

“Türkiye nereye gidiyor, Batıdan kopuyor mu, doğuya mı yaslanıyor?” tartışmalarının alevlendiği bu günlerde merak edip baktım. Literatürde hâlâ aynı bilgi duruyor.

“Türkiye, 36^o-42^o kuzey paralelleri ile 26^o-45^o doğu meridyenleri arasındadır.”

Yani değişen bir şey ve Türkiye’nin bir yere gittiği yok. Evet, Türkiye’nin Doğuya yaklaştığı doğru ama Batıdan koptuğu söylenemez. Yaşanan sürecin adı şu olabilir: Türkiye, Batıya olan -kayıtsız şartsız- bağımlılıktan kopuyor ve aslında, kayan Türkiye’nin ekseni değil, dünyanın ekseni…

Türkiye olduğu yerde yani en ağır olduğu (jeo-politik, jeo-stratejik vb.) yerde duruyor. Durmaya devam etsin; ilelebet, payidar…

“Türkiye, 36^o-42^o kuzey paralelleri ile 26^o-45^o doğu meridyenleri arasındadır.” Bu bilgi de matematiksel olarak değişmesin ama Türkiye’nin etki hinterlandı değişsin ve artsın. Çünkü 36^o-42^o kuzey paralelleri ile 26^o-45^o doğu meridyenleri arası fiziki olarak bize yetse de tarihi rolümüz gereği burada sıkışıp kalamayız.

Yani Türkiye’nin geleceği, manevi yeri, etki alanı 36^o-42^o kuzey paralelleri ile 26^o-45^o doğu meridyenleri dışındadır.

Süleyman S. Aras

İşimiz Korsan Siyaset (Yaşasın Atalet!)

2011-01-11T15:51:00.006+02:00

Habertürk Gazetesi çizeri Mehmet Çağçağ’ın yazımızda yer verdiğimiz karikatürü her şeyi özetliyor aslında… Ancak eklemek istediğim şeyler var.

Yüksek yargıda dosyalar birikmeye devam ediyor. Karara bağlanmayan davalardan dolayı terör suçluları dâhil tahliye olanlar birbirini izliyor. Olayın başlıca sorumlusu olan yüksek yargı mensupları her zamanki pişkinlikle çözüm üretmek yerine polemik yapıyor.

Ama adamların hakkını yemeyelim; onlar da epey çalışıyorlar. Mesela;

1.Siyaset yapmaktan davalara bakmaya zaman bulamıyorlar.

2.Adaleti sağlamak yerine, “rejimi koruma” gibi garip bir görevden bahsediyorlar.

3.Vural Savaş örneğinde (bkz. Militan Demokrasi) olduğu gibi yandaşlarına ve ideolojilerine öncelik veriyorlar, pozitif ayrımcılık yapıyorlar.

4.İstedikleri zaman, pekâlâ jet hızında karar verebiliyorlar. Bkz. İlhan Cihaner, Osman Kaçmaz, Ömer Faruk Eminağaoğlu, Mehmet Haberal davalarında buharlaşan iş yükü ve Erdoğan’ın milletvekilliğinin engellenmesi için mucizelere imza atan jet yargımız!

5.Yargı mensubu yetersiz olmasına rağmen gerekli sınav ve atamaları bizzat yüksek yargı, kadrolaşma bahanesiyle sürekli engelliyor. Bkz. "Bu yargıdan başka sonuç çıkabilir miydi?"

6.Askeri darbe olmazsa -ki olmadı, olmayacak, olamayacak- yargı darbesi yapalım/yaparız cümlelerini bir yerlerden hatırlayınca davaların bilerek savsaklandığı gibi bir şüphe akla pek de uzak değil.

7.Böylece yargı kilitlenecek ve adalet engellenecek, oluşan kargaşa ve kaos ortamının sonucunda arzulanan yargı darbesi gerçekleşmiş olacak.

Adamlar iyi çalışıyor…

Süleyman S. Aras

Köpeğin Duası

2010-12-18T14:58:00.006+02:00

Gerçekleşmesinin imkânsız olduğunu vurgulamak istediğimiz herhangi bir olay veya maruz kaldığımız bir beddua karşısında bazen küçümseyerek bazen alaycı bir eda ile bazen de sırf şaka olsun diye kullanırız şu cümleyi: Köpeğin duası kabul olsaydı gökten kemik yağardı.

Hâlbuki tüm köpeklerin duası kabul olur. Aslında en baştan kabul edilmiştir onların duası… Dahası, insan hariç tüm canlıların duası en baştan kabul edilmiştir. Sadece insanların, -kulluk gereği- dua kapısını sürekli kullanmaları gerekir.

Dünya, hayvanların dualarının peşin kabul edilişi doğrultusunda dizayn edilmiştir ve Sünnetullah bu doğrultuda işlemeye devam etmektedir. Her ne kadar yaratılan her şey insanlar için olsa da…

Her ne kadar insanlar köpeğin duasının kabulünü, gökten kemik yağmasına indirgese de…

Süleyman S. Aras

Pazartesi Sendromu mu Cumartesi Sendromu mu?

2010-12-11T13:11:00.015+02:00

Gerçekten böyle mi bilmiyorum: Herkesin pazartesilerden nefret ettiği söylenir. Haftanın ilk iş, okul ve resmi günü olduğu ve hemen tatilden sonraya denk geldiği için insanlara sendrom yaşattığı iddia edilir: pazartesi sendromu.

14 yıllık eğitim, 9 yıllık iş hayatım var; pazartesi sendromu yaşadığımı hiç hatırlamıyorum. İş hayatına başladığım günden beri -maalesef- cumartesi günleri de çalışıyorum. İnanır mısınız, ilk işe başladığım tarihten beri cumartesi sendromu yaşıyorum.

Aslına bakarsanız, haftanın son iş günü, ertesi gün koskoca(!) bir tatil var… Derdin ne? Keyfini çıkarsana! Ama olmuyor işte. Ülkenin ve dünyanın önemli bir kısmı o gün tatil yapıyorken, dinleniyorken ve en önemlisi de tüm resmi kurumlar kapalıyken çalışmak çok sıkıcı… İnanın hiç çekilmiyor. Bilen bilir!

İşte bu durum benim için tam bir sendrom oluyor: cumartesi sendromu.

Süleyman S. Aras

Herkes Kendi Çocukluğunda Donsun İster Hayatı

2010-12-06T18:30:00.014+02:00

Klasik serzenişlerdir: “Ah eski ramazanlar, bayramlar!”, “Nerede şimdi eski komşuluk ilişkileri?”, “Bizim çocukluğumuzun oyunları böyle miydi?”, “Eski günler geri gelse!” gibi veya başka konularda sitem ve özlemle dolu cümleler sürekli duyduğumuz cümlelerdir.

Bu, sadece çağımızın bir özelliği olmasa gerek diye düşünüyorum. Sanırım herkes kendi çocukluğunu özlüyor. Bu, yaratılışımızda olan nostalji duygusundan kaynaklanıyor olabilir. İnsanoğlu bu duyguyu yüzyıl önce yaşadığı gibi binlerce yıl önce de yaşamış olabilir.

Çocukluğumuzda -ve biraz da gençliğimizde- yaşadığımız ve benliğimizde derin izler bırakan kimi olayların ve kültür öğelerinin zamana yenilerek yok olması veya değişerek başkalaşması içimizi acıtır. Bu yüzdendir ki, onları bazen sitemle bazen özlemle anmadan edemeyiz.

İçimizdeki çocuğun bir türlü büyümemesi, büyümek istememesi başka neyle açıklanabilir ki?

Ben, kimi zaman bir süreliğine köyde -küçük bir çocuk- olmayı; Cırnık, Dersim, Emmen, Çelik-Çomak, Mile, Elbende, Körebe vb. oynamayı; küçük taşlardan küçük evler yapmayı, bahar gelince kuzu otlatmaya gitmeyi, yaz gelince derede balık tutmayı, güz gelince tarladan ekin taşımayı vs. özlerken bundan binlerce yıl önce ismini hiç bilmediğim, yüzünü bile hayal edemediğim başka bir çocuk, bugün bize anlamsız veya ilkel gelen onlarca şeyden zevk almış, ve benim yaşlarıma geldiğinde o da onları özlemişti. Kim bilir, belki bu özlemini mağara duvarlarına bile işlemişti. Hem de günlerce uğraşarak.

Bu yazı, ancak Cahit Sıtkı Tarancı’nın “Çocukluk” şiiriyle biterse anlamlı olur diye düşündüm.

Affan Dede’ye para saydım,

Sattı bana çocukluğumu.

Artık ne yaşım var ne de adım;

Bilmiyorum kim olduğumu.

Hiç bir şey sorulmasın benden,

Haberim yok olan bitenden.

Bu bahar havası, bu bahçe...

Havuzda su şırıl şırıldır.

Uçurtmam bulutlardan yüce,

Zıpzıplarım pırıl pırıldır.

Ne güzel dönüyor çemberim,

Hiç bitmese horoz şekerim!

Süleyman S. Aras

Süslü Yalnızlık

2010-12-01T20:58:00.002+02:00

Bir felsefi görüş olarak başladığında kulağa hoş gelen öneriler sunan ve telkinlerde bulunan, o günden beri kendi sistematiğini oluşturan, asla bencillik ve egoistlik olmadığı iddia edilen, kişinin (bireyin) kendi haklarını, çıkarlarını ve değerlerini toplumunkinden (aile, klan, lonca, parti, cemaat, din, getto, kast vs.) önde tutan ve yine bireyi belirli kurallara uymaya mecbur bırakan sosyal ve siyasi kurumlara karşı bireysel özerkliği savunan, kısaca bireyin mensup olduğu topluluğa karşı sahip olduğu sorumlulukları reddeden, gelinen noktada insanı asosyalleştirmekten başka pek bir işe yaramayan, kuşak çatışması denen olgunun temelini oluşturan, buna rağmen allanarak pullanarak şırınga edilmeye devam edilen bireycilik, süslü yalnızlık değil de nedir?

Süleyman S. Aras

Sabah Namazına Gittim (Öldürülmezsem) Geleceğim

2010-12-01T16:54:00.008+02:00

Biri camiye gidiyordu, öbür ikisi meyhaneye… Birinin camide geçen toplam bir saatlik mesaisi tüm gün uyanık ve aydın kalmasını sağlıyordu, öbür ikisinin ömürlerinde toplam bir saat ayık ve aydın kaldığı zaman yoktu, neredeyse…

Ülkemde biri sabah namazından dönerken öbür iki alkolikten biri tarafından öldürüldü. Sokakta sağa-sola, direklere, çöp kutularına ateş eden sarhoş serseriler, camiden dönen adamı görünce işi iyice abartarak onu işaret edip “acaba nişan alabilir miyiz, vurabilir miyiz?” diye aralarında iddialaştılar bile. Rivayet bu… ve içlerinden biri nişan alarak hiç çekinmeden tetiğe bastı... Sevinin alkolik kefereler, alkol seviciler, alkol bağnazları, alkol fetişistleri, alkol tapıcıları… Sevinin azgın azınlığın baskın sesleri; şimdi sevinin! Sizin adam, bizim adamı tam kafasından vurdu…

Camiye giden adam sabah namazından dönerken vurulduğu yerde öldü; öldüğü gün, yetim bir çocuğun babası oldu. Öbür iki alkolikten biri yani ateş eden hapse girdi. Artık ömrünün sonuna kadar ellerinden kan damlayacak. Hapisten çıktıktan sonra bir “camiye giden adam” olarak yaşasa da bu durum değişmeyecek; o kanlar damlamaya devam edecek. Tıpkı kocası öldüğü gün anne olan o kadının kanlı gözyaşlarının dinmeyeceği gibi…

Eğer tedbir alınmazsa alkolik keferelerin yücelttiği alkolizm, başıboşluk, sınır tanımazlık daha ciddi sonuçlar da doğuracaktır.

Mahalleli, “her gece benzer olaylar yaşanıyordu, bir gün birinin başına bela olacaklar diyorduk” mealinden şeyler söylüyor. Ya polisin bu ayyaşlardan hiç haberi olmadı ya da şikayetleri umursamadı. Mahalle

Şimdi o laikçi koca keferelerden kaç tanesi bu olaydan haberdar oldu, haberdar olanlardan kaç tanesinin vicdanı(!) sızladı?

Bu olayın çoğu kişide ciddi bir vicdani etki yaptığına -maalesef- inanmıyorum. Münferit ve sıradan bir olay gibi değil mi? Çünkü henüz bizim başımıza gelmedi.

Süleyman S. Aras

“Sapkın Ruhlu Senaristler!” Tartışması Sessizce Savuşturuldu

2010-11-30T21:00:00.005+02:00

TBMM Kayıp Çocukları Araştırma Komisyonu Başkanı ve Ak Parti İstanbul Milletvekili Halide İncekara bazı dizilerin (bana göre %90’ının) senaristlerinin ve yapımcılarının hasta ruhlu olduklarını iddia etmişti. Bu olay da Kurban Bayramı sürecine denk geliyordu.

Ne yazık ki, Halide İncekara’nın bu iddiası, benzerleri gibi bir-iki cılız desteğin ve birkaç saman alevi itirazın dışında tozlu hasırların altındaki yerini aldı. Sanırım, birileri, bu tür tartışmalardan oldukça fazla korkuyor.

Normal insanların yaşadığı ülkelerde bu tür tartışmalar genelde kıyamet koparır; toplumun neredeyse tüm kesimleri tartışmaya katılır, vatandaşlık ve birey bilinciyle olayın içinde yer alır. Muhafazakârlar ve sağlıklı bir toplumdan yana olanlar bu tür iddialarda bulunanların yanında yer alırken sapkınlar, hasta ruhlular, geniş mezhepliler, din ve maneviyat düşmanları da kendi aralarında kenetlenir Bizde nedense normal olanın tam tersine bu tür toplumsal tartışmalar sessizce ve ustaca(!) savuşturulur. Birileri, sihirli bir değnekle dokunarak ortalığı derin bir sessizliğe gömerler. İnsanlar, kurulmuş kuklalar gibi kafalarını eğerek gündelik hayatlarına geri dönerler.

Dizilere dikkatle ve analitik bakan herkes bilir ve görür ki, tek kalemden çıkmış gibi aynı zehri kusan bu senaryoların sağlıklı insanların kaleminden çıkması mümkün değil!

Halide İncekara’ya katılmakla kalmıyor, birkaç adım daha atıyorum: Evet, sapkın ruhlusunuz, hastasınız, anormalsiniz, yaşadıklarınızın veya maruz kaldıklarınızın etkisiyle yazıyorsunuz, misyonerlerle işbirliği içindesiniz, toplumları bozmak için -sırf bu işleri finanse etmek için- oluşturulan Yahudi sermayesiyle besleniyorsunuz…

Ama böyle şeylerle uğraşmaya ne lüzum var değil mi? Sanki yapacak, uğraşacak ve düzeltilecek başka şey kalmadı da ahlak endişesi sardı dört bir yanı.

Süleyman S. Aras

Dini Bayramı Fırsata Çeviren Kumarcı

2010-11-29T20:33:00.002+02:00

Bu yılki Kurban Bayramı’ndan aklımda kalan en önemli iz; kumarcıların yani haramcıların bile dini sömürmekten utanmadıkları gerçeğiydi. Demek ki, şeker toplayan çocuklar, kurban derisi toplayan misyoner vakıflar, fişleme avına çıkan odaklar gibi kumarcılar da bayramı dört gözle bekliyormuş.

Haram olan bir şey ile onun haram olduğuna karar veren din kurumunun bir ritüeli, nasıl bir araya getirilebildi ve kimse buna tepki göstermedi, anlamak mümkün değil. Reklam dehası veya fiyaskosu bu olsa gerek. Ama ikisi de değil; düpedüz küstahlık!

Aslında firmanın ismini vermek istemezdim ama bilinmesinde de fayda var. Türkiyemizin medarı iftiharı, kumar sitelerinden biri olan Oley’den bahsediyorum.

Oley, Doğuş Grubu’na ait bir kumar firması…

Bu yılki Kurban Bayramı’nı da kampanya düzenlemeden geçmemiş. Sloganı da şu: “Bayram hediyesi Oley’den!” Yuh artık! Bari dini bir bayramı kumar kampanyası düzenlemeden geçin. Biraz saygılı olun. Biraz anlayışlı olun. Bu çok mu zor?

Önüne gelen her fırsatta kampanya düzenlemeyi maharet sayan günümüz kapitalistleri, dini bayramları, tüketim çılgınlığının bir adım ötesine taşımayı da başardı ve bu durum benim güzel ülkemde sessizce kabullenildi. Bu günleri de gördük.

Evet, Müslümanlardan korkan laikçiler… Gerçekten soruyorum: Ülke nereye gidiyor?

Süleyman S. Aras

Dinlenmek İçin Ara Vermek

2010-11-26T17:34:00.018+02:00

“Çok yoruldun, çok hızlı gidiyorsun; biraz dinlen sonra devam edersin” dedi. Kendim tarafından kandırıldığımı nereden bilebilirdim. Yok, aslında bilmeliydim. Bilemedim.

Dinlenmek için ara verince, ara uzadıkça uzayınca, ara uzadıkça dinlenme tembelliğe dönüşünce ve tembellik hastalık halini alınca…

Yok, aslında bilmeliydim, dinlenmek için ara vermek yerine başka işe geçmek ya da (olmazsa) işin başka bir tarafından tutmak gerektiğini. Bilemedim.

Bilmeliydim, az da olsa devamlı olanda hayır olduğunu; bildiğimle amel etmeliydim…

Süleyman S. Aras

Sigarayı Bırakmak İçin Tek Sebep!

2010-07-27T14:49:00.005+03:00

Sigara içmeyi bir yaşam stili olarak görenleri bir kenara bırakırsak, sigarayı bırakmak isteyenleri “tüm içenler” olarak değerlendirmek mümkündür sanırım. Fakat itiraf etmek gerekirse, sigarayı bırakmak oldukça zor bir iş!

Antrparantez, ben bıraktım; bırakalı dört ay falan oldu. Şükür…

Hep sigarayı bırakmanın zorluklarından bahsedilir. Sigara bırakma yöntemleri geliştirilir. Neredeyse sigara tekellerinin kazandığı para kadar da bıraktırma iddiasında olanlar kazanır. Din kurumu fetvalar verir: En ağırından “haramdır” veya en hafifinden “mekruhtur” diye. Sağlık kurumu en ağırından ölümle en hafifinden herhangi bir organın kesilmesiyle tehdit eder. İnsanlar çok fazla umursamazlar…

Ancak yine de herkes bu illeti bırakmak için gerekçeler arar. Ben mucize yöntemlerden bahsetmeyeceğim. “Önemli olan iradedir; iradesi sağlam olan bırakabilir” demeyeceğim. Fakat ben sigarayı bırakmanın en kayıtsız kalınamaz gerekçesi olarak gördüğüm şeyi paylaşacağım sizlerle:

İnananlar için Allah’ın; inanmayanlar için tabiatın, sebeplerin, tesadüflerin vs. bize verdiği bu beden bizlere verilmiş bir emanet olarak en iyi şekilde korunmalıyken sigara içerek o emanete hıyanet etmiş oluyoruz. Kelimenin bildiğimiz tüm anlamlarıyla “ihanet!”

Bunun özellikle Müslümanlar için ağır bir yük olduğunu düşünüyorum. Lâkabı “Emin” olan bir peygamberin ümmeti için cesaret isteyen ve oldukça büyük bir suç.

Süleyman S. Aras

Terörü Bitirmek İçin

2010-06-27T15:09:00.006+03:00

Terörü bitirmek mi istiyorsunuz? Alın size bir reçete:

-Ya tüm özel televizyonları ya da tüm özel televizyonların kapılarını (ekranlarını) terör uzmanı geçinen, örgütün ekmeğine yağ süren toplum mühendislerine kapatın.

-Sabah-akşam terör konuşan/konuşturan programcıları ve yapımcılarını İmralı’ya gönderin.

-Örgütün eylemlerini şişire şişire anlatan, korku imparatorluğu yaratmak isteyen haberleri engelleyin.

Gerisi hükümetin, polisin, askerin işi… Bu noktadan sonra en berbat çözüm planı bile işe yarayacaktır.

Yeter ki bizi medyanın ve onun yumurtladığı uzmanların şerrinden kurtarın.

Süleyman S. Aras

Deniz Baykal Olayı

2010-06-27T13:44:00.007+03:00

Şaşıranlar Şaşırmayanlar Şaşırmış Gibi Yapanlar

Bloga uzun süre ara vermek zorunda kaldığım için yazmadığım konular vardı. Deniz Baykal ile -CHP’lilerin bile “o kadın” dedikleri- Nesrin Baytok arasında yaşanan skandal da bunlardan biriydi.

Malum olay skandal mı, komplo mu, MİT mi yaptı, Erdoğan’ın parmağı var mı, yoksa bizzat Önder Sav’ın Baykal’ı CHP’nin başından “Sav”ma planı mı az çok belli oldu. Olayın bu yönleri tartışıldı bitti. Olayın farklı bir boyutu benim dikkatimi çekti: Olayı bir şok gibi algılayıp şaşıranlar, normal karşılayanlar ve şaşırmış gibi yapanlar…

Şaşıranlar:

Bu grup, -Baykal’ı sevsin, sevmesin- ondan böyle bir şey beklemeyenlerdi. Şaşırmakla kalmayıp hayal kırıklığına uğradılar. Baykal onlar için namus ve dürüstlük abidesiydi. Bu sükûtu hayal ile sorulan sorular karşısında zoraki yutkunmaktan başka yapacakları bir şey yoktu.

Şaşırmayanlar:

Baştan söyleyeyim; ben şaşırmayanlar arasında yer alıyorum. Antrparantez, olayı ilk duyduğumda yaşadığım duygu, şaşkınlıkla karışık bir mide bulantısıydı. Tuhaf hissettim.

Şaşırmadım, çünkü olayın sonrasında da şahit olunduğu üzere bu skandal, Baykal ve Baytok’un normal, sosyal ve ailevi hayatlarında herhangi bir değişikliğe yol açmadı. Yani onlar da şaşılacak bir durum görmüyor. Maşallah, başları dik ve alınları açık olarak arzı endam etmeye devam ediyorlar. Topluma, toplumsal değerlere, çoğunluğun algılama biçimine tam bir meydan okuma!

Ayrıca onların (Baykal, Baytok ve aileleri) inanç sistematiği içinde, böyle bir olayı yanlış veya -en azından- abes sayan, onlara engel teşkil eden ve utanmalarını, çekinmelerini, böyle bir fiilden uzak durmalarını sağlayan bağlayıcı bir unsur olduğuna inanmadığım için de şaşırmadım ortaya çıkan duruma. Sevindim mi? Asla! Bu olaya sevinenler var mıdır? İnşallah yoktur…

Şaşırmış Gibi Yapanlar:

Haklarını yememek lazım; iyi oyuncular, ama Afrikalı forvetler gibi son hareketi yapma konusunda bariz (biraz değil, bariz) beceriksizler, finali berbat ettiler, yüzlerine gözlerine bulaştırdılar, maskeleri erken düştü. Bu sahtekâr yüzlere artık maske dayanmıyor.

Önce şaşırmış ve üzülmüş gibi yaptılar, iftira dediler, MİT’i ve hükümeti suçladılar ama çok geçmeden çok tanıdık bir yüz geçti 80 yıllık köhnemiş orkestranın başına. Tanıdık bir yüz: Kırmızı burunlu, asık suratlı, tanıdık ama bu milletin 70 küsur milyonundan herhangi birine benzemeyen ve kendini orkestra şefi sanan bir palyaço… Önce kırmızı suratını, sonra sopasını, daha sonra diğer arşivini(!) gösterdi muhaliflerine. Baykal için “gitme!” diye ağlayanlar, kapısında çadır kuranlar, “geri dön!” diye yalvaranlar… vs. tek tek; ama hepsi de kurulmuş kuklalar gibi, uzaktan kumandalı oyuncaklar gibi, büyülenmiş, hipnozlanmış bedenler gibi yüz seksen derece dönerek Baykal’ı yalnız bıraktılar. Hepsi mıknatısa koşan demir tozları gibi yapıştı ve kenetlendi palyaçoya.

Sonra palyaço, kuklasını gösterdi ve herkes ona biat etti. Şaşırmış gibi yapanlar, 80 yıldır yaptıkları gibi -hiçbir şey olmamış gibi- güle oynaya particilik oyununa geri döndü.

Kadere bakın; şimdi hiç umulmadık biri kaldı dışarıda: Deniz Baykal… İşte buna da ben şaşırdım!

Süleyman S. Aras

PKK Zaten Muhatap Alınıyor

2010-06-25T14:39:00.011+03:00

Bu PKK’yı muhatap alsak da mı haşlasak, muhatap almasak da mı haşlasak? (Ünlü olmaya aday Türk tekerlemesi)

Son zamanlarda patlak veren tartışma: PKK muhatap alınmalı mı, alınmamalı mı? Bu konu üzerinden birbirini hainlikle suçlayanlar bile var. Ancak tartışmaya gerek yok. Türkiye PKK’yı zaten muhatap alıyor. Sadece muhatap almıyor; ciddiye de alıyor.

İşte PKK’nın muhatap (ve ciddiye) alındığının delilleri:

-Bir örgüte operasyon düzenlemek, kan kusturmak, inlerini başlarına yıkmak onu muhatap almak değil midir? Türkiye’nin muhatap alma biçimi böyledir. İşinize gelirse!

-Terörün belini doğrultamaması için sınır içinde ve sınır ötesinde operasyonlar devam ediyor.

-Dünyada terörle uğraşan diğer devletler bir teröriste 10 asker verirken (onlarda 10 asker verip bir terörist almak bile başarı sayılıyor) Türkiye, çoğu kez şehit vermeden 5-10 (bazen daha fazla) teröristi birden avlıyor. -Keşke hiç olmasa- ama bazen de şehit veriliyor.

-Öte yandan terörü oluşturan derin bataklığın kurutulması çalışmaları da devam ediyor.

Türkiye PKK’yı muhatap alıyor hem de ciddiyetle muhatap alıyor. Öyle de olmalı. Hatta eskisinden daha ciddi yaklaşmalı olaya. Çünkü Türkiye’nin ve bu topraklarda yaşayan, yetmiş milyonu aşan milletin hainler topluluğu bir taşeron örgütle 30 yıl daha kaybetme lüksü yok!

Süleyman S. Aras

Israel Vs. The World (İsrail ve Dünya)

2010-06-24T19:06:00.007+03:00

Teşekkürler Zapiro

Süleyman S. Aras

Yara Görünmedikçe Acımaz

2010-06-24T10:53:00.005+03:00

Sizin de başınıza gelmiştir. Yürürken kazara bir yere çarpan diziniz, dar bir yerden geçerken demir parmaklıklara sürtünen omzunuz vs. o anda biraz acır ve çok geçmeden acısını unutursunuz.

Akşam olup eve döndüğünüzde ve elbiselerinizi çıkardığınızda gözünüz bir an gündüz bir şekilde sürtünen yerinize ilişir. O an önemsememiştiniz, biraz acımış ve geçmişti. Hâlbuki tam da şimdi acımaya başladı. Çünkü gözünüzün iliştiği yerde küçük de olsa bir yara oluştuğunu gördünüz. Üzerinde oluşmuş bir kabuk ve bir miktar kurumuş kan içinizi acıtır…

Çocukluktan kalma bir alışkanlık… Hastalık veya gerçeklik…

Eşya kullanma acemiliğimizi üzerimizden henüz atmadığımız bir dönemde, elimize geçirdiğimiz bıçakla bir tahta parçasını kesmeye uğraşırken, tüm ısrarlara rağmen elmamızı kendimiz soymaya çalışırken kesiveririz elimizi; sokakta koştururken düşeriz ve dizimiz yaralanır. İlk başta her şey normaldir; bozuntuya vermeyiz. Ta ki ilk kan damlası, dünyanın en güzel kırmızısı yaralanan yerden çıkıp bize görünür oluncaya kadar… İşte tam da o anda başlamış gibi acımız tam da o anda başlardı ağlamamız.

Büyüyünce -aslında- pek bir şey değişmiyor hayatımızda. Acı ve gözyaşı gibi…

Bazı şeyleri olduğu gibi hissedebilmemiz için görmemiz ve yaşamamız gerekiyor.

Süleyman S. Aras

Model Aranıyor!

2010-03-20T16:12:00.011+02:00

Ne zamanki adaleti, kardeşliği, edebi, hayâyı, Müslümanca yaşamayı sadece kitaplardan okumaya ve menkıbelerden dinlemeye başladık; ne zamanki tüm bunlarla tanışmamız, bir hatibin iki dudağından dökülen kelimelerin kulağımıza değip geçmesinden ibaret oldu, işte o zamandan beri pazarlamaya, satmaya ve başkalarına yaymaya yani tebliğ etmeye çalıştığımız ve değerli olduğunu iddia ettiğimiz ne varsa işte onların hepsi sahte.

Ne zamanki söylemi ile eylemi bir olan insanlar dünyamızdan göç eyledi ve onlardan sonra sadece söylemleriyle ön plana çıkan kanaat önderleri türedi, işte o zamandan beri dinimiz, diyanetimiz, örfümüz, âdetimiz, kültürümüz, sözümüz, özümüz… hep övündüğümüz neyimiz varsa işte onların hepsi sahte.

Ne zamanki “imamın dediğini yap, yaptığını yapma!” uydurması 6667. ayetimizmiş gibi belleklerimize kazındı, işte o zamandan beri söylemlerimizle eylemlerimiz birbirini yalanlıyor, içimiz-dışımız bir değil, çelişkinin, yalpalamanın, gel-gitlerin bin çeşidini yaşıyoruz. Gerçekleri bırakıp sahtelerine sahip olmanın çocuksu gururunu yaşıyoruz, tüm kandırılmışlığımızla beraber… Gururumuz, onurumuz, duruşumuz sahte.

Örneklerimiz, önderlerimiz, modellerimiz, hocalarımız, imamlarımız nerede? Biz mi onları terk ettik; onlar mı bizi terk etti? Görevlerini tamamlayıp gittiler mi; yoksa onları hak etmediğimiz için elimizden mi alındılar? Biz Müslümanlar ve tüm insanlık modelsiz mi bırakıldık; yoksa artık insanî modellerle ilgilenmiyor muyuz?

Yeni modellerimizin başında, Hollywood stüdyolarından tüm dünyaya yayılan, şeytanın askerleri geliyor. Her ülkede ve bölgede temsilcilikleri var. Televizyonları, radyoları, gazeteleri, internet siteleri, paralı-gönüllü tebliğcileri var. Onlar nasıl bir insan modeli kurguluyorsa çoğu insan, büyülenmiş veya hipnoz edilmiş sürüler gibi o model oluveriyor. Herkes onların rüzgârına açık durumdadır. Zehirlerini, hissettirmeden ve bir sürü şeytani yolla zerk ettikleri ve bunu uzunca bir sürece yaydıkları için normal bir hayat akıp gidiyormuş gibi sanılır. Müslümanlar: “Ben Müslüman’ım”, Hıristiyanlar: “Ben Hıristiyan’ım”, Yahudiler: “Ben Yahudi’yim”, Budistler: “Ben Budist’im” diye saçmalamaya devam ederler. Çoğu böyledir. Antrparantez, onlardan biri de bu satırların yazarı olan Fakirdir. Kendimi bu global etkinin dışında kalmış, ‘sütten çıkmış ak kaşık’ olarak görmüyorum. Maalesef göremiyorum. Çünkü bu habis virüsten etkilenmeyen yok gibi.

Genel görüntüye bakılırsa insanlığın büyük kısmı, belli noktalara kanalize olmuş bir şekilde akıp gidiyor. Bu durumdan memnun olmayıp çeşitli arayışlara giren insanların sayısı oldukça az. Güçleri zayıf! Propaganda (tebliğ) güçleri yetersiz… Yani model arayan insanlar da var. Eski modeller(in en azından ruhunu) diriltmeye çalışanlar var. Nicelik olarak ortaya çıkan bu azlık, ümitsizlik kaynağı olmalı mı? Genel durumdan memnun olmayan kitleleri yeise düşürmeli mi? Eğer nicelik olarak az olan bu kitlelerde nitelik olarak bir kalite varsa ümit var olunabilir. Çünkü dünyanın en mükemmel dini olan İslâm diğer semavi ve dünyevi sistematik dinler; kimi mükemmel, kimi de mükemmele yakın bir tek kişiyle başlamıştır.

İşte onlar modeldir. Onlar yok ama bırakıp gittikleri var. Mirasları var. Onları aramak, bulmak ve diriltmek ya da bu yöndeki çalışmalara katılmak en azından kalben destek olmak lazımdır.

Süleyman S. Aras

İnsan ve Hayvan Arasındaki Sınır Kayboldu

2010-03-17T11:25:00.004+02:00

Elif dergisinin Şubat-Mart sayısının kapağını görünce ‘hele şükür, tersine evrim (insanın hayvana evrilmesi) meselesini işlemek birilerinin aklına gelmiş’ diye düşündüm. Fakat yanılmışım! Elif dergisinin kapak fotoğrafının benim aklıma getirdiği çağrışımla derginin kapak dosyası farklı içeriklere sahip.

Dergi, felsefecilerin, insan ve hayvan arasındaki benzerlikler veya farklılıklar ile ilgili görüşlerini ele almış. Öte yandan yüzeysel olarak biyolojik evrim konusunu ele almış.

Aslında dergi kapağını Fransa’da yayınlanan bir felsefe dergisi olan Philosophie Magazine’den almış; içerikte bundan bahsediliyor zaten. O dergi de aynı manşetle çıkmış: Homme Et Animal La Frontière Disparaît… Yani, -anladığım kadarıyla- o dergide de mesele aynı açıdan inceleniyor. Bense tersine evrim konusunun birileri tarafından ele alınıp detaylı olarak değerlendirileceğini hâlâ -ümitle- beklemekteyim.

Ben, derginin kapağındaki çarpıcı fotoğrafı görünce, zihnimde tersine evrim için ideal görselin yakalandığı hayalini canlandırdım. Fotoğrafın özellikle feminist hareketleri ayağa kaldırmasını bekledim. En azından tartışılmalıydı. Gerçekten siz de dikkatle ve yorumlamaya çalışarak bakarsanız çok farklı ve çarpıcı anlamlar ve yorumlar yakalayabilirsiniz. Sadece bu fotoğraftan yola çıkılarak kitaplar dolusu görüş ortaya konabilir. Dili ve kalemi kuvvetli biri/birileri, bu fotoğrafı karşısına alarak insanın hayvana doğru hızlı evrimini anlatabilir.

Acı gerçek şu: insanoğlu tersine bir evrim geçiriyor. İnsanın, hayvandan (maymun) evrimleşerek bugünkü halini aldığına dair bilimsel spekülasyonlara (iddia bile demiyorum) rağmen ben hâlâ tersine bir evrim yaşandığı inancını yaşıyorum. Yani en mükemmel şekilde ve en iyi donanım ve yazılımlarla yaratılan insan, esfele safilin derecesine düşmek için adeta çırpınıyor. Açıkçası dibi bulmakla yetinmeyip daha aşağıları deneyen, sınırları aşırı zorlayan insan modeline de rastlamak mümkün! İnsanın evrimi anlatılacaksa ancak bu bağlamda anlatılabilir.

Peki, Müslüman bilim adamları (bilim insanları) nerede? Müslümanların yönetiminde olan bilim dergileri, akademileri nerede? Bu konu, bilimsel bir temelde ne zaman ele alınacak? Ne dersiniz, Elif dergisi günün birinde böyle bir dosya ile karşımıza çıkar mı?

Süleyman S. Aras

Ordu İktidarları Boykot Ederken Neredeydin?

2010-03-05T11:39:00.004+02:00

Türkiye’nin; tüm çelişkilerine, yanlışlarına, yamukluklarına, rağmen kendiyle barışık olmayı başarabilen ender yazarlarından biri olan Emin Çölaşan, bugünkü yazısında, iktidar mensuplarının Kış Tatbikatına katılmamalarını eleştirerek ‘ilk defa bir iktidar kendi ordusunu boykot ediyor’ demiş. Çok gülünçsünüz nam-ı diğer Bulaşan…

TSK da açıklama yaptı, iktidar kanadı da… TSK, tatbikatın sadece askerlere yönelik olduğunu, iktidar cephesi ise program uyuşmazlığını gerekçe gösterdi. Bunlar bahane de olabilir. Kaldı ki, ben de bunun bal gibi boykot olduğunu düşünüyorum. Hâlihazırda açılmış bir dava var ve bu davanın bir numaralı sanığı, devasa bir tatbikatı yönetiyor. İktidar gidip o sanığa sahip çıkıp onun tatbikat yönetmesine ayrı bir meşruiyet mi kazandırmalıydı?

Emin Çölaşan, senin gibiler hep madalyonun tek tarafına bakmak ve olayların tek boyutunu yansıtmakla ilgilenirler. Tamam, eski asker olmandan kaynaklanan yanlı ve yanlış reflekslerini biliyoruz; ama buna da bir yere kadar katlanılabilir. Yani Aydın Doğan bile sana sınırsız kredi veremediyse bizden bekleme!

Çölaşan, TSK’nın tarihine bir bak ve onların bazılarının asiliğini, şımarıklığını, sivil otoriteyi hiçe saydığı dönemleri ve özellikle kendi Genelkurmay Başkanlarını bile tekmeleyecek kadar haddi aşan haramzade teğmenleri de gör ve üşenmeden bazı yazılarını da onlara ayır. Basmakalıp yazılarla gazete sayfalarını ve milletin gözlerini kirletme.

Biz, asker tarafından boykot edilen diğer davetleri, resepsiyonları ve eşli-eşsiz davet saçmalıklarını da biliyoruz. Bunların unutulduğunu veya unutulabileceğini sanma. Bunlarla ilgili tek kelime ettin mi? Bu tür boykotlar, ayrımcılıklar yapılırken sen alttan alttan postal yalamaya devam ediyordun. Bunlar unutuldu mu? Asla!

Yahu, insan; ikiyüzlü, çifte standartçı, ayrımcı olur da bu kadar mı olur?

Pardon doğru ya! Her şeye rağmen kendinle barışık olman gereği böyle yazman ve davranman icap ediyordu. Pardon! Çok pardon!

Süleyman S. Aras

Çarşaf Yakan CHP Zihniyeti Başka Neler Yapabilir?

2010-03-04T18:30:00.004+02:00

Dün, önemli bir gündü, önemli birkaç olayın yıldönümüydü. 3 Mart 1924’te Hilafet kaldırıldı, Diyanet İşleri Başkanlığı kuruldu ve Tevhid-i Tedrisat Kanunu kabul edildi. Ancak dün, CHP Mersin Kadın Kolları için bu tarihi olaylardan birini kutlama bahanesi ile öfke kusma, milleti tahrik etme adına bulunmaz bir gündü.

Sözüm ona Mustafa Kemal’in devrimlerini yâd eden bazı yabaniler, Hilafetin kaldırılmasını kutlarken kara çarşaf yakıp güzelce rahatladılar. Efendim, ülke üzerinde kara bulutlar dolaşıyormuş da bu menopoz azgınları çarşaf yırtarak kara bulutları dağıtmak istemişler! Bu, çakma çağdaşlar toplumun önemli bir kesiminin benimsediği, benimsemekle kalmayıp kutsallık atfettiği ve hayatının vazgeçilmez parçası yaptığı bir sembolü parçalayıp ayaklar altına almaktan çekinmediler.

Dün ülkem adına endişelendim. ‘Kazara CHP zihniyeti geri gelse neler olabilir’ diye düşündüm. Gerçekten CHP zihniyetinin de yaptıkları yapacaklarının teminatı ise ve bu zihniyetin başımıza yeniden musallat olma ihtimali varsa yandık.

Dünkü azgınlara -faraza- bir süreliğine sınırsız yetki versek (tıpkı tek parti döneminde olduğu gibi) başka ne gibi trajikomik manzaralarla karşılaşabiliriz? Ben, dünkü olaydan sonra CHP zihniyetinin asla iflah olmadığını ve olmayacağını düşündüm. Kimine göre CHP için acımasız sayılacak şu soruları sordum kendi kendime:

Sizce de;

-Dersim bölgesinde yeni Alevi katliamları yapmayacak kadar evrimlerini tamamlayıp gerçek anlamda insanlaşmışlar mıdır?
-Dersim olaylarındaki ihtiyar Şeyh Rıza ve çocuk yaştaki oğlu örneğinde olduğu gibi yaşlının yaşını küçültüp çocuğun yaşını büyütüp CHP muhaliflerini asmazlar mı?
-Dinine diyanetine bağlı insanları, toplumun önde gelen dini kanaat önderlerini buldukları yerde asmayacak kadar hak, hukuk, yargılama bilincine erişmişler midir?
-Jandarmaları yanlarına alarak, ‘köylerde Arapça ezan okunuyor mu? Çocuklar ve gençler Elifbaları alıp Kur’an öğrenmeye gidiyor mu?’ diye gizli ve sinsi baskınlar yapmazlar mı?
-Sadece CHP’lilerin sandık görevlisi yapılacağı ve açık oy gizli tasnif sisteminin geçerli olacağı seçim sistemini geri getirmezler mi?
-Milletin erkeklerine zorla şapka giydirecek gaddar olamayacaklarını mı ümit edebilir miyiz?
-Milletin kapalı kadınlarının başını sokakta bile açmakla yetinmeyip onları daha açık giymeye zorlamayacaklarını mı bekleyebilir miyiz?
-Çorum, Kahramanmaraş, Sivas ve Başbağlar’da yaptıklarından daha fazlasını yapmazlar mı?

Bu listeyi uzatabilirsiniz. İnanın, bu listedekilerin benzeri olan olayları anlatan ve CHP’nin utanç dolu tarihini deşifre eden birçok kitabı piyasada bulabilirsiniz. Gerçekten bu parti Türkiye’ye yakışmıyor, Türk halkı CHP zihniyetini hak etmiyor. Ne yazık ki, ondan kurtulamıyor da…

Bu zihniyet; ülkeyi, devrimleri, rejimi, vatanı, millet bilincini, barışı ve huzuru savunduğunu iddia ediyor. Hapsi yalan!

Peki, Mustafa Kemal’i madem o kadar seviyorsunuz; devrimlerine ve fikirlerine sahip çıkıyorsunuz, o zaman neden her şeyi yarım yamalak yapıyorsunuz? O, savaş meydanında yere düşen Yunan bayrağını kaldırtacak ve yerlerde sürünmesini engelleyecek kadar -düşmana karşı bile- tahammül ve müsamaha sahibiyken siz nasıl bu kadar yobaz, bağnaz, tahammülsüz, müsamahasız ve insafsız olabiliyorsunuz?

Yoksa onun adına anlattığınız o anekdotları özümseyecek kadar özde Atatürkçü olamadınız mı hâlâ? Sizi gidi sözde Atatürkçüler…

Süleyman S. Aras

Son Büyük Savaş Devam Ediyor! Kim Kazanacak?

2010-02-22T17:27:00.007+02:00

Neler oluyor? Türkiye nereye gidiyor? Gerçekten bir meydan savaşı mı veriliyor? Gibi sorular daha sık sorulmaya başladı.

Tabiri caizse ben de bazıları gibi buna savaş diyorum. Türkiye’nin son birkaç yılına damga vuran operasyonların hepsini bu büyük savaş altında toplayabiliriz. Kamuoyuna mal olmuş adıyla Ergenekon operasyonu, bu savaşın merkez üssü…

Operasyonlar devam ediyor; mücadeleler, karşılıklı hamleler, belgeler, polemikler devam ediyor. Öte yandan savaşın seyri de yavaş yavaş netleşiyor. Kimin kazanacağı az çok ortaya çıkıyor.

Çetelerle savaş, derin yapılanmalarla savaş, kapatma davalarındaki komedilerle savaş, 28 Şubat Süreciyle savaş, hukukta yaşanan trajikomik yetki savaşları, katsayı savaşı, başörtüsü yasağına karşı yürütülen savaş, din-vicdan-fikir hürriyeti önündeki engellere karşı yürütülen savaş, açılım savaşları, Türkiye’nin kendine yeni rotalar ve limanlar arayışındaki savaşlar vs. Tüm bu ve benzeri lokal savaşlar, işte bahsi geçen o büyük savaşı oluşturuyor. Büyük resme bakınca bu savaşın aslında tek bir savaşa olduğu kendiliğinden ortaya çıkıyor. Büyük bir yapboz gibi…

Tüm bu savaşlar devam ederken sürecin kansız ve en az sancıyla sürüyor olması, Türkiye için çok büyük bir şans. Bazı istisnalar hariç, devlet kurumları (özellikle TSK), halk, medya ve STK’lar yeterli olgunluğa ulaşmış olacak ki, bu savaş bir iç çatışmaya ve kargaşaya dönüşmedi.

Artık herkes şu sorunun sorulmasının zamanının geldiğine inanıyordur herhalde: Bu savaşı kim kazanacak? Türkiye nereye gidecek?

Sanırım dünya tarihinde ilk defa yerliler kazanacak. İlk defa…

Gerçekten de bu savaş yerlilerle yabancıların, halkın seçtikleriyle gizli seçilmişlerin, milli unsurlarla devşirmelerin, millet-din-devlet-vatan- bayrak düşmanlarıyla milletin, kanunla hukukun savaşıdır. Bu savaş; militarizme, jakobenizme, postal demokrasisine, demokrasiye balans ayarı çekenlere karşı yürütülen bir savaştır.

Ve evet, sanırım (ümidim, temennim, kanaatim) ilk defa yerliler kazanacak (inşallah).

Süleyman S. Aras

Tek Kişilik Facebook Direnişim Sona Erdi

2010-02-10T13:47:00.006+02:00

Vakti zamanında Facebook için “Gönüllü Asosyaller Klanı: Facebook” başlıklı bir yazıyı bu blogda yayınlayan biri olarak son kararımın tartışmaya açılmasına herhangi bir itiraz geliştiremeyeceğimin farkındayım. Ancak tüm iç ve dış eleştirileri göze alarak bugün itibariyle Facebook grubumu kuruyorum. Burada, bu kararımla ilgili sadece bir iki gerekçemi söyleyeceğim.

Kısacası tek kişilik bir direniş gerçekleştiriyordum ve bundan vazgeçtim. Dolayısıyla Facebook’da hem kendi profilimi açtım hem de bir grup kurdum.

Eski Kafa! Blog grubu kuruldu

Çünkü Eski Kafa! Blog’un daha fazla kişiye ulaşmasını arzuluyorum. Çünkü çevremden de bu yönde çeşitli telkinler alıyorum. Çünkü Facebook’un da işlevsel olarak kullanılabileceğine inanmaya başladım.

Hülasayı kelam: İnşallah hayırlı olur.

Facebook profili olan tüm okurlarımızı ve blog takipçilerimizi üye olmaya bekliyorum.

İşte gerekli olan bağlantı: Eski Kafa Blog Facebook Grubu

Süleyman S. Aras

Balyoz Planına İyi Tarafından Bakış

2010-01-21T17:52:00.002+02:00

İster Polyannacılık deyin, ister dalgamı geçtiğimi düşünün. Ben Taraf gazetesinin deşifre ettiği Balyoz planının bir kısmına iyi tarafından baktım. ‘Demek ki, her kötü planın iyi sonuçları da olabilirmiş’ diye düşündüm. Tabi, benim bu düşüncem planın deşifre olmasına bağlıydı. Plan deşifre olmasaydı herhangi bir sonuç -zaten- olmayacaktı.

Ben olayda şöyle bir hayır gördüm. Söz konusu plan bize Türk basınındaki “adam gibi adamlar” ile “çürük elmalar” listesini sunuyor aslında. Bir bakıma… Bunun için çok faydalı oldu.

Plana göre darbe yapılınca tutuklanacak yazarlar, yani aslında en çok okumamız, arkasında durmamız ve itibar etmemiz gereken yazarlar şunlar: Abdullah Aymaz, Abdullah Yıldız, Abdurrahman Dilipak, Ahmet Altan, Ahmet Taşgetiren, Akif Emre, Ali Bayramoğlu, Ali İhsan Karahasanoğlu, Cengiz Çandar, Ekrem Dumanlı, Emre Aköz, Etyen Mahçupyan, Fehmi Koru, Gülay Göktürk, Haluk Örgün, Hasan Celal Güzel, Hasan Karakaya, Hidayet Karaca, Hrant Dink, Hüseyin Gülerce, Kazım Güleçyüz, Mehmet Altan, Mehmet Ocaktan, Murat Belge, Mustafa Erdoğan, Mustafa Kaplan, Mustafa Karaalioğlu, Nazlı Ilıcak, Nuh Gönültaş, Perihan Mağden, Sadık Albayrak, Serdar Arseven, Sibel Erarslan, Umur Talu ve Yavuz Bahadıroğlu. Yani bir avuç iyi insan…

İçlerinden bazıları için “Türk basınının yüzkarası” ve “beş para etmez adam” tabiri çok rahat kullanılabilecek ve darbe sonrası işbirliği yapılacak yazarlar dolayısıyla toplum mühendisleri ise şunlar (tabi yine plana göre): Abbas Güçlü, Adnan Bulut, Ali Baransel, Ali Can Değer, Ali Kırca, Ali Sirmen, Alper Turgut, Altemur Kılıç, Arslan Bulut, Ayşe Nur Bulut, Ayşe Nur Arslan, Ayşe Özgün, Baki Şehirlioğlu, Behiç Kılıç, Bekir Coşkun, Bülent Özdemir, Can Ataklı, Cem Aydın, Cüneyt Arcayürek, Coşkun Kırca, Emin Çölaşan, Enis Berberoğlu, Erdal Güven, Erdal Şafak, Erdem Arif Sürek, Ergun Ayaz, Erol Manisalı, Erol Mütercimler, Ertuğrul Özkök, Esin Dalay, Faruk Kırtay, Fatih Altaylı, Fatih Çekirge, Fikret Bila, Filiz Güler, Gül Sülün, Güler Kömürcü, Gündüz Aktan, Güneri Civaoğlu, Güngör Mengi, H. İbrahim Büyükfuran, Hakan Aygün, Haluk Şahin, Hasan Pulur, Hasan Ünal, Hayati Arıgan, Hayrullah Mahmud, Hikmet Bila, Hulki Cevizoğlu, İbrahim Yıldız, İclal Aydın, İlhan Selçuk, İlker Sarıer, İsmail Küçükkaya, İsmail Polat, İsrail K. Kumbasar, Kadri Gürsel, Kemal Yavuz, Kemal Yurteri, Kerim Can Kamal, Levent Gençelli, Leyla Umar, Mehmet Ali Kışlalı, Mehmet Faraç, Mehmet Güler, Mehmet Soysal, Mehmet Şehirli, Mehmet Tezkan, Mehmet Yakup Yılmaz, Melih Aşık, Metehan Demir, Metin Uca, Mine G. Kırıkkanat, Mine Şenocaklı, Muharrem Sarıkaya, Murat Çelik, Murat Demirel, Murat Yetkin, Mustafa Bağdiken, Mustafa Balbay, Mustafa Mutlu, Mümtaz Soysal, N. Oktay Apaydın, Nail Güreli, Namık Kemal Zeybek, Necati Doğru, Necdet Sevinç, Nejdet Coşkun, Nuray Başaran, Nuri Çolakoğlu, Nuri Elibol, Nuri Sefa Erdem, Oktay Ekşi, Olga Ünaydın, Orhan Birgit, Orhan Saat, Özdemir İnce, Rahmi Turan, Rıza Zelyut, Ruhat Mengi, Ruşen Çakır, Sabahattin Önbikar, Saygı Öztürk, Sedat Ergin, Sefer Darıcı, Serdar Akinan, Serhar Alaattinoğlu, Soner Yalçın, Sultan Uçar, Süheyl Batum, Süleyman Arat, Şenol Demirci, Şükran Pakkan, Şükrü Küçükşahin, Taki Doğan, Taşkın Şenol, Tayfun Devecioğlu, Taylan Sorgun, Tufan Türenç, Tuncay Özkan, Ufuk Büyükçelebi, Ugur Cebeci, Uğur Dündar, Uğur Şefkat, Ümit Özdag, Ümit Zileli, Ünal İnanç, Yalçın Bayer, Yalçın Bel, Yaşar Nuri Öztürk, Yavuz Gökalp Yıldız, Yazgülü Aldoğan, Yılmaz Özdil, Yücel Yener, Zafer Mutlu, Zafer Tokuş, Zekeriya Beyaz, Zübeyir Kındıra

İşbirliği yapılacak kişiler listesinde bazı isimlere itiraz hakkımı saklı tutuyorum ama isminin altını çizdiklerime (bold olanlar) dikkat!

Süleyman S. Aras

Ağca Tahliye Oldu, Sonrası Ya Kıyamet Ya Garabet

2010-01-19T13:01:00.007+02:00

Gazeteci Abdi İpekçi’yi öldüren, Papa 2. Jean Paul’a başarısız bir suikast düzenleyen (bunun için İtalya’da hapis yattı) bunların yanı sıra iki ayrı gasp suçundan dolayı Sincan Cezaevi’nde yatan Mehmet Ali Ağca tahliye edildi.

Şüphesiz taşıdığı sırlar bakımından çok önemli bir kişi Mehmet Ali Ağca… Özellikle Papa suikastı ile ilgili iddialar, olayın uluslar arası ve derin boyutlarına işaret ediyor. Abdi İpekçi’ye sıktığı kurşunların çıktığı tabancayı tutan el veya eller ile ilgili sır perdesi ise günümüze kadar tam olarak aralanabilmiş değil. Bu konudaki en önemli iddia Aydın Doğan ile ilgili: Dönemin çömez girişimcisi Aydın Doğan Milliyet gazetesini satın almak istemektedir. Ancak o zaman Milliyet’in Başyazarı olan Abdi İpekçi bu satışa şiddetle karşı çıkmaktadır. Aydın Doğan, İpekçi öldürülünce Milliyet’e kolayca sahip oluverir. O günden beri Aydın Doğan üzerindeki şüphe bulutları varlığını hep sürdürdü.

Şüphesiz olayla ilgili sorular oldukça fazla. Bunların en ciddileri: Ağca’ya kim ya da kimler yardım etti? Vur emrini kim verdi? Olaydan sonra tutuklanan Ağca, yargılanırken Türkiye’nin en iyi korunan cezaevlerinden biri olan Maltepe Askeri Cezaevi’nden elini kolunu sallayarak nasıl kaçtı? Bu kaçışa yardım ettiği iddia edilen askeri personelden Ömer Astsubay nasıl buhar oldu? Benzer sorular ve hatta daha ciddileri Papa suikastı ile ilgili de çok sorulmasına rağmen Ağca’nın her iki olay için verdiği en bilinen fakat hiç tatmin etmeyen cevabı “tetiği ben çekmedim” oldu. Bu cevap tatmin edici değil. Çünkü Ağca cümlenin devamını hiç getirmedi.

Peki, bundan sonra ne olacak? Hâkim hava şu: Herkes merak içinde. Ağca ne/neler yapacak veya ne/neler söyleyecek? Yalnız, Doğan Grubunda merakın yanında telaş da var. NTV’de Canlı Gaste programını yapan Can Dündar, dünkü programa telefonla katılan Mehmet Ali Birand’a “…peki, bundan sonra ne yapacağız?” diye sorunca Birand, beni çok şaşırtan şu tarihi cevabı verdi: “…valla, Ağca’yı pek dikkate almayacağız!”

Söz konusu programda da bir kısmı konuşulduğu gibi Ağca’nın mevcut uluslar arası ününü biraz daha geliştireceği, kapısının önünde kuyruk olan yerli ve yabancı medya mensuplarına para karşılığı beyanat vereceği, çeşitli yer ve zamanlarda konferanslar düzenleyeceği, film, dizi, evlilik teklifleri alacağı, kitap yazacağı dolayısıyla çok iyi para yapacağı kesin. Her şeyden önemlisi Ağca çok konuşacağı sinyallerini daha ilk günden verdi. Ancak Ağca’nın çok konuşup hiçbir şey söylememesi de mümkün. Sırlarıyla gömülmeyi tercih etmeyeceğini kimse iddia edemez. İşte o zaman birkaç dosya, tüm yanlarıyla ve yalanlarıyla birlikte -bu dünya için- bir sır olarak kalır. Milyarlar söylentilerden başka bir bilgiye sahip olamaz. Bugün de yarın da…

Bazılarına göre Mehmet Ali Ağca çok iyi bir oyuncu ve bugüne kadar yapıp ettikleri, söyledikleri, işaret ve hareketleri şovdan ve tiyatrodan ibaret. Karşısındakilerle kedi, fare ile oynar gibi oynuyor. Bu iddia da yabana atılacak bir iddia değil.

Kapalı kutu Ağca açılırsa gerçekten Türkiye’de ve dünyada bazılarının kıyameti kopabilir. Birçok karanlık senaryo aydınlanabilir. Ya da Ağca, perde gerisindeki oyunculara rol vermeden tek kişilik tiyatrosunu oynamaya devam ederek ("ben tanrı değilim, tanrının oğlu değilim; Mesih'im, gerçek İncil'i yazacağım, kıyameti bildiriyorum" diyerek) garabetiyle gömülür.

Süleyman S. Aras

Sarayı Hücre Sanan Bebek Katili

2010-01-15T17:43:00.008+02:00

İmralı’da yatan ve bebek, çocuk, kadın, genç, yaşlı, öğretmen, imam, asker demeden otuz binden fazla insanı katleden eli kanlı çetenin başı, bulunduğu cezaevinin şartlarından şikâyetçi olmaya devam ediyormuş.

Giyotinden, ipten, yağlı kazıktan, paslı kurşun yağmurundan kurtulmuş birinin cür’etine bakar mısınız? Küstahlığın bu kadarı!

Şerefsiz maşa! Bu devletin başbakan asan hainleri seni bağışlayıp ipten almış, müstakil bir adaya yerleştirmiş ve camız (camış) besler gibi besliyor; avukatların aracılığıyla PKK-BDP(DTP)-KCK üçlüsünü idare etmene ses çıkarmıyor. Daha ne istiyorsun haramzade nankör?

Dağlarda;

Göbeğini kaşıdığın,
Boktan çaldırak bağlayan kıçını zor toparladığın,
Mağaralarda, insan bozması farelerinle koyun koyuna uyuduğun,
İsrail’den gelen kurtlu konservelerden zıkkımlanmak zorunda olduğun,
Yakalanıp Türkiye’ye getirilirken rezil ve zelil hallerini,
Mahkeme edilirken yalvarıp yakardığın günlerini ne çabuk unuttun?

Sen unutmuş olabilirsin ama biz hiçbir şeyi unutmadık:

Kurşunladığın bebekleri unutmadık,
Gözyaşına boğduğun ocakları unutmadık,
Yetim ve dul bıraktıklarını unutmadık,
Kendi kardeşlerine bile kurşun sıktığını unutmadık,
İğrenç, derin ve kanlı eller tarafından nasıl kullanıldığını unutmadık,
Bu ülkeye attığın kazığı unutmadık,
Dağa çıkardığın delikanlılara önce kendi yakınlarını öldürttüğünü unutmadık,
Dağa kaldırdığın kızlardan beğendiğinin ırzına geçtiğini unutmadık,

Sen şimdi yat-kalk, o surların arkasında nefes alabiliyor olmana sevin, zira “dua et…” diyemeyeceğim.

Son olarak, “bu millet balık hafızalıdır” diyenler fena halde yanılıyor…

Bu millet unutmaz, unuttu zannedersin, gücü yok, bir şey yapamaz sanırsın; bekler, bekler, bekler… Zamanı gelince intikamı çok acı ve çok sarsıcı olur.

Bu milletin düşmanlığından korkun!

Süleyman S. Aras

Son Sigara Zammından Sonra Olası Durumlar

2010-01-10T17:59:00.006+02:00

Son vergi zammından sonra sigara fiyatları fırladı. Gerçi fahiş fiyatla satış yapan bazı uluslar arası firmalar indirim yaparak zammı tüketiciye yansıtmamaya çalıştı ama ‘yeni sigara zammı yolda’ haberleri de geliyor.

Bu yazımda, son zamdan sonra arkadaş ortamında yapılan geyikleri yazmak istedim. Blogun da ciddi havasından biraz uzaklaşıp biraz deşarj olmuş oluruz.

İşte son zamdan sonra olası durumlar:

“Herhangi bir bulaşıcı hastalığı olmayan ilk sahibinden, yarısı içilmiş bir adet sigara, yarım simide duyulan acil ihtiyaçtan dolayı satılıktır.” Şeklinde bir ilan görebilir, böylece ciddi bir ikinci el sigara pazarı oluştuğuna şahit olabilirsiniz.

Facebook’daki öğrenci veya genç grupları tarafından oluşturulan duvarlar ile okullardaki panolarda rastlanabilecek bir duyuru: “Arkadaşlar, ortaklaşa alınması düşünülen bir paket sigara için cesur girişimciler aranmaktadır. İlgilenenlerin…” (Bu fikir Emre Şahin’e aitti) İyi de paket kimde duracak? Ciddi bir güven sorunsalı!

Önceden, babadan veya öğretmenlerden saklanmak için paçaya indirilip çorabın içine sıkıştırılan paketler, yeni zamdan sonra otlakçılığa iyice alışan arkadaş korkusundan indirilecek.

Peugeot’un reklamında, adamın arabasını vermemek için “anahtarı bende değil ki” dediği gibi sigara ikram etmek istemeyen cimriler için “paket yanımda değil” bahanesi hayati öneme sahip olacak ve en çok başvurulan yöntem olmaya devam edecek.

Babaların sigaraları daha erken bitecek. Çünkü cepçi evlatların türemesi muhtemel…

Sigara isteyen birine “abi ben sigarayı bıraktım” deyip gizli gizli içenlerin sayısında patlama olacak.

Her şeyden önemlisi, son zamların sayesinde -en az bir kişi bile olsa- sigarayı bırakan olacak.

Bugünlük bu kadar yeter. Şimdilik hoşça kalın.

Süleyman S. Aras

CHP Genel Başkanlığına Giden Yol

2010-01-05T11:25:00.001+02:00

Deniz Baykal’ın günümüze kadar yaşadığı çelişkiler yumağını biraz incelediğimizde CHP genel başkanlığına giden yolun bileşenlerini şu şekilde sıralayabiliriz:

-Yıllar önce, darbe ürünü mevcut Anayasanın Türkiye’ye yetmediğini ve değişmesi gerektiğini iddia ederek raporlar hazırlamak ve Anayasa taslağı hazırlamak. Yıllar sonra, Anayasa değişikliğine ve sivil Anayasa çalışmalarını gereksiz görüp buna karşı çıkmak.

-Yıllar önce, geniş anlamda Doğu ve Güneydoğu, dar anlamda ise Kürt raporu hazırlayarak adı geçen bölgelere ve Kürtlere yönelik çeşitli açılımların, bazı temel hakların sağlanmasının zorunlu olduğuna dair tezler ileri sürmek. Yıllar sonra, bir iktidar bu konuda adım atınca “ülke bölünüyor!” şeklinde kıyamet koparmak.

-Yıllar önce, tüm vatandaşların temel hak ve hürriyetler karşısında eşit olması, başörtüsü sorununun çözülmesi gerektiği fikrini savunmak, buna yönelik (veya seçime yönelik) ‘çarşaf açılımı’ dahi geliştirmek. Ancak çözüme ve eşitliklere yönelik çabalar ortaya konunca bunları engellemek için Anayasa Mahkemesine başvurarak çözümü engellemek.

-Yıllar önce, Özel Harp Dairesinin, özellikle de Kozmik Odanın araştırılmasını ve varsa örtülü operasyonların deşifre edilmesini istemek, bunun için milletvekili arkadaşlarıyla önerge vermek. Yıllar sonra, bu yöndeki çalışmalara karşı, saçma sapan gerekçelerle en güçlü muhalefeti göstermek.

-Susurluk için ‘yargıç’, Ergenekon için ‘avukat’ olmak. Bir nevi ‘senin karanlık yapılanman’ ‘benim karanlık yapılanmam’ gibi tehlikeli sularda yüzmek.

-Dünya solu Mersin’e giderken Türkiye solunu tersine götürmek.

ve en önemlisi:

-Omurgadan bahsedip omurgasız olmak.

Bu vb. sayısız çelişkilere bugünden başlayan, biraz da mürekkep yalamış herhangi bir CHP’linin 10 yıl sonra CHP genel başkanı olacağını -ihtimal dâhilinde- varsayabiliriz.

Süleyman S. Aras

Osman Baydemir'in Çocukluğuna İnmeli

2009-12-26T10:09:00.008+02:00

Diyarbakır’ın BDP’li (eski DTP’li, ben PKK’lı diyorum) Büyükşehir Belediye Başkanı Osman Baydemir, geçen gün (son KCK operasyonundan sonra) ağzını bozarak hükümete küfretti. Operasyonların yanı sıra BDP (eski DTP)’lerin güvercin ve şahin diye iki farklı kanat olarak tanımlanmasına oldukça sinirlenmiş. Küfrederek rahatlamaya çalıştı. Bu olaya, CHP’li bazı aymazlar hariç kamuoyu tarafından büyük tepki gösterildi.

Osman Baydemir’in tavrını benimsememekle ve onaylamamakla beraber onu anlayışla karşılıyorum. Eğer küfürbazlık, onun çocukluğundan kalma bir özelliği ise -öyle olduğuna inanıyorum- psikolojik destek almadan ağzını düzeltmesi oldukça zor.

Osman Baydemir, -aşama aşama kaybettikçe, bölgede terörün beli kırıldıkça, halkın teröre sempatisi azaldıkça, açılımların küçücük de olsa filizleri görüldükçe vs.- ağzını her açtığında ya hakaret ya da küfür ediyor.

Tıpkı oyunda kaybetmeye başlayan, tüm hamlelerini ve becerilerini ortaya koymasına rağmen bilyelerini ütülmekten kurtaramayan veya kırmızı lolipopu elinden alınan, dolayısıyla ağlayarak, zırlayarak ve bir adım daha atıp ağzını küfürlerle doldurarak evinin yolunu tutan şımarık bir velet gibi Osman Baydemir… Kaybetmeye hiç hazır değil, örgütün diğer yandaşları gibi… Onlara ‘arkanızda biz varız, kaybetmeyeceksiniz’ demişlerdi… Ama kaybediyorlar, kaybedecekler.

Ayrıca BDP’lilerin güvercin ve şahin olarak iki ayrı kanattan oluşuyormuş gibi tanımlanmasına ben de karşıyım. Çünkü aslında yok birinin öbüründen farkı. Argoda bir tabir buna çok uyuyor ama gel de buraya yaz. Neyse anlayan anlamıştır zaten.

Bu arada, trafikte kimlik soran komisere küfreden AK Parti Elazığ Milletvekili Fevzi İşbaşaran’ı da aynı bağlamda değerlendirdiğimi belirtmeden geçmeyeyim. Milletvekili olmak, milletin tepesine çıkma hakkı vermez kimseye. İktidar mensubu olsanız da bu böyledir. Küstahlaşmaya gerek yok!

Süleyman S. Aras

İki Farklı Özgürlük Anlayışı

2009-12-25T10:56:00.003+02:00

Kişisel kanaatime göre dünyaya hâkim olan iki farklı özgürlük anlayışı var. Bu özgürlük anlayışlarının ikisinde de -kaçınılmaz olarak- kölelik var! Yine de onlara özgürlük adını veriyoruz. Çünkü insanoğlu, doğası gereği özgür olmak istiyor.

Birincisinde özgürlük; sınırsız fikir, inanç ve vicdan özgürlüğünden ibarettir ve bu özgürlük anlayışı kendisini daha çok söylem ile ifade eder. Ancak söylemin bir sınırı vardır. Allah’a köledir, O’ndan başkasına ancak gücü yetmediğinde (kerhen) boyun eğer. Bu özgürlük anlayışı toplumcudur.

Diğer özgürlük anlayışında ise özgürlük “tek özne benim ama bedelini ödeyen herkes benim sahibim olabilir” anlayışı hâkimdir. Söylemden çok eyleme meyillidir. Bu anlayışta ise eylemin sınırı yoktur ve eylemin sonuçlarıyla ilgilenmez. Kölesi olduğu binlerce tanrısı ve tanrıçası, ilahı ve ilahesi olabilir. Bu özgürlük anlayışı -görünüşte- bireycidir.

İkinci özgürlük anlayışı için ‘görünüşte bireycidir’ dememizin sebebi şudur: Bireycilik ütopyadan ibarettir. Çünkü söz konusu olan, ideolojisini kişi/kişilerin oluşturduğu bir anlayışa diğer insanların katılımı ise (ki böyle) burada da tam anlamıyla bir bireycilik yok. Yani kimse durup dururken bireyci olmuyor. Bireycilik fikrinin/hareketinin etkisinde kalarak ‘bireyciyim’ diyor. Yönlendirme ve güdülemenin olduğu bir yerde bireycilikten bahsedilemez.

Sosyal bir varlık olan insanın, ta anne karnından ölünme kadar yönlendirme ve güdülenmeye açık olarak programlandığını düşünürsek, -karakter ve benlik farkları haricinde- bireycilik, ancak rüyası görülebilecek bir düşüncedir.

Süleyman S. Aras

Türkiye’nin En Büyük Sorunu

2009-12-23T16:12:00.006+02:00

Nuh Gönültaş Twitter’da "Türkiye'nin en büyük sorunu hangisidir?" diye sormuş. Şıklar:

A) Kürt Sorunu
B) İrtica Sorunu
C) Hürriyet Gazetesi
D) Askeri Vesayet
E) Hepsi
F) Hiçbiri

Ben de şöyle cevap yazdım: “Nuh Abi, ‘F) Hiçbiri’ seçeneğini kolayca eledim. Cevap ‘E’ Abi, E...”

Şimdi akla şöyle bir soru gelebilir. Türkiye’de irtica sorunu mu var? Veya -en azından- Eski Kafa!’nın yazarına göre böyle bir sorun olmaması lazım. Aklınıza böyle bir çelişki takıldıysa doğru tespitte bulundunuz. Fakat…

İrtica maddesine geçmeden önce kısa bir açıklama yapmak istiyorum:

Sorunun tek çeldiricisi B) İrtica Sorunu maddesi. Soru kökünde yer alan ve altı çizilmesi gereken “en büyük” ifadesini de çok önemsemedim. Çünkü sıralama yapmadan hepsini aynı oranda ‘en büyük sorunumuz’ olarak görüyorum. Çünkü birbirleriyle ayrılamaz bağlarla ilintililer. Çünkü bir teki çözülse hepsi çözülecek; bir teki çözülmeden hiçbiri çözülmüyor, çözülemiyor.

İrtica maddesine gelince; elbette Türkiye’de irtica sorunu yoktur! Ve fakat irtica sorunu sorunumuz vardır. Bunu da inkâr edemeyiz. İrtica sorunu sorununun tek kaynağı ise olmayan bir şeyin var olduğunun iddia edilmesi ve Hürriyet Gazetesi önderliğinde, bu yönde akıl almaz kampanyalar yapılmasıdır. İrtica sorunu budur…

İşte bu irtica sorunu sorunu dâhil, sorun-u kebairlerimiz olmasa sorun-u seğairleri bertaraf etmek bizim için çocuk oyuncağı…

Süleyman S. Aras

Eski Kafa!'yı Anlamak

2009-12-17T19:14:00.006+02:00

Eski Kafa!, zihinlere, şeytani yöntemlerle yerleştirilen anlamı dışında daha fazla anlam ifade eder. “Eski Kafa!” denince, saf akla hemen olumsuz anlamların gelmesi kaçınılmaz kılınmıştır elbette; ama biraz durun ve düşünün:

Her şey baş döndürücü bir hızla her an değişirken değişmeden taze, yeni, temiz, saf, geçerli ve sağlam kalan/kalabilen birçok şeyi ifade eder Eski Kafa!. Ama o birçok şey aslında tek şeydir. O, bir felsefedir, bir yaşam ve inanç biçimidir. Adı “eski” olmakla birlikte yenidir; tamamen yenidir. Her zaman yenidir…

O, bir kitabın iki kapağı arasında ve bir müminin sol göğüs kafesinin altında eskimeden kalabilir ve yaşayabilir (yaşamıştır, yaşıyor ve yaşayacak!). Asırlar geçmesine rağmen nesilden nesile bozulmadan aktarılabilmesinin sebebi budur. O, bir şekilde ölümsüzdür.

Eski Kafa!’nın eleştirilecek bir yanı olmamasına rağmen eleştiriye açık olması ve eleştirilere maruz kalması, eleştirenlerin “eski kafalı” olmamasından kaynaklanmaktadır. Yani Eski Kafa!’yı anlamak için illa da “eski kafalı” olmak gerekir.

Eski Kafa!; bir grup, akım, fraksiyon, cemaat, tarikat, mezhep değildir. Öte yandan vakıf, dernek, loca, kulüp, parti vb. çatısı altına da sığmaz. Ancak tüm bu saydıklarımızın mensupları eski kafalı olabilirler. Şunu da belirtelim ki, eski kafa özellikle dindarı, daha özelinde ise Müslüman’ı ifade eder. Eski Kafa! olmanın zevkini bir kere bile tadan birisi, kendisine “eski kafa” denmesini, dünyanın en büyük iltifatı olarak kabul eder.

Eski Kafa!, bu blogdan ibaret değildir, ama bu blogun ismidir; bu blog, Eski Kafa!’nın belki en küçük temsilcisi olabilir.

Sonuç olarak…

Çağdaşlığın ve modernitenin, pozitif ve pragmatist ilerlemenin, -önadına rağmen- bayatlamış ve kokuşmuş yeni dünya düzeninin, insandan hayvana doğru evrilmenin, birey özgürlüğü adına yaşanan rezaletin toplumda/dünyada yol açtığı çürüme dikkate alındığında, Eski Kafa! felsefesinin kalan tek geçerli kurtuluş yolu olduğu kendiliğinden ortaya çıkmıyor mu?

Gerçek budur; fakat…

Kafası kalbiyle barışık olmayanlar anlamaz bizi!

Eski Kafa!
Süleyman S. Aras

Mevlana İdris İle Tanışma

2009-12-12T17:19:00.018+02:00

Dün akşam, Bağcılar Belediyesi Aralık Ayı Kültür Sanat Etkinlikleri kapsamında Bağcılar Kültür Merkezi’nde bir konferansa katıldım. Değerli şair ve yazar Mevlana İdris (Zengin)’in güzel -içeriği çok acıtıcıydı, o ayrı- sunumunun başlığı çocuk haklarıyla ilgiliydi: Çocuklar, Haklar ve Yalanlar…

Yani çocuklar ve olmayan hakları üzerine yalanlar...

Gerçekten de hâkim güçler/devletler tarafından uydurulmuş (ifade ağır olsa da gerçek böyle değil mi?) ve kâğıt üzerinde kalmış -sözümona- haklar ne kadar da çokmuş. Mevlana İdris, çocuklara sağlanan hakları okurken liste uzadıkça uzuyordu. Sıra bu haklarla ilgili yalanlara ve ihlallere gelince, daha uzun listelerin de olabileceği gerçeği ile yüzleşmemiş olmasaydık keşke!

Mevlana İdris’in verdiği bilgiler oldukça önemliydi. Dünün benimle ilgili ayrı bir önemi vardı: Mevlana İdris ile tanışıp kısacık da olsa sohbet etmek…

Ayrıca Mevlana İdris, kendi bilgisi dışında benim blogumun isim babası sayılır. Zira onun Fatih, At Pazarı Meydanı’ndaki mekânı (kafe-restoran) Eski Kafa adını taşıyor. Dün bunun üzerine de biraz konuştuk.

En kısa zamanda, işyerinden arkadaşlarla Mevlana İdris Abimizi Eski Kafa’da ziyaret etmek için de söz verdik.

Süleyman S. Aras

Ulusal Hastalığımız: Önyargı

2009-12-11T15:36:00.005+02:00

Türkiye çok renkli ve çok sesli bir ülke… Türkiye’nin bu çok renkliliği ve çok sesliliği beraberinde bazı sorunlar da getiriyor. Maalesef çoğu insanın tahammül, empati, diyalog duyguları yeterince gelişmemiş. İnsanlar birbirlerini kulaktan dolma bilgiler, önyargılar doğrultusunda veya görmek istediği gibi görüyor.

Yakın zamanda bunu bariz örneklerinden birine şahit oldum. Marmara FM’in Genel Yayın Yönetmenliğini yapan, aynı zamanda Haber7.com’da yazılar yazan Esra Elönü, Haber Türk TV’de Hülya Avşar Soruyor programına konuk olmuştu. Programda, Sisi’nin kankası Ergenekon yaftalısı Nurseli İdiz de vardı. Bir anlamda, Hülya Avşar ve Nurseli İdiz, Esra Elönü’yü çapraza almışlardı.

Programda birçok şey konuşuldu, magazinsel konulara da girildi. Bu kısımlar o kadar da önemli değildi bana göre. Programda en çok dikkatimi çeken şey, aslında gündemin tam ortasında olan insanların bile çoğu şeyden aslında haberdar olmadıkları gerçeğiydi. Onlar konuşup yazdıklarında her şeyi bildiklerine veya olaylara ve gündeme tamamen hâkim olduklarına dair bir inanç beliriyor içimizde. Aslında öyle değilmiş!

Esra Elönü’nün eğitim geçmişi konuşulup İmam-Hatip mezunu olduğu öğrenilince (ki biliniyordu; Ayşe Arman, Elönü ile röportaj yapmıştı, Avşar da bu röportajdan dolayı Elönü’yü programına davet etmişti) İmam-Hatip’te hangi dersleri okuduğu soruldu. Elönü de İmam-Hatip müfredatının yanı sıra Türkçe, Matematik, Tarih, Yabancı Dil, Coğrafya ve Fen Dersleri okutulduğunu söyleyince hem Avşar hem İdiz oldukça şaşırdı. Emin olmak için gerçekten bu derslerin İmam-Hatip Liselerinde okutulup okutulmadığını sordular. İlginç! Çok ilginç! Hâlbuki bilmeleri gerekirdi… Neden mi? Nedenini söyleyeyim.

Eğer bir şeye karşı iseniz veya onunla ilgili yargılarınız varsa bunun sağlam dayanakları olması gerekiyor. “Yargı” ile “önyargı” arasındaki fark burada ortaya çıkıyor. Avşar’ın, İdiz’in ve İmam-Hatip Liselerine karşı olan diğer zevatın bu okulları nasıl bildiği veya algıladığı ortada. Yani yanlış biliyorlar, önyargılı bakıyorlar, araştırmaya ve kapısını açıp içine girmeye, görmeye, tanımaya, anlamaya, iletişim kurmaya tenezzül etmeden Reha Muhtar gibi Atina’dan bildiriyorlar.

Peki, neden karşısınız? Somut bir cevap yok. Yalanlar, önyargılar ve korkular üzerine kurulu endişelerle nereye varılabilir? Bize, toplum olarak, her şeyden çok iyimserlik ve iyi niyet lazımdır.

Şimdi, “YÖK’ün katsayı kararını iptal eden Danıştay’ın İmam-Hatip Liseleri ve diğer meslek liseleri ile ilgili gerçekten elle tutulur bilgisi var mıdır?” sorusunu da buradan sormak istiyorum. Kendi adıma cevabım: Hiç sanmıyorum!

Süleyman S. Aras

Mucahit.net Kimin Sitesi Dersiniz?

2009-11-17T13:58:00.007+02:00

İnternette araştırma yaparken denk geldim. http://www.mucahit.net/ diye bir site var. Merak edip girdim. Site TSK’ya ait çıktı. Şok olmadım; ama çok şaşırdım.

Siteyi gayri resmi bir site sanmayın. Hani geçen gün medyaya yansıyan ve Genelkurmay’ın da itiraf edip “kurduk ve işlettik” dediği ve biz (kamuoyu) duyana kadar gizli kalan gayri resmi sitelerden biri değil mucahit.net, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde yerleşik olan Güvenlik Kuvvetleri Komutanlığı'nın resmi internet sitesi…

Mücahit: Dilimize Arapçadan geçen bu kelime ‘Allah yolunda cihat eden’ anlamına geliyor. Hadi daha dar anlamda ele alalım. ‘Cihat eden…’ Şaşırmamın sebebi bu! TSK ve cihat… Çok ilginç bir kombinasyon oluşturuyor.

Her ne kadar TSK, her fırsatta “bizi din düşmanı gibi göstermek isteyenler var; biz din düşmanı değiliz” diye beyanat verse ve ben de öyle olmalarını umsam da TSK’nın cihat ve mücahit gibi kelimelere oldukça mesafeli olduğunu biliyorum.

Başka bir yazımda da değindiğim gibi TSK’yı anlamak gerçekten zor vesselam…

Süleyman S. Aras

Güneydoğu'ya Kuşbakışı

2009-11-16T18:17:00.007+02:00

İki günlük bir ziyaret için Siirt’e gittim. İnanın gezip gördüklerimi anlatacak değilim. Size yaşadığım şaşkınlığı anlatacağım.

Yaşadığım şaşkınlığın en önemli sebebi, bölgedeki terörün ekonomik sebeplere dayandırılarak yıllarca kandırılmış olduğumuzu anlamamdır.

Güneydoğu’nun tamamını görmedim, halkının arasında çok fazla dolaşmadım, insanlarla röportaj yapmadım, bölge halkına terörün nedenlerini sormadım vs.

Olayın ekonomik olmadığının en önemli delilini, bölgeye kuşbakışı bakarken yakaladım. Uçağımız Güneydoğu semalarında süzülürken ben aşağıları seyrediyordum. Türkiye’de böyle bir bölge daha var mı bilmiyorum. Belki Konya ovası ve Trakya…

Bir kere bölge Türkiye’nin verimli bölgelerinden… Tarlalar çok güzel düzenlenmiş, sınırlarının nerede başlayıp nerede bittiği belli olan tarlaların makineli tarıma elverişli olduğu da anlaşılıyor. İşgücü deseniz o da var.

Diyeceksiniz ki, Güneydoğu’nun tamamı böyle değil, çok dağlık ve tarıma elverişli olmayan alanlar da var. Doğru! Ancak diğer noktalardaki terörün sebebi de ekonomik değil, olamaz. Bölgenin diğer kesimlerinin de özellikle hayvancılık (özellikle küçükbaş) için ideal olduğunu biliyoruz. Ancak tarım ve hayvancılık meselesi konuşulmaya her başlandığında “bu hükümet (bu cümle her hükümet için kuruluyor) tarım ve hayvancılığı bitirdi.” kolaycılığına kaçanlar gibi davranmamak gerekiyor. Ülkemize ve potansiyelimize güvenmemiz lazım!

Bölge insanı, Türkiye’nin birçok bölgesine ırgat olarak gitmek, büyük şehirlerde inşaat ameleliği yapmak, en kötüsü dağda askere kurşun sıkmak yerine doğup büyüdüğü topraklara değer verse bir mucizeye imza atılır.

Peki, terörün sebebi ne? Bu sorunun cevabını bu ülkede bilmeyen kimse yok. Ben yine de tekrar edeyim: Terörün kaynağını, o bölgenin ovalarında veya dağlarında aramak cahillik olur. Türkiye’nin başındaki bütün belalar, kapalı kapılar ardında yazılıp senaryolaştırılır. Sonra da içerideki maşalar eliyle de uygulamaya geçirilir.

Evet, Güneydoğu’ya iki şekilde kuşbakışı bakabilirsiniz: birisi benim uçaktan baktığım gibi olur ki, buna çıplak gözle bakmak diyoruz. Diğeri de kuş beyinli monşerlerin masa başından baktığı gibi olur ki ona da üç maymun bakışı diyoruz.

Süleyman S. Aras

Kurtlar Vadisi Demokratik Açılımı Sabote mi Etmek İstiyor?

2009-11-10T14:53:00.006+02:00

Kurtlar Vadisi Pusu dizisinin geçen hafta yayınlanan bölümünde (5 Kasım 2009), hükümetin demokratik açılım projesi bağlamında çeşitli temalar da işlendi. Senaryo gereği de olsa, dizinin son bölümünü oldukça tehlikeli mesajlarla yüklenmiş buldum.

Mesela, bir taraftan dağdan inişler, örgütten kopuşlar yaşanırken diğer tarafından İskender Büyük, eski kulağı kesiklerden yeni bir ekip oluşturarak bu süreci tersine çevirmeye çalışıyor. Bu ekibin yapacağı operasyonlar arasında sırf kargaşa çıkarmak için kapkaç terörünü yeniden hortlatma, dağa çıkacak yeni kişiler toplama, örgütlü hırsızlık gibi şeyler yer alıyor.

Tamam, dizi gündemi takip ediyor; ama olmayan bir şeyi varmış gibi göstermek de yanlıştır.

Özellikle, Kurtlar Vadisi Pusu dizisi ile Ergenekon yapılanması arasında bir ilişkinin var olabileceğine dair iddialar henüz hafızalardayken dizinin senaryosuna böyle bir müdahale yapılması oldukça manidar.

Sıradan bir senaryo nelere yol açmaz ki?

Kurtlar Vadisi dizisinin sözkonusu bölümünün yaptığı, durup dururken “eşeğin aklına karpuz kabuğu düşürmek” değil mi? Ortada yaşanan, pamuk ipliğine bağlı (ve aslında bana göre de pek sağlıklı yürümeyen) bir süreç varken bunu tersine çevirmek isteyenlere çanak tutmanın, durumdan vazife çıkarmak isteyenlerin ekmeğine yağ sürmenin ne âlemi var?

Bırakın; dağdan inen insin, dağa yeni insan çıkmasın, kökü kazınan kapkaç terörü yeniden hortlamasın… Analar artık ağlamasın. Türkiye artık kaybetmesin.

Kimi çakallar pusuda beklerken Kurtlar Vadisi Pusu onlara akıl verip yol göstermesin.

Süleyman S. Aras

Cemevi İbadethane midir?

2009-11-06T11:18:00.007+02:00

Tunceli’ye giden Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, ildeki Cemevi’ni de ziyaret etti. Bu ziyaretin kendine has özellikleri var. Bazıları:

1.Abdullah Gül, Mustafa Kemal’den sonra Cemevi ziyareti gerçekleştiren ilk cumhurbaşkanı oldu.
2.Abdullah Gül, Özal’dan sonra Tunceli’ye giden ilk cumhurbaşkanı oldu.
3.Abdullah Gül’ün ziyareti demokratik açılım çalışmaları ile aynı döneme denk geldi.

Bunlar bir tarafa, bu ziyaretle birlikte Cemevleri konusu tekrar tartışma konusu yapıldı. Olay medyada tartışılmasının yanı sıra Aleviler arasında da tekrar gündeme geldi. Mesela, Abdullah Gül’ün ziyaret ettiği Cemevi’nin bağlı bulunduğu Hacı Bektaş-ı Veli Kültürünü Yayma ve Yardımlaşma Derneği Başkanı Celal Karagöz şöyle bir açıklama yaptı: “Bizim açımızdan Cumhurbaşkanımızın Cemevimizi ziyaret etmesi artık Türkiye'de Cemevlerinin ibadethane olarak kabul edilmesi anlamına geliyor.”

Sayın Karagöz’ün böyle bir açıklama yapması ne kadar gerekliydi? Bu açıklama ile istediğini elde edebilir mi? Bunlar tartışılır; ama bu ziyaretten böyle bir sonuç çıkarılmasını anlamsız buldum. Yani resmi ve yönetici kimliği olan birisi (bu cumhurbaşkanı bile olsa) bir yeri ziyaret etmekle, bir yerin açılışını yapmakla, bir yere temsilci göndermekle oraya yasal, resmi veya dini bir kimlik kazandıramaz. Cumhurbaşkanı özellikle dini bir kural koyamaz. Hele günümüz Türkiye’sinde bu imkânsızdır. O dediğiniz, yöneticilerin, aynı zamanda dini bir kimliği olduğu dönemlerdeydi.

Şahsi düşünceme göre -Alevi kardeşlerimiz bu yaklaşımı her ne kadar kabul etmese de- Cemevleri ibadethane değildir. Ben olaya tamamen dini bütünlük ve gelenek açıcından bakıyorum. Bir şeyi sonradan icat edemezsiniz. İslâm dinine inananlar için ibadet mekânları ve bunların tanımları gayet açıktır. Şimdi burada ansiklopedik bilgi vermemize gerek yok.

Cemevlerinin tarihi arka planı, nasıl ortaya çıktığı, bu mekânlarda ne gibi faaliyetler yapıldığı ortadadır. Bırakın, Cemevleri Aleviliğin folklorik bir sembolü olarak kalsın.

Peki, içinde semah dönülen, saz eşliğinde deyiş söylenen, cem yapılan, çeşitli zikirler çekilen bu mekânlarda ibadet yapılamaz mı? Elbette yapılır; ama sırf ibadet yapılıyor diye bir yere ibadethane denilemez, ibadethane kimliği verilemez. Mesela bütün Müslümanlar evlerinde namaz kılar ama hiçbirisi evine ibadethane demez.

Devlet, Cemevlerine ibadethane demezse, o kimliği vermezse Aleviler “ibadethanesiz kalmayalım; bari camiye gidelim” demeyecekler elbette; ama Cemevlerine ibadethane kimliği verildiğinde de Alevilerin o mekânlarda yaptığı çoğu şey ibadet falan olmayacak.

Bu açılardan bakınca, Cemevleri konusundaki ısrarlı beklentilerin yanlış olduğunu düşünüyorum. Alevilerin bir kısmı sittin sene camiye gitmeyecek olsa da günün birinde Cemevleri ibadethane statüsü alacak olsa da ben böyle düşünüyorum.

Süleyman S. Aras

TSK'nın Andıçlı Siteleri Listesinde Yer Alamadık. Duyurulur!

2009-11-04T19:13:00.010+02:00

TSK içinde yuvalanmış bir cunta tarafından hazırlandığı iddia edilen internet siteleri andıcına baktığımda Eski Kafa! isimli blogumuzun listede olmadığını gördüm. Açıkçası çok üzüldüm. O listede yer alamamak benim açımdan utanç verici!

292 tane sitenin yer aldığı listede birçok blog var. Belki diyeceksiniz ki, “gerçekten de bölücü olan birçok sitenin arasında Eski Kafa! Blog’un ne işi var?” Olaya o açıdan bakınca doğru. Ama başka bir açıdan daha bakmak lazım…

Elbette bölücülükle işimiz yok bizim. Ancak o listede, tarafsız internet sitesi, irticai internet sitesi, TSK karşıtı site, AKP yanlısı veya karşıtı site gibi kategoriler de var. En azından irticai internet sitesi olarak yer almamız lazımdı o listede. En azından bunu hak etmedik mi?

Şimdi başımı ellerimin arasına gömüp uzun uzun düşündükten sonra bazı sonuçlar çıkardım:

1.Demek ki, yeterince irticai (dini içerikli yani) yazılar yazmamışım.
2.Demek ki, bir sürü konuda yeterince TSK karşıtlığı (yanlışları eleştirme yani) yapmamışım.
3.Demek ki, yeterince bölücülük (Kürt kimliğini veya Kürtçeyi kabul etme vs.) yapmamışım.
4.Demek ki, örneğin “Ey AKP, Şemdinli’nin altından nasıl kalkacaksın?” diye bağırıp yeterince AKP karşıtı olamamışım.
5.Demek ki, AK Parti’nin doğru icraatlarıyla ilgili yazı yazıp AKP yandaşı olmamışım.
6.Ya da TSK’nın dikkatini çekecek veya onlar için tehlikeli sayılacak kadar ziyaretçi trafiğim olmadığı için blogumu görmezden geldiler.
7.En kötü ve son ihtimal: Benim blogumu hiç görmediler!

Sonuç olarak diyorum ki, bu sefer olmadı ama artık daha çok çalışıp ümitle önümüzdeki andıçları bekleyeceğiz.

Süleyman S. Aras

Hiç Değilse İsimlerimizi Rahat Bırakın

2009-11-04T16:27:00.001+02:00

Televizyon dizilerimizin tamamına yakını içerik açıcından iğrençlik çizgisinin çok altında… Bu bir gerçek! Artık eskisi gibi “seviye yerlerde” diyemiyoruz. Çünkü seviye falan kalmadı.

Seviye meselesini bir kenara bırakmadan önce, dikkatimi çeken çok önemli bir konu var. Öncelikle bunu paylaşacağım. Bu konu özellikle bilinçaltımız ile ilgili…

Dizilerin bilinçaltımıza yerleştirdiği imajlar o kadar etkili ki, artık hayatımıza birileri bizden daha çok sahip. Aynı merkezden çıktığı izlenimi veren bu dizilerin senaristleri ne yazıyor ve oyuncuları ne oynuyorsa biz artık biz değil, oyuz. Kimsenin kendine ait bir karakteri kalmadı.

O diziler o kadar ileri gitti ki, dinimizi, dilimizi, kültürümüzü, örf ve âdetlerimizi, sosyal ve demografik yapımızı vs. deforme etti; deforme etmekle kalmadı, aşağıladı. Çoğu insan ‘gerçek kendi’nden utanır hale geldi. Dizilerdeki ‘hayvani hayat formu’ dışındaki yaşam biçimleri “tu kaka!” yapılıp bir kenara atıldı. Oysa hayvanlar âlemiyle ilgili ne kadar belgesel izlerseniz izleyin, onların dünyasında bile dizilerimiz kanalıyla pompalanmaya çalışılan kadar çarpık, çıplak, rencide edici, aşağılık, iğrenç bir sosyal yapılanma bulamazsınız.

Şimdi seviye meselesini bir kenara bırakıp diğer konuyu paylaşmak istiyorum.

Dizilerdeki karakterlerin isimlerini biraz irdeleyince şunu fark ettim: Özellikle olumsuz karakterlerin isimleri genelde bizim dinimizde, kültürümüzde, geleneğimizde, önemli yeri olan hatta zirvelere çıkmış simge şahsiyetlerden seçiliyor. Nerede saf, aptal, hırsız, saldırgan, küfürbaz, güvenilmez, yalancı, üçkâğıtçı, içten pazarlıklı, namussuz, hain, devlet düşmanı, geri kafalı (dindar anlamında değil) vs. karakter varsa hepsinin ismi özenle seçilmiş gibi.

Yıllar önce, “İnek Şaban” ve “İnek Kemal” özelinde bu konuyu Şevki Yılmaz gündeme getirdiğinde onu çok ciddi bulmamıştım. Yapılan araştırmalarda, artık insanların çocuklarına Şaban ismini vermeye pek yanaşmadığı ortaya çıkınca, Şevki Yılmaz’ın ne kadar haklı olduğunu anladım.

Sanki Hz. Muhammed ismi etrafında bir hassasiyet seziliyor. Ancak onun dışında genelde olumsuz imajlara verilen isimler, az önce bahsettiğim gibi hep önünde hürmeten eğileceğimiz insanların da sahip olduğu isimler.

Ama yeter artık! Hatice’yi, Bekir’i, Osman’ı, Ali’yi, Sıddık’ı, Faruk’u, Ayşe’yi (Aişe), Fatma’yı (Fatıma), Hacer’i, Recep’i, Şaban’ı, Ramazan’ı, Kâmil’i, Cebbar’ı, Gafur’u, Haydar’ı, Burhan’ı, Mennan’ı vs. vs. rahat bırakın. Gidin; kirletmek ve aşağılamak, üzerinden mesaj vermek ve nefret ettirmek için kendinize başka isimler bulun. Binlerce yıldır çocuklarımıza verdiğimiz isimlerden utandırmayın, nefret ettirmeyin.

Tüm değerlerimizi deforme ettiniz… Hiç değilse isimlerimizi rahat bırakın.

Süleyman S. Aras

Domuz Gribi İle İlgili Bazı Soru İşaretleri

2009-10-31T15:05:00.002+02:00

Geçen TV’de izlediğim bir tartışma programında profesörün biri şu ilginç istatistikleri verdi:

- Her yıl dünyada yaklaşık 400.000.000 (dört yüz milyon) insan normal gribe yakalanıyor.
- Gribe yakalanan bu insanların yaklaşık 300.000 (üç yüz bin) tanesi gripten ölüyor.
- ABD’de her yıl normal gripten ölenlerin sayısı 30 ile 40.000 kişi arasında.

Şimdi bu istatistiklerden yola çıkarak -tüm dünyada domuz gribinden ölenlerin sayısının henüz binlerle ifade edildiğini de hatırlayarak- soralım:

Domuz gribinden oluşturulmaya çalışılan korku dalgasının altında ne gibi bir domuzluk var? Tüm dünyaya aşı satarak iyice semirmek isteyen ve özellikle Yahudi sermayesinin güdümünde olan ilaç şirketleri bu durumdan ne kadar çıkar sağlayacak? ABD ve İsrail ekonomisi suni ekonomik krizi bu yolla mı atlatacak?

Kuş gribi nerelere kaçtı? Deli dana hastalığının kökünü kim kazıdı? Birçok suni korku birden bire ortadan nasıl kalktı? Bu soruları kendi kendimize soruyor muyuz?

Suni ekonomik krizin de ABD ve bazı aptal zengin Arap şirket/devlet sermayesinin birkaç vampir Yahudi tarafından, hortumlanması sonucu ortaya çıktığını, birçok global krizdeki ve yerel-bölgesel tüm savaşlardaki Yahudi parmağını düşünürsek soruların cevapları kendiliğinden ortaya çıkıyor. Gibi…

Süleyman S. Aras

Eski Kafa! Twitter’da

2009-10-27T09:12:00.003+02:00

Uzun zamandır güncellenmeyen blogumuz Eski Kafa!’yı yeniden güncellemeye başladığım şu günlerde Twitter’da da bir hesap oluşturdum.

Düşündüm ki, bazen tembellik veya başka gerekçelerle blogu güncelleyemiyorum. Ancak aynı zamanda nette paylaşmayı düşündüğüm uzun veya kısa yazılar oluyor; gündeme dair düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.

Bu bağlamda blog yazılarını uzun ve detaylı tuttuğum için onlar oldukça zamanımı alıyor. İşte bazen o kadar uzun zamanım olmayabiliyor. Dolayısıyla kısa cümlelerle de olsa konuşmak için bize en iyi fırsatı sunan Twitter’a daha fazla kayıtsız kalamadım.

Twitter, SMS mantığı ile bize 140 karakterden oluşan cümlelerimizi yazarak nette paylaşma imkânı sunuyor. Bu anlamda arkadaşım Ahmet Güneş, Twitter için “tembeller için blog” adını veriyor. Bu tanımlamayı tamamen doğru bulmasam da onun bu fikrine bazı açılardan katılmıyor değilim.

Her neyse… Artık Eski Kafa! Twitter üzerinden de seslenecek.

Kimbilir, gün olur; duymayan kalmaz…

İşte adresimiz: http://twitter.com/EskiKafa

Orada da buluşmak dileğiyle…

Süleyman S. Aras

Özür Dilerim Blog!

2009-10-24T12:32:00.005+03:00

Yaklaşık üç aydır bloguma bir tane bile yazı eklememiştim. Değerli dostum Ahmet Güneş de Twitter'ında dile getirmiş. Kendimce bazı sebepleri var bunun elbette; ama geriye bakıp düşündüğümde hepsi basit bahaneler olarak kalıyor.

Bahanelerimden veya mazeret olarak gördüğüm şeylerden biraz bahsedeyim. Öncelikle bilen bilir; bir müzik yapım ve organizasyon şirketinde çalışıyorum. Özellikle belediyelerin Ramazan organizasyonlarından dolayı yazısız geçen dönemin büyük bir kısmı oldukça yoğun geçti. Dolayısıyla bloga hiç vakit ayıramadım. Ramazan Bayramından hemen sonra da düğün yaptığım için bir süre de bunu bahane ederek yazı yazmadım. Bu arada (bu yazı ile) evliliğimden de haberdar etmiş oldum. Dualarınızı bekliyorum.

Bu süre içinde merak edip e-posta ile ulaşan insanlara da doğru dürüst cevap yazamadım. Sizlerden özür diliyorum.

Oysa gündem o kadar yoğun ve yazılacak o kadar şey vardı ki… Hepsinin zamanı geçti. Şimdi yazsam yersiz olacak.

Onun için geleceğe bakıyorum. Bundan sonra da belki kesintiler olacak; ama (inşallah) eskisi kadar uzun sürmez. Hele üç kocaman ay bloga hiçbir şey eklememek ve tembellik etmek… Sanırım bana hiç yakışmadı.

İsteseydim, eğer çok isteseydim bir şeyler ekleyebilirdim. Demek ki, tembellik hastalığı konusunda epey bir mesafe kat etmem gerekiyor. Bu konuda da dua bekliyorum. Aslında bildiğiniz iyi bir terapist varsa önerebilirsiniz. Ciddiyim!

Evet, yazmaya başlamak heyecan verici. Ve evet blog, seni bu kadar ihmal ettiğim için senden özür diliyorum. Telafi ederim…

Süleyman S. Aras

Kelimeler

2009-08-06T19:17:00.001+03:00

Kelimelerin büyülü gölgesi
Veya zehirli sesi…
Kulağa mı kalbe mi etki eder?
Tek başına… tek bir kelime…
Sana, bana, ona ne der?
Onlar duyguların elbisesi,
Çıplakmışız onlarsız meğer.

Bazen bir kelimenin etkisi,
Bir milyon merheme değer.
Bazen bir milyon bıçak darbesi!
Veya iy'olmayan bin kılıç yarası…

Süleyman S. Aras

Sihirli Dizeler Bloxoo’da Günün Blogu Olmuş [Dün]

2009-07-27T11:22:00.006+03:00

Türk Bloggerların ve bloglarının en büyük sanal buluşma adreslerinden birisi olan Bloxoo (önceki adıyla Blograzzi) her gün üye bloglardan birisini günün blogu olarak seçiyor.

Bizim de hem Eski Kafa! adlı bu blogumuz hem de Sihirli Dizeler adlı şiir blogumuz Bloxoo’da kayıtlı bloglar arasında.

Neyse uzun lafın kısası; dün hiç internete girmemiş biri olarak bu sabah e-posta adresime girip epey bir e-postayla karşılaşınca sıra dışı bir durum olduğunu anladım. Çünkü e-postaların çoğu Bloxoo’dan geliyordu ve Sihirli Dizeler için bırakılan tebrik yorumlarını bildiriyordu. Bloxoo’ya girince dün (26 Temmuz 2009 Pazar) Sihirli Dizeler’in Bloxoo’da günün blogu olduğunu öğrendim. Bir gün gecikmeli olarak sevindim biraz.

Bu gelişme Sihirli Dizeler için iyi oldu…

Ne diyelim; darısı Eski Kafa!’nın başına.

Süleyman S. Aras

Üniversite Kapısındaki Katsayı Zulmü Bitti

2009-07-22T10:28:00.002+03:00

Bugün çok güzel bir gün… Tarihi bir gün… Yeni bir Türkiye’ye uyanmak elbette güzel ve tarihi olmalı.

28 Şubat Sürecinin dışarıdan kumandalı öküzleri tarafından bu ülkeye atılan büyük kazıklardan biri olan katsayı zulmü YÖK’ün dün aldığı kararla tarih oldu.

Sırf İmam-Hatip Lisesi mezunları, İlahiyat Fakültesi dışında herhangi bir bölüme girmesin diye fırsat eşitliği, adalet, hak-hukuk, insanlık kuralları son haddesine kadar ihlal edilerek uydurulan katsayı sistemiyle Türkiye’de meslek lisesi kavramı neredeyse ortadan kalkmıştı.

Yeni YÖK yönetimi, bu zulme daha fazla seyirci kalamazdı. Süreç içinde eğitim kalitesinin de düştüğü anlaşılınca büyük bir hatadan dönülmüş oldu. Şimdi dilerim, bir aklı evvel bu kararın iptali için dava falan açmaz. Çünkü Türkiye’de böyle hödükler çok…

YÖK’ün dün aldığı kararın ayrıntılarına gelince;

-Yükseköğretime Geçiş Sınavı (YGS) ile Lisans Yerleştirme Sınavı'ndaki (LYS) ağırlıklı puanların her biri, kendi içinde 100-500 arasındaki puanlara dönüştürülecek

-Ağırlıklı Ortaöğretim Başarı Puanı (AOBP) en büyüğü 500, en küçüğü 100 olacak şekilde hesaplanacak

-Yerleştirme puanları hesaplanırken AOBP 0.15 katsayısı ile çarpılacak

-Adaylardan öğretmen lisesi veya meslek lisesi mezunu olanlar kendi alanlarındaki programları tercih etmeleri halinde AOBP'leri 0.06 ek katsayısı ile çarpılacak ve bulunan değer, 0.15 katsayısı ile hesaplanan puana eklenecek

-Meslek lisesi mezunu adayların ek puanla girebildikleri kendi alanlarındaki her program için bir LYS puan türünün yası sıra bir de YGS puan türü belirlenecek. Meslek lisesi mezunu olup olmadığına bakılmaksızın, adayların bu programlara yerleştirilmesinde her iki türden puanlarının büyük olanı esas alınacak.

Ak Parti’nin iktidara gelmesiyle ‘28 Şubat Süreci 1000 yıl daha sürecek’ diyenlerin sükûtu hayale uğrama süreci resmen başlamıştı zaten. Bu kararla birlikte kesinleşmiş oldu ki, jakobenizmin ömrü 10 yıl bile değil. Gerçi Ak Parti olmasaydı da 28 Şubat Süreci, zorunlu olarak bitmeye mahkûmdu. Çünkü:

1. Hakkaniyete dayanmayan hiçbir şey kalıcı olamaz.
2. Bu ülkenin asli unsuru Türklerdir. Dolayısıyla devşirmelerin aldığı kararlar kalıcı olamaz.
3. Millet düşmanları plan yaparken “milletin adamları” asla boş durmaz.

Süleyman S. Aras

Halkın ve Müesses Sistemin Gözünde Terör Örgütü

2009-07-21T17:38:00.003+03:00

Trajikomik Bir Kıyaslama:

Terör örgütü veya terörist deyince statükocu devletin ve militarist düşüncenin (müesses sistem) bakışı ile halkın bakışı arasında hemen bir fark oluşur. Her iki bakış da terör dediğine aynı endişelerle yaklaşıyor; onu varlığına yönelmiş bir tehdit olarak algılıyor. Burada aralarında bir farklılık yok. Esas fark terör örgütünün veya terör örgütü gibi algılananın yapıp ettiklerinin sonuçlarıyla ilgili…

Terör örgütü üst başlığımız aslında iç düşman, yakın ve uzak tehlike, bölücülük gibi kavramları da karşılıyor. Olayı bu şekilde okursak yazı daha anlamlı olabilir.

Şimdi, halkın ve müesses sistemin gözünde terör örgütü farklılaşmasına bakabiliriz. Halkın gözünde bir terör örgütü olmasına rağmen fahri avukatlığını CHP Genel Başkanı Deniz Baykal’ın yaptığı Ergenekon Terör Örgütü kıyaslanan taraflardan biri ve ilki olacak. -İddialara göre- Türkiye’deki tüm terörist oluşumların üstyapısını ETÖ oluşturduğu için PKK, DHKP-C, MLKP, Hizbullah, İBDA-C, TİKKO, JİTEM vb. örgütlerdense örnek olarak ETÖ’yü seçtik. Müesses sistemin gözünde terör örgütü olarak ise herhangi kurulu ve sistematik bir yapıdan bahsedemeyeceğimiz için direkt olarak halk veya vatandaş terimini kullanacağız.

Özellikle tek parti döneminde yoğun olarak yaşanan baskı rejimi, jandarma dipçiğiyle hizaya sokma biçimi, saçma sapan yasakların ve değişimlerin asker zoruyla uygulanması gibi şeyler halkın terör örgütü muamelesi gördüğünün bir işareti olsa gerek. Tek parti döneminin sona ermesiyle yaşanan kısmi rahatlama 28 Şubat Süreci ile sekteye uğradı. Başını Çevik Bir’in çektiği, içinde asker, siyasetçi, hukukçu, işadamı, medya patronu ve mensubu, (aralarında ipne bile vardı; zavallı TSK ondan da medet ummuş, aslında istediğini de almıştı) yer alan İsrail eğilimli kliğin halka uyguladığı psikolojik harp teknikleri ve orantısız güç kullanımı ile birbirinden iğrenç ve alçak toplumsal operasyonlar günümüzde terör örgütleri tarafından bile kullanılmıyor. İki döneme de baktığımızda, müesses sistemin baskısı hep dine ve toplumsal değerlere dolayısıyla bunları sahiplenenlere yönelmiş durumdadır.

Gerçi Türkiye o günlerden bugünlere de geldi ya… Bunu da büyük bir devrim olarak düşünebiliriz. Bahsettiğim tek parti ve 28 Şubat “karanlık” dönemlerinde terör yuvası basılır gibi kasabalar, köyler, evler, öğrenci yurtları, kimi vakıf ve dernekler, camiler, medreseler ve Kur’an Kursları basılıp -sözümona- suçlular ve suç aletleri toplanıyordu. Şükür ki, günümüzde sadece gerçek terör yuvaları darmadağın ediliyor.

Bu uzun açıklamalardan sonra iki tip terör örgütü ile ilgili kıyaslama yapacağımız esas bölüme geçebiliriz.

1. Tip Terör Örgütü: Halkın gözünde terör örgütü (Ergenekon Terör Örgütü gibi)
ETÖ Operasyonlarında 12 Haziran 2007 tarihinden bugüne kadar ele geçirilen malzemenin dökümü:
- Lav silahı (dolu) [43 adet]
- Lav silahı (boş) [14 adet]
- Roketatar [12 adet]
- Roketatar fişeği ve başlığı [8 adet]
- Lav mermisi [7 adet]
- El bombası [424 adet]
- El bombası (boş) [5 adet]
- Saatli bomba [1 adet]
- Boru tipi bomba [1 adet]
- Dinamit lokumu [53 adet]
- C3 bombası [1 adet]
- Uzun namlulu silah [22 adet]
- Uzun namlulu silah mermisi [46.242 adet]
- Tüfek [44 adet]
- Tüfek mermisi [74 adet]
- Tabanca [175 adet]
- Tabanca mermisi [8.020 adet]
- Top mermisi [84 adet]
- Uçaksavar mermisi (biri boş) [35 adet]
- Havan mermisi [11 adet]
- Bubi tuzağı (kullanılmış/kullanılmamış) [7 adet]
- Hakem bombası [13 adet]
- Sis bombası [28 adet]
- Devlete ait gizli belge [istemediğin kadar]
- Suikast planları [istemediğin kadar]
- Fişleme dosyaları [istemediğin kadar]
- Kaynağı belirsiz para [istemediğin kadar]
- …
- …

2. Tip Terör Örgütü: Müesses sistemin gözünde terör örgütü (Kur’an Kursu, medrese, yurt, öğrenci evi gibi yerler)
Bu tür yerlere bugüne kadar yapılan operasyonlarda yakalanan malzemenin dökümü:
- Kur’an-ı Kerim [çok]
- Elifba [çok]

- Seccade [çok]
- Tespih [çok]
- Cüppe [çok]
- Fes [çok]

- Sarık [çok]
- Rahle [çok]
- İlmihal kitapları [çok]
- Tecvit kitapları [çok]
- Muhtelif dini kitap [çok]
- Muhtelif doğu klasikleri [çok]
- Muhtelif batı klasikleri [çok]
- Bilgisayar [çok]
- Herhangi bir silah [hiç yok]
- Devlete ait gizli belge [hiç yok]
- Suikast planı [hiç yok]
- Fişleme dosyaları [hiç yok]
- …
- …

Şimdi, hâlâ ETÖ’ye terör örgütü değil, ben onların avukatıyım, üç-beş fişekle terör örgütü mü kurulurmuş diyenin de Türkiye için birinci tehdit irticadır (Müslümanları ve Müslümanlığı kastediyorlar) diyenin de…

Süleyman S. Aras

ABD Ay’a Ayak Bastı mı Basmadı mı?

2009-07-16T17:30:00.002+03:00

Dünya genelinde oldukça fazla sayıda insan (bunların önemli bir kısmı bilim adamı) ABD’nin Ay seferlerinin aldatmacadan başka bir şey olmadığına inanıyor. Ben de onlardan biriyim.

Bu tür olaylarda aykırı düşünen insanlara nedense hep komplo teorisyeni deniyor. Bu açıdan bakıldığında ben de bir komplo teorisyeniyim. İşte Ay yolculuğunun aldatmaca olduğuna inanan komplo teorisyenlerinin öne sürdüğü en yaygın 10 neden...

1.Astronotlar Amerikan bayrağını diktiklerinde bayrak dalgalanıyor. Hâlbuki Ay’da rüzgâr yok.

2.Apollo astronotları tarafından Ay’ın yüzeyinden çekilen fotoğraflarda yıldızlar görünmüyor.

3.Fotoğraflarda Ay’a inen modülün yaratması gereken krater görünmüyor.

4.İniş modülünün ağırlığı 17 tondu ve kum üzerinde hiçbir iz bırakmadan duruyordu. Hâlbuki modülün hemen yanı başında astronotların kumdaki ayak izlerini görmek mümkündü.

5.Nem ve güçlü yer çekiminin bulunmadığı Ay’ın yüzeyindeki ince kumdaki ayak izleri beklenmedik bir şekilde iyi çıkmış. Adeta ıslak kumda yapılmış gibi duruyor.

6.İniş modülü Ay’ın yüzeyinden ayrıldıktan sonra roketten çıkması gereken alev görünmüyor.

7.Filmi hızlı oynattığınızda Ay’ın yüzeyinde yürüyen astronotların aslında yeryüzünde yürüdüklerini ve filmin daha sonra yavaşlatılmış gibi olduğu görülüyor.

8.”Van Allen” radyasyon kuşağından çıkan radyasyona maruz kalan astronotların ölmüş olması gerekirdi.

9.Ay’dan getirilen kaya parçaları Antarktika’ya yapılan bilimsel keşif gezilerinden toplanan kaya parçaları ile aynı.

10.Ay’a yapılan altı iniş de Nixon yönetimi sırasında oldu. Aradan geçen 40 yıl içersinde kaydedilen hızlı teknolojik gelişmelere karşın başka hiçbir ulusal lider Ay’a astronot indirdiğini iddia etmedi.

Dahası; ayda çekildiği iddia edilen fotoğraflarda astronotların birden fazla gölgesinin olması veya gölgelerin farklı açılar oluşturması çok ilginç! Tek ışık kaynağı güneş olan yerde bu mümkün değil. Dolayısıyla bir stüdyo ortamı olduğu iddiası güçleniyor. Aynı fotoğraflarda, astronotların kafalarına geçirdikleri fanusa yansıyan stüdyo tipi ışıklandırma sistemi (truss) çok net görünüyor. Peki, astronotların gölgeleri çok netken, Ay yüzeyine dikilen ABD bayrağının gölgesinin olmamasına ne demeli?

Geçtiğimiz yıllarda bir açıklama yapan NASA, Ay yolculuğu ile ilgili görüntülerin kayıp olduğunu ve bulunamadığını açıkladı. Bu da NASA’nın görüntüleri bilerek ortadan kaldırdığı iddialarının ortaya atılmasına sebep oldu. Çünkü günümüzün teknik imkânları, bu görüntülerin stüdyoda üretildiğini ortaya çıkaracak, dolayısıyla ABD’nin karizması fena halde çizilecekti.

Gözünü sevdiğim Neil Armstrong; çık ve konuş lütfen: Ay’a ayak bastın mı basmadın mı?

Süleyman S. ARAS

50 Cent'in Terli Paçavralarına Muhtaç Ey Türk Gençliği

2009-07-15T23:04:00.002+03:00

Mustafa Kemal’in Gençliğe Hitabesi, “Ey Türk Gençliği…” hitabıyla başlar ve “Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!” cümlesiyle biter. Gençliğe Hitabenin, üzerinde çokça düşünülmesi gereken bir metin olduğu açıktır.

Yakın geçmişin ve günümüzün militarist ve jakobenci yaklaşımı ile hâkim medyanın yorumlama biçimine baktığımızda Gençliğe Hitabe, Müslümanlara veya muhafazakâr iktidarlara muhalefeti emrediyormuş gibi lanse edilir.

Dün Amerikalı müzik grubu 50 Cent Türkiye’deydi. Onların konserleri çerçevesinde yaşananları görünce Gençliğe Hitabenin aslında ne söylemek istediğini daha iyi anladım. Konser günü mikrofona konuşan kimi gençler, konser bileti parası çıkarmak için günlerce inşaatlarda çalıştıklarını, ellerinin patladığını söylüyordu.

Konserle anıyla ilgili bugün yayınlanan haberlerle ilgili kısacık bir alıntı yapmak istiyorum: “Konser performansları boyunca dans eden 50 Cent, sarf ettikleri efor yüzünden aşırı terledi. Grubun baş solisti Jackson, her iki şarkıda bir üzerini değiştirdi ve çıkardığı terli eşyalarını ve şapkalarını hayranlarına fırlattı. Küçük havlularla sık sık yüzünü silen grup üyelerinin seyirciye attığı havlu ve kıyafetlerini kapmak için çabalayanlar yüzünden birçok küçük çocuk ezilme tehlikesi atlattı.”

Konserde ve konserden sonraki gecede yaşanan rezillikleri hiç anlatmıyorum.

İşte damarlarında asil kan dolaşan ve Türkün istikbali olarak lanse edilen gençliğin ve onların biraz daha büyüklerinin son hali. Evet, hitabede de denildiği gibi memleketin onuruna, gururuna, duruşuna, vakarına, gençliğine, medyasına, kültürüne, okullarına, ailelerine, tersanelerine, limanlarına vs. girilmiş; Türkün belirleyici ve ayırt edici kaç özelliği varsa hepsinin deformasyonu yavaş yavaş sağlanmıştır. Bu nasıl bir ezikliktir? Bu nasıl bir kendini aşağılama biçimidir?

Karamsar bir tablo çizmiş gibi görünebilirim. Oradaki gençlik grubu, marjinal bir gruptur ve elbette Türkiye’mizin tüm gençliğini temsil etmiyor. Ancak gidişat endişe verici işaretler taşıyor.

50 Cent (özellikle grubun solisti Jackson), Amerika’da ve tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de bazılarının idolü olabilir. Ancak hiçbir insan tapınılası değildir. Bu kadar alçalmaya hiç gerek yok.

Süleyman S. Aras

Her Gün Okunacak Yorumlanacak ve Düşünülecek Şiir

2009-07-13T16:22:00.020+03:00

Devletimizin öyle kangrenleşmiş uzuvları var ki, kessen olmuyor, yok saysan hiç olmuyor. Öyle meselelerimiz var ki, üzerine kitap değil ansiklopedi yazsan durumu anlatmaya yetmiyor.

Edebiyatın, onun da özellikle en büyülü alanı şiirin usta ellerde hayat bulması, bizim anlam ve yorum dünyamızı kısırlıktan kurtarıyor. Bize, daha iyi anlama imkânı veriyor. Başka bir ifadeyle böyle meselelerde cümle kurma sıkıntısı yaşayıp “imdat!” dediğimizde yetişiveriyor.

Bizim halkımız için (özellikle köylüler için) devlet kapısı hep problemli olmuştur. Çocuklarımız için iğneci (eskiden aşı yapan ebelerin, hemşirelerin, sağlık memurlarının adı buydu), sünnetçi, jandarma, polis ne anlam ifade ediyorsa büyüklerimiz için de devlet kapısı aynı şeyi ifade ediyor. Özellikle de elitlerin ‘cahil halk’ diye aşağılamaya çalıştığı yığınların (çoğunluk anlamında) devlet kapısıyla ilgili problemi 21. yüzyıl Türkiyesinde bile bitmiş değildir.

O halde Mustafa Kemal’in meşhur “köylü, milletin efendisidir” sözünü, -virgülün yerini değiştirip gizli özneyi ortaya çıkararak- “devlet, köylü milletin efendisidir” şeklinde yorumlayabilir miyiz?

İşte bu meseleyi ne kadar resmetmeye çalıştıysam başaramadım. Ne mutlu ki, burada da bir usta el devreye girmiş ve şiirin o büyülü gücüyle meseleyi resmetmiş durumda. İşte bu şiir, Abdurrahim Karakoç’un “İsyanlı Sükût” isimli bu şiiri, her gün okunmalı, yorumlanmalı, düşünülmeli ve devlet dairelerine asılmalı…

İnternette forumlarda birbirini yiyenler de dalaşmayı bırakıp bu şiiri tartışsalar çok daha iyi olur diye düşünüyorum.

Bu dileklerle “İsyanlı Sükût” şiirini paylaşıyorum. [Bu şiiri Bedirhan Gökçe’nin güzel yorumu ile dinlemek isteyen BURAYI tıklayabilir.]

Süleyman S. Aras

İsyanlı Sükût

Gitmişti makama arz-u hâl için,
“Bey” dedi, yutkundu, eğdi başını.
Bir azar yedi ki, oldu o biçim...
“Şey” dedi, yutkundu, eğdi başını.

Kapıdan dört büklüm çıktı dışarı,
Gözler çakmak çakmak benzi sapsarı...
Bir baktı konağa alttan yukarı,
“Vay” dedi, yutkundu, eğdi başını.

Çekti ayakları kahveye vardı,
Açtı tabakasın, sigara sardı.
Daldı… Neden sonra garsonu gördü,
“Çay” dedi, yutkundu, eğdi başını.

İçmedi, masada unuttu çayı.
Kalktı ki, garsona vere parayı,
Uzattı çakmağı ve sigarayı,
“Say” dedi, yutkundu, eğdi başını.

Döndü, gözlerinde bulgur bulgur yaş,
Sandım can evime döktüler ataş.
Sordum: “memleketin neresi gardaş?”
“Köy” dedi, yutkundu, eğdi başını.

Yürüdü, kör-topal çıktı şehirden,
Ağzına küfürler doldu zehirden,
Salladı dilini... vazgeçti birden,
“Oy” dedi, yutkundu, eğdi başını.

Abdurrahim Karakoç

Encümen-i Kâniş

2009-07-11T11:00:00.002+03:00

Encümen-i Kâniş veya Encümen-i Kevaniş veya Encümen-i Kânişûn…

Anladın sen onu!

Süleyman S. Aras

Ekşi Sözlükte Kötü Reklamla Anılmak

2009-07-09T17:35:00.003+03:00

Reklamın iyisi kötüsü olmazmış derler. Muhasebeden Erhan da bildiğimiz o replikle daldı odama “Süleyman, reklamın iyisi kötüsü olmaz; ama Ekşi Sözlükte kötü reklam olmuşsun” Şaşırdım, daha ne dediğini tam anlamadan masamdaki bilgisayarda sayfayı açtı. Ekşi’de bubez laab nikini kullanan yazar beni şöyle tarif etmiş:

Süleyman Aras: Eski Kafa isminde bir blogu olan, kişileri rastgele yaftalayıp kafasına göre iftira atmayı pek sevdiği yazılarından anlaşılan f-tipi bir vatandaş.

Ekşi Sözlük’te bu başlığın altına başka yazan olur mu bilmem. Ekşi Sözlüğün kötü şöhreti doğrultusunda hakaret ve küfür içerikli yorumlar da gelebilir. Öyle olmasa bile orada anılmak istemezdim. Ancak bubez laab, blogumu eksik ve yanlı incelemişe benziyor. Cümlesini baştan sona değerlendirelim:

Cümlenin ilk bölümü: Eski Kafa isminde bir blogu olan… Evet, bu bölüm tamamen doğru. Blogumun ismi Eski Kafa!... Devam edelim: …kişileri rastgele yaftalayıp… Bu bölüm kısmen yanlış; şöyle ki, kişileri rastgele değil özenle seçerek yaftalıyorum. Şunu da belirteyim ki, sırada çok bekleyen var. Evet, onları yaftalıyorum. Ancak, zaten üzerlerine pek yakışan yaftalardan başka yafta kullanmıyorum. Yani rastgele denecek bir durum yok! Devam edelim: …kafasına göre iftira atmayı pek sevdiği yazılarından anlaşılan… Bu bölüm tamamen yanlış; şöyle ki, bugüne kadar hiç kimseye iftira atmadım. Yazdıklarım kamuoyunda azıcık okuyan herkes tarafından bilinen şeyler. İftira karşısında Türkiye Cumhuriyeti mahkemelerine başvurulabilir; ben de bir vatandaş olarak o mahkemeleri yetkili kılmış durumdayım. Ben Ekşi Sözlük yazarları gibi nik gölgesinde yazan biri de değilim. Adım ve soyadım belli olarak yazıyorum. İsteyen ve haklı olduğuna inanan dava açsın. Kaldı ki, iftira atmak sevilecek bir şey de değildir. Artık cümlenin sonuna geçebiliriz: …f-tipi bir vatandaş. İşte bu bölüm çok tartışma götürür. Onun için ayrı bir paragrafı hak ediyor.

Bu f-tipi jargonu epey can sıkmaya başladı. Katı laik rejimi veya mevcut arpalık durumlarını korumanın en sağlam yöntemi olarak çok tehlikeli bir düşman yaratma arayışının sonucu, derin eller ve karanlık zihinler veya derin devşirmeler mezhebi tarafından bulunmaz model olarak Fethullah Gülen’in keşfedilip taraftarları için uydurulan “f-tipi” kelimesine dört elle sarılmış bulunuyorsunuz. -Sözümona- bu kelimeyle Fethullahçı bir yapılanmadan falan söz ediyorsunuz: Kamuda, ekonomide, siyasette, medyada, hatta hatta poliste ve askeriyede Fethullahçılar kadrolaşıyor; ama bunu kimse elle tutulur bir şekilde ispat edemiyor. İşin Türkçesi, işinize gelmeyeni f-tipi diye yaftalamak da sizin kolaycılığınız oluyor galiba.

Cümlenin son bölümüyle ilgili birkaç şey daha söylemek isterim:

1. Türkiye’de Fethullahçılık diye bir akım yok. Biz onlara Nurcu veya Nur Cemaati diyoruz.
2. Varsa bile ben Fethullahçı veya sizin deyiminizle f-tipi değilim.
3. Ayrıca bir tercih yapmam gerekirse, D1-tipi (devşirme), D2-tipi (dönme), D3-tipi (derin), i-tipi veya it-tipi (İsrail tipi), H-tipi (hain), P-tipi (piyon) -bu böyle uzar gider- olmaktansa f-tipi olmayı tercih edeceğimden de emin olabilirsiniz.
4. Cümlenizi bitirirken kullandığınız “bir vatandaş.” tabiri aslında tek başına yeterli olurdu. O kadar uzun cümle kurmanıza beni de bu yazıyı yazmak zorunda bırakmanıza hiç gerek yoktu.

Aslında siz de haklısınız; herkesin aklına geldiğini yazmadığı/yazamadığı bir Ekşi Sözlük de Türkiye’de fenomen olamazdı galiba.

Süleyman S. Aras

Yaz Geldi Medya ve Ünlüler Koalisyonu Kudurdu

2009-07-03T17:35:00.003+03:00

Dünya genelindeki ahlakî deformasyonun en büyük sorumlusu olan ünlüler ve onlara çanak tutan malum medya, bu yaz da aşina olduğumuz şeytansı ittifaklarıyla bin bir rezaletlerini sergilemeye başladı.

Zaten yoldan çıkmanın, hayvanlaşmanın hatta şeytanlaşmanın ete-kemiğe-vücuda bürünmüş hali olan çoğu ünlü yaz-kış farkı gözetmeksizin aynı kudurganlığı sürekli sergiliyor. Ancak yaz gelince iş iyice çığırından çıkıyor.

Kamerasını ve fotoğraf makinesini alan Türkiye’nin açık kerhanelerinin yolunu tutuyor: Bodrum, Marmaris, Türkbükü, Antalya, Kıbrıs…

Üstsüz güneşlenenler, tangasıyla yakalananlar, bir gecede 3-5 kişiyle aşk(!) yaşayanlar, aldatanlar, çapkınlık yapanlar, onları görüntüleyip fotoğraflayıp evlerimize kadar sokarak midemizi bulandıranlar… Genci de aynı, kartı da… “Allah, kitap” diyeni de aynı, ateist olanı da… Erkeği de aynı kadını da…

Her gün onlarca rezalet yansıyor gazetelere, ekranlara ve internete. Son olarak dün akşam, Mehmet Ali Erbil’in, Fatih Ürek’in kucağına oturmasıyla rezalet İbo Show’da resmen zirve yaptı. İnanın izlemediğim için kendimi bahtiyar görüyorum. Ancak internet yoluyla haberdar olduğum için de bedbaht hissettim.

Bugüne kadar utananını, yüzü kızaranını, pişmanlık duyanını gören var mı? Yoksa bunlar insan değil mi?

Pislikler! Hayat süren leşler… diyebilir miyiz? Ben dedim bile.

Süleyman S. Aras

"Karma" Ne Ya?

2009-07-01T13:18:00.003+03:00

Başlığa bakıp hemen “Aaa! Eski Kafa!’nın yazarı karma felsefesini bilmiyormuş” demeyin. Elbette bilmiyor da olabilirdim; ama biliyorum. Mesele bilip bilmemek değil tabi ki.

Bugün bir değişiklik yapıp Metro FM dinleyeyim dedim. Feel The Energy programının sunucusu Büşra burnumdan getirip bu kararımdan dolayı beni pişman etti. Hâlbuki her zamanki gibi Radyo Fenomen'ini dinlesene sen kardeşim.

Neyse bizim radyolarımızda adet olduğu üzere geyik hemen Hollywood’a, batı magazin dünyasına ve oradaki ilişkilere kaydı. Söz, aldatıp ardından da aldatılma meselesine gelince bizim Büşra demesin mi “Karmanız neyse önünde sonunda o sizi bulur. Neticede siz birisine (iyi-kötü) bir şey yapmışsanız başkası da size onun gibi bir şey yapar.” Büşra mealen böyle konuştu.

Büşra! Bacım, Allah aşkına! “Karma” ne ya? Sen bilmiyor musun, biz, sıra karmaya gelene kadar bir sürü başka ve -en önemlisi- anlamlı şey söyleyebiliriz: a) İlahi adalet ve kader gereği herkes yaptığının karşılığını görür; b) bir kimse kınadığı şey başına gelmedikçe ölmez; c) eden bulur; d) kim zerre kadar iyilik yapmışsa karşılığını görecektir, (elbette) kim de zerre kadar kötülük yapmışsa o da karşılığını görecektir vb. Uzatmak mümkün olsa da bu kadarı kâfi.

Bu saydıklarımın ayet ve hadis mealleri ve dinimizin güzel düsturları olduğunu söylemem gerekir mi bilmem; ama dinimizden, bu kültürümüzden ve birikimimizden özenle(!) kaçınan insanlar var.

Müslüman olmayabilirsiniz. Bu normaldir. Ancak İslâm sadece bir din değildir bizim için; aynı zamanda, yıllar boyunca biriktirdiğimiz bir kültürdür. Büşra’nın Budist olduğunu sanmıyorum; ama görünüşe göre Budizm’in jargonu ve felsefesi hoşuna gitmiş… Çünkü popüler, çünkü medyatik, çünkü İslâm’ın, medyamız, dünya medyası ve bazı kötü Müslümanlar tarafından kirletildiği gibi kirletilmemiş, çünkü -sözümona- daha hümanist, çünkü prim yaptırıyor vs.

Büşra ve onun gibiler “Müslümanım” demeye, dinimizin dilini kullanmaya korkuyorlar. Birçok insan kınanmaktan çekindiği için bu dili kullanmaktan korkuyor.

İster özenti deyin, ister alçaklık kompleksi deyin, ister genlere kadar işlemiş korku deyin, isterseniz kendinden utanma saçmalığı deyin… Ne derseniz deyin. Elin “karma”sı daha sevimli geliyor.

Süleyman S. Aras

Çevik Bir'in İfade Vermesi Yetmez

2009-06-26T17:58:00.002+03:00

28 Şubat Süreci’nin karanlık ismi Çevik Bir, dün, Ergenekon savcılarından Zekeriya Öz’e “şüpheli” sıfatıyla ifade verdi. Şüphe, bir suikast planıyla ilgiliydi. İddiaya göre, Çevik Bir, Başbakan Erdoğan ve Emniyet İstihbarat Daire Başkanı Ramazan Akyürek’e suikast planlıyordu.

Çevik Bir’in geçmişine bakınca ona “şüpheli” demek zorlama bir ifade olur. O, olsa olsa olağan suçlu olabilir.

Bunlar çok da önemli değil aslında. Sayın Savcı, siz suikast planını falan boş verin de Çevik Bir devşirmesine 28 Şubat’ın hesabını sorun.

Sadece ifade de almayın.

Türkiye’ye kaybettirmesinin, halkı birbirine düşürmesinin, Firavunlaşıp onları köle yerine koymasının, karanlık toplumsal operasyonlarının, demokrasiye balans ayarı yapmasının, devleti tamamen İsrail eksenine çekmesinin hesabını sorun. Toplumun içindeki öfkeyi dindirecek bir bedel ödetin.

28 Şubat’ın işgal subayı Çevik Bir, bir ifadeyle kurtul-a-mamalı. Bu halktan ve devletten aldıklarının tamamını geri vermeli.

Süleyman S. Aras

Şaka Gibi! Ajan Provokatör Ömer Ulusoy Serbest

2009-06-25T17:24:00.005+03:00

2008’in Nisan ayında, Akdeniz Üniversitesi’nde, eski rektör Mustafa Akaydın’ın da marifetleriyle meydana gelen öğrenci olaylarında, öğrenci olmadığı halde silahıyla(!) kampusa girip öğrencilere ateş eden ajan provokatör Ömer Ulusoy yargılandığı dava sonucunda, içeride yattığı günler de göz önüne alınarak dün serbest bırakıldı.

Düşünün, adam kızların başörtüsüyle giremediği kampusa silahla giriyor. Elini kolunu sallaya sallaya… Sonra olaylar zirve yapınca silahını çekip öğrencilere ateş ediyor. Bir süre yattıktan sonra mahkeme tarafından tahliye ediliyor. Heee, doğru ya, TCK’ya göre ‘kimse ölmedi hatta yaralanmadı’ bile. Ömer Ulusoy, sadece ateşli silahlar kanununa muhalefet etti. Daha önce teyzesine cinsel tacizde bulunduğu için sabıkalı olması da hiç önemli değildi zaten. Alnına yaptırdığı, ucundan kan damlayan Zülfikar dövmesi, "sempatik mücahit" -hatta masum- bile gösterirdi onu. Olan oldu, işte yırttı!

İşine gelirse! Bu ülkenin kanunları böyle… Muasır medeniyet seviyesindeki hukukumuz, baklava çalan ile milyonları götüren karşısında, milyonları götürene daha yufka yüreklidir.

Rektörlerimiz, başörtülüler önünde taştan, çelikten duvar olup onları kampuslara sokmazlar; ama ajan provokatörler, satır ve döner bıçaklarla bellerinde silahlarla, kampusa girebilirler. Belki pencereden bakan rektöre göz kırpıp “o iş tamam patron” işareti yapabilirler.

Şaka gibi değil mi! Ama değil, şaka değil. Bizim şefkatli ve adaletli devletimiz bir sürü abuk sabuk iş yapar ama şaka yapmaz. Çünkü bizde devlet, babadır; ana değil…

Süleyman S. Aras

Asıl Darbe Yapanlar Salaktır

2009-06-24T10:29:00.002+03:00

Emekli Koramiral Atilla Kıyat, 32. Gün programında, Ak Parti ve Fethullah Gülen Cemaatini Bitirme Planı olarak da adlandırılan İrticayla Mücadele Eylem Planı ile ilgili görüşlerini açıklarken “bu kadar salak insanlar darbe yapamaz” dedi.

Yani son dönemde yapılan birçok darbe planı, planlayanların salaklığından, aptallığından, geri zekâlılığından dolayı suya düşmüş!

Yani darbe yapmak için akıllı olmak gerekiyor. Ya da bugüne kadar başarılı(!) olan darbeleri akıllılar planlamış ve yapmışlardır. Eski paşaya göre böyle…

Peki ya şuna ne dersiniz. Asıl geçmişte darbe yapanlar ile yakın veya uzak gelecekte yapmayı planlayanlar salaktır, geri zekâlıdır, aptaldır, beyinsizdir, askerlik ve vatanseverlik şerefinden nasibini almamıştır, dahası vatan hainidir, cibilliyetsizdir, nesebi bozuktur, devlet ve halk düşmanıdır, mason uşağıdır, Yahudi lobisinin 3 kuruşa tavladığı aşşağılık bir piyondur! O kadar…

Yoksa -mesela- 61’de darbe yapıp Genelkurmay Başkanını tekmeleyen, tüm üstlerine emirler veren, Başbakan asan, bakan tokatlayan, tarihin görmediği terbiyesizlikler sergileyen üç beş rütbeli haramzadeye kim akıllı diyebilir. O zincirinden boşalmış disiplinsiz kuduzlara…

Süleyman S. Aras

O Boruysa Bu da Pipettir

2009-06-23T17:27:00.003+03:00

Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ, Poyrazköy’deki arazide gömülü olarak bulunup çıkarılan ve Ergenekon terör örgütüne isnat edilen silahlar arasında yer alan Lav silahıyla birlikte basın toplantısı düzenleyerek bunun bir silah olmadığını, boru(!) olduğunu iddia etmişti.

Paşa, onun ne olduğunu biz biliyoruz. Aslında siz de çok iyi biliyorsunuz. Hatta bizden daha iyi bildiğiniz kesin…

Paşa, onun (sayısı ve cinsi artık sayılamayan bir sürü silah ve mühimmat gibi) ne olduğu elbette önemli ama daha önemlisi onları devletten, TSK’dan, milletten çalarak yerin altına gömenler için kılınızı kıpırdatmamanızdır. Bu durum oldukça düşündürücüdür.

Süleyman S. Aras

Ey Askerler! Siz Hiç mi Rencide Olmazsınız?

2009-06-22T14:53:00.002+03:00

Bülent Arınç, Ergenekon olayından sonra “iyi ki bu komutanlarla büyük bir savaşa girmemişiz” diye açıklama yapmıştı. Kimileri bu açıklamaları abartılı bulmuş ve eleştirmişti.

Ancak üzerinden biraz daha zaman geçip Ergenekon’un geçmişte yaşattığı dehşeti ve gelecekle ilgili karanlık planları daha da netleşince Arınç aleyhtarlarının da saf değiştirerek ona hak vermeye başladığını gördük. Hürriyet’ten Ertuğrul Özkök bile kendi kendine “acaba?” sorusunu sormadan edemedi.

Görünen o ki, -açıklanan iddianamelere göre- Ergenekon yapılanmasının yemediği halt kalmamış. İstediği gibi at koşturmak, toplumsal operasyonlar yapmak, kaos ve çatışmadan beslenip derin iktidarını sürdürmek için kanundışı ne varsa meşru görmüş ve uygulamaya geçirmiş. Liste oldukça kabarık:

Ergenekon yapılanması; Başta PKK ve Hizbullah olmak üzere irili ufaklı terör örgütleri kurmuş, ya bizzat ya da taşeronlar kullanarak siyasetçi, gazeteci, hukukçu, devlet adamı gibi sembol kişileri -hatta TSK’nın en vatansever, en gözde, en çalışkan komutanlarını- infaz etmiş, Güneydoğu’daki karakolların ayrıntılı bilgilerini PKK’ya servis ederek onlarca askerin şehit edilmesine sebep olmuş, JİTEM’i kullanarak özellikle sivilleri hedef almış, bunun sonucunda merkezi yönetime ve devletin üniter yapısına karşı düşmanlığın ve ayrılıkçı fikirlerin ortaya çıkmasının baş müsebbibi olmuş, TSK envanterinden çalmadık silah bırakmamış, bu silahları Kuzey Irak’ta ve ülke içinde PKK’ya satmış, çaldığı bombaları Cumhuriyet gazetesine atmış, Danıştay cinayetini işlemiş, İstanbul’da bombalamadık yer bırakmamış, vb. o kadar karanlık olay var ki, hepsi birbirinden vahim. Hepsini yazmam imkânsız. Ergenekon iddianamesinin binlerce sayfadan oluştuğunu düşünürsek durumu biraz olsun netleştirebiliriz.

Ancak asıl trajikomik ya da dramatik olanı, bu gibi düşmanüstü eylemleri -sözümona- en vatansever, en millî, en ulusalcı, en laik ve en Atatürkçü (Kemalist de denebilir) yapılanmanın yapmış olduğu gerçeğidir. Ergenekon destekçilerinin, onları temize çıkarmaya çalışanların, yok sayıp Ergenekon’u inkâr edenlerin veya bu davayı “karşı devrim” olarak niteleyenlerin aynı hizip geleneğine sahip olması da oldukça düşündürücü değil mi?

Peki, tüm bu olan biten karşısında neden hiç “yüzü kızaran bir üniformalı” görmüyoruz, göremiyoruz? Askeri okulda alınan damarlarla veya yıkanan beyinlerle ilgili olabilir mi bu durum? Neden “ben, kendi milletine düşmanlık edenleri barındıran böyle şaibeli bir kurumda çalışamam” diyerek istifa eden bir rütbeliye rastlayamıyoruz. Hadi hiçbiri utanmıyor veya üstüne alınmıyor diyelim, içlerinde olan bitenden rencide olan da mı yok?

Son olarak ortaya çıkan fitne belgesi (İrticayla Mücadele Eylem Planı), nasıl bir orduya sahip olduğumuz konusunda ipucu vermesi açısından çok önemli. Çünkü Türkiye’nin yönünü, bu belgenin sorumlularının göreceği muamele belirleyecek.

Süleyman S. Aras

Satanistlere Selam İrticayla Mücadeleye Devam

2009-06-19T12:47:00.002+03:00

Münevver Karabulut, iddialara göre satanist bir ayinde kurban edildi. Katili olarak meşhur dolandırıcı işadamı Hayyam Garipoğlu’nun yeğeni Cem Garipoğlu her yerde aranıyor. Yurtiçinde, yurtdışında derken aylar geçmesine rağmen izine bile ulaşılamadı.

Yine iddialara göre Cem Garipoğlu, amcası Hayyam tarafından saklandığı için bulunması mümkün değil. Acaba Hayyam Garipoğlu’nu kim saklıyor? Normal bir ülkede Hayyamlar kanundan adam saklayabilir mi? Türkiye gerçekten ilginç bir ülke…

Bu mesele tazeliğini korurken geçtiğimiz günlerde yeni bir andıç gündeme bomba gibi düştü. Her zamanki gibi TSK’nın halkla mücadele stratejilerini içeren bir plan olmasına rağmen bu yeni andıç (2009 tarihli) yine “İrticayla Mücadele Eylem Planı” olarak adlandırıldı. Hâlbuki -her nedense ben- bu ülkede irticayla mücadele dendiği zaman hep psikolojik harekâtı yani halkla mücadeleyi, toplum mühendisliğini algılarım. TSK’nın bunu neden yaptığını da aslında çok iyi biliyorum. Vakti zamanı gelince bu konuyla ilgili de yazarım inşallah.

Yıllar önce (13 Eylül 1999 tarihinde) Zinnur Gülşah Dinçer, Ömer Çelik ve Engin Arslan isimli satanistlerin, Şehriban Coşkunfırat’ı şeytana kurban(!) etmesiyle Türkiye ilk satanist cinayetiyle tanışınca yer yerinden oynamıştı. O tarihlerde hiç ummadığım isimlerin bile bu konuyu değerlendirirken, çözüm önerirken referans olarak dini göstermeleri umutlarımı artırmıştı. Özellikle 28 Şubat sürecinden sonra oluşan dini duyarsızlık, din eğitimi boşluğunun ve dindarlar ile dindarların yönetimindeki vakıf, dernek, medya, parti, oluşum gibi STK’ların TSK tarafından baskı altına alınmasının bu gibi olayları patlatacağı endişesi de dile getirilmişti. Öyle de oldu… Bir kez daha görüldü ki, TSK irticayla falan mücadele etmiyor. Direkt olarak toplum dinamiklerini bombalıyor.

Sen o kadar çıkıp basın toplantısı düzenleyerek “TSK’yı din düşmanı gibi göstermek isteyenler var. TSK hiçbir zaman din düşmanı olmamıştır” de ki… Görünen köy kılavuz istemez. Ve biz söylemle pek ilgilenmeyiz; eyleme bakarız.

Satanizme selam duran son andıcınız da gösteriyor ki, siz -sözümona- irticayla mücadele edip dindarları sindirdikçe sizin açtığınız devasa boşlukları başkaları gelip dolduruyor.

Şimdi soralım: Cem Garipoğlu’nu amcası Hayyam mı koruyor? İrticayla Mücadele Eylem Planı’nın altında imzası olan Kurmay Albay Dursun Çiçek mi koruyor? Yoksa daha da vahimi, Dursun Çiçek’e o imzayı attıran pırpır zenginleri mi koruyor?

Çoğu zaman, dolaylı durumların daha büyük etkileri olduğunu unutulmaması dileğiyle…

Süleyman S. Aras

Asıl Kayıp Halka Sizsiniz

2009-06-18T17:53:00.002+03:00

Gün geçmiyor ki gazetelerde, radyolarda, televizyonlarda ve internet sitelerinde evrim teorisiyle ilgili müjdeli(!) bir haberle karşılaşmayalım. Mal bulmuş mağribi gibi atlayan atlayana. Darwin’den yeni bir vahiy gelmiş gibi… Tövbe! Tövbe!

Neresinden bakarsanız bakın, üzerinden şüphe, delillerinden ise şaibe eksik olmayan bu teorinin, kesin, bilimsel bir bilgi olduğuna dair ısrarlı ve inatçı çalışmalar hız kesmeden devam ediyor. Etsin de nereye kadar?

Bu teoriye inananların büyük bir çoğunluğunun bile kafasında biriken onca soruya rağmen böyle azimle çalışmalarına bir türlü anlam veremiyorum. Evrimin kayıp halkası (halkaları) gibi uyduruk bir arayışın boğazlarına nasıl bir ukde düğümlediğini az çok tahmin ediyorum. Sırf bu ukdeden kurtulup ateist bir tatmin yaşamak için insan kafatası ile maymun kafatasını Japon yapıştırıcı ile yapıştırıp (burada gülünür) “kayıp halkayı bulduk” diyenlerin yalanının ortaya çıkışı bile evrimcileri kesmemiş olacak ki, şimdi de dinozorlardan kuşlara geçişin kayıp halkasının bulunduğuna dair yeni bir yumurta folluğa henüz düştü. Evrimcilerin bu en taze yumurtasına göre kanatlı dinozor fosili kayıp halka olabilirmiş.

Sayın evrimciler! Bence asıl kayıp halka sizsiniz… Kayıp nesilsiniz… Bilimsel bağnazlığın doğurduğu kuru bir inattan başka sebebi ve dayanağı olmayan, bir teori sayılması bile epey düşük bir IQ gerektiren, Yaratıcı fikrini ortadan kaldırmaktan başka bir hedef gütmeyen bilimsel bir safsatanın peşinden gittiğiniz için gerçekten kaybedilmiş veya birilerince kurtarılmış(!) bir nesilsiniz.

Evrim teorisi karşıtlarının, teorik ve bilimsel anlamda çok az şey yapmalarına rağmen (çünkü fazla uğraşa gerek yok, Darwinizm zaten ölü doğmuştu!) Darwincilerin dramatik hüsranları devam ediyor. O “bulduk” dedikleri de sahtedir zaten. İster misiniz, şimdi de tavuk kanadını dinozor iskeletine Japonlamış olsunlar!

Süleyman S. Aras

Eski Kafa

2009-06-17T23:37:00.000+03:00

Eski Kafa, bir reddiyenin, bir gerçek kimliğin, bir değişmezliğin, bir eğilmezliğin, bir istikametin hikâyesidir aslında ve an itibariyle -geçmişinden geldiği gibi- yoluna böyle devam edecektir.

Modernizme, onun daha yoldan çıkmışı olan post-modernizme, çağdaşlığa, onun da daha yoldan çıkmışı olan çağdaş yobazlığa, aymazlığa, insandan hayvana doğru evrilmeye, teşhir ve soyunma medeniyetine, birey ve bireycilik kültürüne, Rabbin kulluğundan insana köle olmaya kaçışa ve dünyanın putlarına aptalca tapınmaya… kısacası “yeni dünya” dininin dayattığı her şeye tümden hayır! Bin kere, milyon kere hayır!

Eski Kafa’nın felsefesi budur…

UMUT - Süleyman S. Aras adıyla başlayan, Bu Köyün Yabancısı Blog olarak devam eden ve şimdi de Eski Kafa ismiyle gerçek kimliğini bulan blog hareketimiz kısa bir fetret döneminin ardından yoluna kaldığı yerden devam ediyor.

Eski Kafa ismini alan blogumuzun bu yazısı kısmen bir manifesto niteliği taşımaktadır. Esas itibariyle blogun ismi de bir manifestodur veya manifestonun en kısa olmasına rağmen en açıklayıcı özetidir.

Eski Kafa duruşu, anlaşılmaz olduğu ölçüde değerlidir de. Benim için değerlidir.

Değerli dostum Ahmet Güneş’in, Niyazi Mısrî’den naklen dilinden düşürmediği ve benim dimağıma da yerleştirdiği gibi…

“Anlamaz hayvan olan, hayran olan anlar bizi.”

Süleyman S. Aras

ProFosil Muazzez İlmiye Çiğ

2009-05-29T17:19:00.002+03:00

Birkaç sene önce ortaya attığı, başörtüsünün, tarihte ilk defa, Sümerlerde fahişeler tarafından kullanılan bir aksesuar olduğuna dair iddiasıyla hâkim devşirme medyanın tapındığı kişiliklerden biri haline gelen Muazzez İlmiye Çığ adındaki kadın meğer Profesör falan değilmiş.

Geçtiğimiz günlerde sahtekârlığı ortaya çıkınca da “ben hiçbir zaman Profesör olduğumu söylemedim” gibi garip bir zırvayla kendini savunmaya çalıştı. Evet, birileri sana Profesör derken, Profesör olmadığını beyan etmemek sahtekârlığa girmiyor mu yoksa? Birileri senden bahsederken Profesör diyecek, sen bundan sessiz sedasız nemalanacaksın, bunun gerçek olmadığı ortaya çıkınca da “Ben hiçbir zaman Profesörüm demedim” diyerek ak kaşık gibi kenara çekileceksin. Merak etme hâkim kamuoyu oluşturucuları, mükemmel bir PR çalışmasıyla bu durumu benim unutkan milletimin zihninden kısa bir süre içinde siliverirler.

Gerçi bu saatten sonra senin Sümerologluğun da tartışılmaz mı acaba?

Bunun için, bölücü duruşun için, farklı insanlara tahammülsüzlüğün için, sana biçilen tahrik rolünü, bu yaşına rağmen üzerinden atmadığın için olsan olsan ProFosil olabilirsin. Zaten öylesin…

Hal böyleyken soyadını da “Çığ” yerine “Çiğ” olarak değiştirirsen bence senin için çok daha iyi olur. O adla müsemma olduğun ortada çünkü! Çünkü gerçekten çiğ bir varlıksın. Çok çiğsin…

Süleyman S. Aras

Bunalım, Stres, Gerginlik, Tereddüt, Hayal Kırıklığı

2009-05-15T14:12:00.003+03:00

Aslında hiçbir şey yolunda değil! Yolunda gittiğini sandığımız şeyler rölantide giderken hiçbir meselemiz yokmuş gibi davranırız. Hâlbuki detaylı düşününce çepeçevre kuşatıldığımızı açık seçik görürüz.

Yapacak pek bir şey olmayınca veya yokmuş gibi sanılınca da oluruna bırakırız tüm meselelerimizi. Ben de öyle yapmışım. Mesela blog olayı neredeyse tam bir hayal kırıklığı oldu. Bazen üşendiğim için yazmadığımı sanıyordum. Bunun böyle olmadığını, bilinçaltında yazmanın gereksizliğini öğütleyen gizli bir merkez tarafından engellendiğimi fark ettim. Meğer çoğu zaman bu gizli merkeze inat yazıyormuşum.

Kendi içimde bir Ergenekon Operasyonuna ihtiyacım var. Urları temizlemem lazım. Beni frenleyen ne varsa tümünü içimden atmam lazım.

İrade, tatil, terapi, dertleşme, düşünme vb. ne varsa denemeli… Bi’şey yapmalı…

Süleyman S. Aras

Evet, Ben Bunu Yaptım

2009-04-25T17:17:00.004+03:00

Süleyman S. Aras

Yalnız Adam ve Harika Blogu

2009-04-25T00:58:00.002+03:00

Ona söz verdim. Dedim ki, “blogun henüz yeni, en az 15-20 yazılık bir içerik oluşturduğunda blogunla ilgili bir yazı yazacağım.” Şimdi o sözümü yerine getiriyorum. Aslında blogumun hitinin düşük olmasından dolayı bu tanıtım yazısının ne kadar fayda getireceği konusunda da ciddi şüphelerim yok değil.

Mustafa Albayrak… Genç ve yeni bir blog yazarı… “Genç” ve “yeni” dediğime bakmayın! Yazımın başlığında da yer aldığı gibi blogu için “harika” kelimesinden başka bir sıfat bulamadım.

O, bloguna “Ylnz Adam” ismini vermiş. Benim bunu “Yalnız Adam” olarak açmama inşallah itiraz etmez. Çünkü tam anlamıyla bir “yalnız adam” kalemine sahip ve o kadar tatlı, akıcı, doyurucu ve edebiyat kokulu yazılara imza attı ki, neler vaat ettiğini kestirmek zor değil. Ben, onun yazılarını okuduğumda, suskunluğun yazı ile de ifade edilebileceği hissine kapılmadan edemiyorum. Onun yazılarında dertleri, söyleyecek sözleri, paylaşacak hisleri olup da bunları kelimelere dökemeyerek sadece susan, susmak zorunda kalan insanların suskunluklarının tercümelerini okuyorum yani.

Mustafa Albayrak’a bu güzel blogu blok küreye kazandırdığı için teşekkür ediyor ve o güzel yazılarının devamını diliyorum. Sizlere de -blog yazarı ve okuru herkese- mutlaka tanışmanız gereken bir blog olan “Ylnz Adam” ile tanışmakta geç kalmamanızı öneriyorum.

http://ylnzadam.comze.com/wordpress/

Süleyman S. Aras

Manevi Kuduzluk

2009-04-21T23:00:00.010+03:00

Bildiğimiz ve bedene musallat olan kuduz hastalığı, eskiye oranla nadir olarak görülüyor. Gerek, kuduz mikrobu taşıyan hayvanların aşılanması gerekse bu hayvanlar tarafından ısırılan insanlara erken müdahale edilmesinden dolayı son yıllarda kuduzdan meydana gelen bir ölüm neredeyse hiç yaşanmadı; neredeyse tarihe karıştı. Ya manevi kuduzluk…

Ancak bedenle ilgili olan bu hastalığın yerini daha tehlikelisi olan manevi kuduzluk aldı. Kediden, köpekten bulaşmayan; bizzat insandan insana bulaşan ve fikir mikrobu yoluyla yayılan bir hastalık…

İki hastalığın benzer özellikleri var: İkisinde de hasta bariz şekilde salya saçıyor, ikisinde de hasta aşırı saldırgan… ve ikisinde de önünde sonunda -eğer çare bulunamazsa- hasta kudurarak ölüyor. İşin sonunda bir de kireçle yakılmak var ki, bu dramatik bir sahnedir ve hatırlamak, satırlara dökmek, üzerine konuşmak çok incitici olabiliyor.

Bedenle ilgili olan kuduz hastalığında hastanın salyalarını, saldırganlığını, çevresine ve kendisine zarar vermesini, elini kolunu ısırmasını, etlerini koparmasını anlayışla karşılamak mümkün… Çünkü vücudunu öyle bir mikrop ele geçirmiş ve metabolizması, psikolojisi, biyolojisi, fizyolojisi öyle bir bozulmuştur ki, hasta tamamen şuursuz bir şekilde hareket etmektedir. Ancak manevi kuduzun konuşurken salgıladıkları, saldırgan tavırları, irin çanağı gözleriyle iğrenç bakışları hiçbir teoriyle açıklanabilecek gibi değil. Maalesef bu hastalık için tıp çoğu vakada çaresiz kalmıştır. Yani bedenle ilgili olan kuduzun çaresi çok önceden bulundu. Eğer müdahalede geç kalınmazsa hasta iyileşiyor. Manevi kuduzlukta iyileşme daha zor. Neredeyse imkânsız!

Manevi kuduzluk hastalığına yakalananlar daha saldırgan oluyorlar ve onlar maddi hedeflerle pek ilgilenmiyorlar. Hedeflerinde kendi ve diğer insanların bedenleri yoktur. Onlar genelde manevi hedeflere saldırırlar: Din, kültür, örf ve adetler, yaşam biçimleri, özgürlükler başlıca hedefleri arasındadır. Bu saldırganlıklarının bir sonucu olarak doğal olarak ortaya çıkan toplum tepkisini minimize edebilmek için kendilerine ciddi bahaneler bulma konusunda da mahirdirler. Mesela, dine, dinin değerlerine, dindarlara saldırırken ‘aslında din istismarına tepki duydukları için böyle davrandıklarını’ iddia ederler. Çağdaşlık edebiyatı gevelerken çağdaşlığın vazgeçilmezi olan özgürlükler konusunda hep tutarsız davranırlar.

Manevi kuduzluk bir yönüyle elit tabaka hastalığıdır. Geniş halk kitleleri arasında da yer yer görülen bu hastalık, esasen kamuoyu oluşturabilecek kapasitedeki kişileri daha çok seviyor. Bu tür insanları kaygan bir zeminde ve genelde iblise meyilli olmaları bu durumun en önemli sebeplerinden biridir. Tencere-kapak meselesi…

Kendilerine siyasetçi, bilim adamı, devlet adamı, sanatçı, aydın, akademisyen, entelektüel gibi sıfatlar verilmiş olduğu için bir bakıma tam veya yarı dokunulmazlık sahibi olan bu hastalıklı insanların yaptıklarının yanlarına kâr kalması ise büyük kitleleri rencide etmekten başka bir sonuç doğurmuyor.

Nur Serter’in başlattığı ve bir virüs gibi diğer üniversitelere de sıçrayan başörtülüleri ikna odalarına çekme iğrençliği, domuz kılıklı Turhan Selçuk’un başörtüsü takan bir kadını domuz şeklinde karikatürize etmesi, CHP’li Onur Öymen’in başörtüsünü Nazi Gömleği’ne benzetmesi, CHP’li Önder Sav’ın Peygamberimize ve dinimizin değerlerine dil uzatması, Bedri Baykam’ın iğrençlikleri, Duman Grubu’nun solisti esrarkeş Kaan Tangöze’nin İhlâs Suresi’ni değiştirerek aşağılık bir şarkı yapması hep bu manevi kuduzluk hastalığının geldiği boyutları gösteriyor.

Bunlar bir çırpıda aklıma gelenler. Manevi kuduzluk hastalığına yakalananlar için çok acil bir antivirüse ihtiyaç var. Aslında o antivirüs de var ama… Bakara Suresi 7. ayet çok ciddi bir tehditle karşımıza çıkıyor!
“خَتَمَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ”

Süleyman S. Aras

Kelime Oyunları: Kazanmak, Kaybetmek, Kazan-Kazan

2009-04-13T18:55:00.005+03:00

Kazanırken Kaybetmek:

Hayatımız kazanma duygusu, arzusu ve dürtüsü üzerine kuruluymuş gibi mücadele ediyoruz. Hep kazanmak istiyoruz. İşin buraya kadar olan kısmı normal görünüyor. Kimi münzevi görüşlü akımlar tarafından işin bu kısmı da eleştiriliyor; ama hadi biz normal karşılayalım. Anormal kısım buradan sonra başlıyor: Kazanmak için her yola başvurmak! İşte bu anormal… Yani “bir şey” kazanmak için “birçok şey”i kaybetmeyi göze almak, umursamamak gibi bir cesarete de sahibiz.

İnsan bu yönüyle çok ilginçtir. Para kazanmak, mevki kazanmak, itibar kazanmak, dava kazanmak, seçim kazanmak, yarışma kazanmak, sınav kazanmak, taraftar kazanmak vs. vs. gönül taşıyan her insanın arzulayacağı bir şeydir. Bütün insanların da -kiminin küçücük, kiminin kocaman- gönlü olduğuna göre…

Ve fakat kazanma arzusu hırsa dönüşüp insanın gözü kararınca artık kazanma uğruna kaybettikleriyle pek ilgilenmiyor. Bu o kadar umurunda da olmuyor zaten. Yukarıda saydığımız şeyleri kazanırken neler kaybettiğimizi bir düşünürsek ne dediğim daha iyi anlaşılabilir: Zaman, dost, vicdan, onur, sağlık kaybedilebilir.

İnsan itibar kazanmaya çalışırken itibar kaybedebilir. İnsan haksız olduğu bir davayı kazanmaya çalışırken onurunu kaybedebilir. İnsan dünyayı gereğinden fazla umursayarak çalışırsa başka şeylerle beraber sağlığını kaybedebilir. Yani insan, edep ve hayâ ölçüsünde kazanmıyorsa gerçekte hep kaybeder.

Kazanırken kaybetme, modernizmin ve popüler kültürün çarkları arasında kendini unutan insanın durduramadığı -belki de durdurmak istemediği- bir tükenişi de temsil eder aslında.

Kaybederken Kazanmak:

Şeylerin görüntüsü bizim için çok önemli değilse yani görünenle değil de başka şeylerle de ilgileniyorsak, görüntülerin arka planlarına da bakabiliyorsak kaybederken kazanmanın mümkün olduğunu biliriz.

Bu tür bir kazanım genelde manevi tatmin arayanlar için mükemmel bir kazanma biçimidir ve hiçbir şeyle değişilmez. Onun verdiği tatmin duygusunu ölçebilecek bir aracın varlığını da kabul etmezler.

Kaybederken kazanan insanın dünyadan elini eteğini çektiğini, kendini inzivaya verdiğini, az önce saydığımız şeylerden hiçbirini kazanamadığını iddia ettiğim düşünülmesin. Dünyalıklarını da pekâlâ kazanırlar, makam-mevki-para sahibi olurlar. Yarış gerektiren birçok sınavdan alınlarının akıyla da çıkarlar. Ancak kazanırken kaybeden insanlardan farklı olarak, kendilerinin ve diğer insanların sınırına asla tecavüz etmezler. Ancak bunu çok az insan başarabilir.

Kazan-Kazan:

Böyle sihirli bir formül olduğuna inanmıyorum. Kazan-Kazan formülünün özellikle siyasi ve uluslar arası kurnazlık kültürünün ürettiği bir aldatmaca olduğunu düşünüyorum. Çünkü Kazan-Kazan formülünü masaya ilk sunan her zaman bir sıfır önde başlar oyuna; çeşitli kurnazlıklar yaparak da oyunu önde bitirir. Batı usulü bir haksız kazanma biçimi diyerek geçebiliriz.

Süleyman S. Aras

2009 Blog Ödüllerinde Oylama Başladı… Bu Köyün Yabancısı Blogu Unutmayın!

2009-04-11T13:34:00.006+03:00

Blog Ödülleri yarışmasının ilki geçen yıl düzenlenmişti. Henüz bir yılını bile doldurmamış bir blog olarak o yarışmaya da katılmıştık. Her kategoride ilk üçe giren blogları görmüş ve sahiplerini de daha yakından tanıma fırsatı bulmuştuk.

Geçen yılki yarışmaya Blogcu üzerinde yayın yapan ve “UMUT” ismini taşıyan blogumuzla katılmıştık ve ödül töreni ile aynı gün gerçekleşen Blog Konferansı’nda, birçok blog yazarıyla tanışma şansımız olmuştu.

Blogumuzu, Blogcu’dan Blogger’a taşıyınca ismini de değiştirerek “Bu Köyün Yabancısı” koyduk ve bu yılki Blog Ödülleri’nde de geçen yıl olduğu gibi Haber-Gündem kategorisinde yarışıyoruz. Blogumuz Haber-Gündem kategorisindeki “Yorum” alt başlığına daha uygun bir blog…

Bu bağlamda, sürekli takip eden arkadaşlardan ve blogumuzla ilk defa karşılaşan internet müdavimlerinden, yarışmaya katılan bir blog olarak oy istemek nasıl olsa ayıp da değil dilencilik de değil diye düşünerek oy istiyoruz. İnternette bu tür aktivitelere zaman ayırıyorsanız sizin oylarınızı hak eden bir blog olduğumuzu düşündüğümüz için bunu yapıyoruz.

Blog Ödülleri sitesindeki Haber-Gündem kategorisinde “Bu Köyün Yabancısı Blog” var… Ben gördüm. :) Israrla ve itinayla ara, bul ve oyunu kullan…

> Oy vermek için BURAYA hafifçe tıkla…
> Blog Ödülleri Ana Sayfaya BURADAN kestirme git…

Oy verene de vermeyene de şimdiden teşekkürler…

Süleyman S. Aras

Türkiye Azerbaycan'a Yanlış Yapmamalı

2009-04-05T01:47:00.012+03:00

Bir süredir Türkiye ile Ermenistan arasında geliştirilmeye çalışılan ve Diasporaya rağmen devam eden diyalog çalışmalarının Azerbaycan’ı rahatsız edecek bir zemine yaklaştığı iddiaları gündemde…

Wall Street Journal gazetesinin iddiasına göre Türkiye ile Ermenistan arasında 16 Nisan’da imzalanacak anlaşma; sınırların resmen tanınması ve sınır kapılarının açılmasını, diplomatik ilişkilerin tamamen yeniden başlamasını, iki ülke arasındaki anlaşmazlıkların çözülmesi için ortak komisyonların kurulmasını kapsıyor.

Bu iddianın doğru olduğuna inanmak istemiyorum. Eğer doğruysa Türkiye, Azeri kardeşlerine çok büyük bir haksızlık yapmış olacak. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’nın dış politika danışmanı Ahmet Davutoğlu’nun “komşularla sıfır problem” stratejisi gereğince geliştirilen bu diyaloglar bir yönüyle elbette doğrudur. Olması gereken de budur. Ancak Ermeni işgali altındaki Dağlık Karabağ meselesi halledilmeden, hele hele Ermeni-Azeri sınırında yer yer çatışmalar yaşanırken Türkiye’nin Ermenistan ile diyalog dışında bir ilişki geliştirmesini, sıradan bir vatandaş olarak ben de doğru bulmuyorum.

Türkiye kamuoyunda, Azerbaycan’ın KKTC’yi henüz tanımamasından dolayı, ‘onlar da bizden yana tavır almıyorlar, biz neden onları destekleyelim’ gibi basitçe geliştirilmiş bir söylem var. Azerbaycan’ın bu konuda elinin kolunun bağlı oluşuyla bizim dış politikadaki ağırlığımızı kıyasladığımızda, Azerbaycan’ın bizden beklentilerinin çok daha fazla olmasını, Ermenistan konusundaki her adımımızdan rahatsızlık duymasını anlayışla karşılamamız ve Azeri kardeşlerimizi incitmememiz gerektiğini düşünüyorum. Türkiye, özellikle son yıllarda dış politikada ağırlığını hissettirebilen bir ülke iken Azerbaycan kendi ayaklarının üzerinde yeni yeni durmaya çalışan bir ülkedir. Özellikle bundan dolayı Azerileri incitmememiz, Azerbaycan’a yanlış yapmamamız gerekiyor.

Bizim anlam dünyamıza kazınmış çok muhteşem bir ifade vardır; onunla bitirmek istiyorum: “Gönül umduğuna küser”miş. Azerbaycan bizden çok şey umuyor; onları küstürmeyelim.

Süleyman S. Aras

Yeni Başkanların İlk İcraatları Devam Ediyor: En İğrenci Yine CHP'den...

2009-04-04T22:54:00.004+03:00

Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığını faşist Kemalist Mustafa Akaydın kazandığı andan itibaren Antalya’yı neler beklediğini az çok tahmin ediyordum. Yeni başkanın ilk icraatı, hem kendine hem de CHP’ye yakışır bir icraattı. Kısaca özetlemek istiyorum:

Bugün yapılan devir-terslim töreni için seçimi kaybeden eski başkan, Ak Partili Menderes Türel (gerçek bir beyefendi), Mustafa Akaydın’ı çiçeklerle karşılar. Devir-teslim töreni için Mustafa Akaydın ve CHP il yönetimi, kendileri gibi faşizan bir organizasyon şirketi olan DSL Elektronik ile anlaşırlar. Devir-teslim töreninden sonra Menderes Türel belediyeden ayrılırken işgüzar organizasyon firması, kendinden beklenen bir yavşama ve yalakalıkla Türk Halk Müziği’nin en ideolojik ve en itici parçalarından biri olan “Yuh Yuh” parçasını büyük bir pişkinlikle çalar. Parça çalarken CHP’nin il kodamanları da Menderes Türel’i tartaklamaya kalkışırlar. Kısacası Menderes Türel, belediyeden, işgalci bir ülkenin müstemleke valisi gibi uğurlanır; CHP’liler tatmin olur... Bugünkü devir-teslim töreni hikâyesi böyle biter. Bu da Mustafa Akaydın’ın ilk icraatıdır. Gelecek beş yıl için Antalya’yı süper(!) yatırımlar bekliyor… Kin ve nefret tohumlarıyla Antalya’yı yeşertmek gibi…

Akdeniz Üniversitesi rektörü olduğu dönemde, kendi üniversitesini savaş alanına çeviren ve öğrencileri birbirine kırdırmaya çalışan Mustafa Akaydın’ın nasıl bir başkanlık dönemi yaşatacağı ilk günden belli oldu. Akdeniz Üniversitesi kampusunda silah çekip ateş edecek kadar ileri giden Ömer Ulusoy’u da danışmanı yaparsa tam süper olur.

Çok iyi oldu. CHP’ye yakıştı. Ve bir kere daha ortaya çıktı ki, “zerdüz palan ursan eşşşek yine eşşşektir.”

Süleyman S. Aras

Bir Heykelin Yıkılışı ve Domino Taşı Etkisi

2009-04-03T22:52:00.002+03:00

29 Mart 2009 yerel seçimlerinde MHP’den aday olup Antalya’nın Kemer ilçesinin yeni belediye başkanı seçilen Mustafa Gül, seçim çalışmaları sırasında söz verdiği üzere, ilk icraat olarak ilçenin göbeğindeki erotik heykeli yıktı.

Bir önceki dönemde CHP’den belediye başkanı seçilen, sonra Ak Parti’ye geçen eski belediye başkanı Hasan Şeker’in heykeltıraş Zafer Sarı’ya yaptırdığı “Aşk Yağmuru” adı verilen heykel, hem ilçe halkının hem de yerli ve yabancı turistlerin tepkisini çekmesine rağmen eski başkan tarafından hararetle -sanat adına- savunulmuştu.

Kadın ve erkek vücudunun çıplak olarak teşhir edilmesi ve bunun erotik bir sahne olarak sunulması ve buna sanat adının verilmesi bana bugüne kadar hiç anlaşılır gelmedi. Kimileri sanat konusunda kalın kafalı, bağnaz, tutucu, gerici veya daha iyimser bir isimlendirme ile muhafazakâr olduğumu düşünebilir. Bir adım daha atıyorum ve heykelin ideoloji dayatan hiçbir çeşidini sanat olarak görmediğimi itiraf ediyorum.

Heykeli kültür ve sanatın bir parçası görmek ve memleketi neredeyse “heykel medeniyeti”ne çevirmek ne kadar bağnazlıksa ben de o kadar bağnaz(!) ve heykele -özellikle de erotik olanına- karşı olma özgürlüğüne sahibim ve bu özgürlüğümü kullanıyorum.

Daha önce de kimi heykellerin bazı gerekçelerle kaldırıldığını hatırlamam konusunda inşallah hafızam beni yanıltmıyordur. Acaba Kemer’de yıkılan heykel, bir domino taşı etkisi yaparak diğer heykelleri de devirir mi diye düşünmekten de kendimi alamıyorum.

Bu bağlamda Ak Partili eski belediye başkanını kınarken MHP’li yeni başkanı kutluyor ve ilk icraatına yakışır bir belediye başkanlığı yapmasını diliyorum.

Meraklısına Not: MHP’li değilim, hayatımda hiç MHP’li olmadım. Büyük bir ihtimalle olmayacağım da… Ancak yapılan doğru işleri de görmemek ayıp olur. Hem de çok ayıp olur.

Süleyman S. Aras

Popülarite Kurbanı Ak Partili Belediyeler

2009-04-02T17:26:00.001+03:00

29 Mart 2009 yerel seçimleri geride kaldı. Şimdi kamuoyunun büyük çoğunluğu Ak Parti’nin oy kaybının sebeplerini konuşuyor, tartışıyor. Ak Parti’nin oylarındaki düşüşün sebepleri arasında küresel mali krizin Türkiye’ye etkileri sonucu artan işsizlik, Saadet Partisi’nin birçok yerde %5-10 bandını geçerek CHP veya MHP’nin ekmeğine yağ sürmesi ve onların adaylarının kazanmasını sağlaması, Muhsin Yazıcıoğlu’nun vefatı etrafında yaşanan gelişmeler, Ak Parti’deki zihniyet değişikliği, yanlış aday gibi farklı konular gösteriliyor.

Bunlar doğru-yanlış tartışılırken kimsenin aklına getirmediği veya getirmek istemediği bir ayrıntı daha var. O da, Ak Partili bazı belediye başkanlarının popülarite aşkının, birçok belediyenin kaybedilmesinde en önemli sebep olduğu gerçeğidir.

Zonguldak Ereğli’de popülarite ve farklılık arayan, “bakın biz kimlerle dans ediyoruz” mesajı vermeye çalışan belediye başkanının, konser için PKK konserlerine kızışmış sıpalar gibi koşan bir isimde (Edip Akbayram) ısrar edip ağzının payını alması, aynı başkanın aday gösterilmemesine rağmen Ak Parti’nin orada seçimi kaybetmesi…

Karabük belediye başkanının, onca isim dururken Ak Parti’ye, muhafazakârlara, sıradan halka sövme potansiyelini her zaman yanında taşıyan Latife Tekin’i (Bekir Coşkun ve Yılmaz Özdil de tercih edilebilirdi burada; ama başkan onların telefonuna ulaşamadı sanırım) söyleşiye davet etmesi ve hakeza ağzının payını alması…

Kültür sanat etkinliği denince program bedeli 40-50 bin TL’nin altında olmayan sanatçılara konser verdirmenin ve ipe sapa gelmez festivallerde şov yaptırılan mankenleri biraz daha zengin etmenin anlaşılması sonucu paranın oluk gibi akıtılması… (Tuzla ve Beylikdüzü’nde eski başkanların aday gösterilmemesinin önemli sebeplerinden birinin bu tür savurganlıklar olduğunu buna rağmen yeni adayların da her iki ilçede seçimi az farkla kazandıklarını unutmayalım)

Yani bu saydığımız şeyler de Ak Parti’nin yıpranmasına sebep olmuş olamaz mı?

Bunlar bir çırpıda sayabildiğimiz birçok örnekten sadece birkaçı… İnanın hem İstanbul’da ve diğer büyük şehirlerde hem de Anadolu’nun diğer yerlerinde bu gibi reklam kokan onca hareket yaşanıyor ki, belediyelerin asli görevlerini sorgulamaya başlayan halk, günü gelince hak edene dersini veriyor.

Ben şahsen Antalya hariç, Ak Parti’nin diğer yerlerde belediye başkanlıklarını kaybetmesini çok anlaşılmaz bulmuyorum. Yani pek yadırganacak bir şey yok!

Tek dileğim, yeniden koalisyon dönemleri yaşamamamız için Ak Parti’nin daha fazla yıpranmadan bu seçimlerden alması gereken dersleri almasıdır.

Süleyman S. Aras

Cennette Bekle Bizi…

2009-03-28T21:57:00.007+02:00

Mamak Cezaevi’nin soğuk duvarlarından Anadolu’nun soğuk dağlarına… ve Rahmet-i Rahman’a… Uğurlar olsun…

- Nasıl bilirdiniz?
- İyi biliriz…
- Nasıl bilirdiniz?
- İyi biliriz…
- Nasıl bilirdiniz?
- İyi biliriz…

- Haklarınızı helal ediyor musunuz?
- Helal olsun…
- Helal ediyor musunuz?
- Helal olsun…
- Helal ediyor musunuz?
- Helal olsun…

Süleyman S. Aras

Mim / İkisi Bir Arada

2009-03-27T15:59:00.001+02:00

Borçlu olmak zor bir durum; hele borçlu kalmak hepten zor… Ancak ben burada parasal ya da maddi bir borçtan söz etmeyeceğim. Öyle bir borcum yok çok şükür.

Son zamanlarda blogu epey ihmal ettiğimin farkındayım. Dolayısıyla hem bloguma bir sürü yazı hem de H. Y. Ergün’e ve by ene’ye mim borçlanmış durumdayım. Şimdi daha fazla borçlu kalmadan bunları ödeyelim.

İlk Mim H. Yücel Ergün’den: “Kitap Yazmak İsteseydin Ne Yazmak İsterdin?”

Ne yalan söyleyeyim; bir kitap projem var: İçinde şiirlerimin de yer aldığı bir deneme çalışması… Bu konuda, kitap olarak yayınlanmasıyla ilgili, yakında görüşmeler de yapacağım. Ancak bunun dışında gerçekleştirmeyi düşündüğüm çeşitli kitap projeleri de yok değil.

Deneme, araştırma, şiir ve roman tarzlarında bazı projeler geliştirmem ve halen yayın için hazır olan çalışmalarımla ilgili dualarınızı da bekliyorum.

İkinci Mim by ene’den: "Etkilendiğiniz Bir Kitabı Anlatınız?"

Burada özellikle kutsal kitabımızı, geleneğimizi bize taşıyan külliyatlarımızı hatırlamakta fayda var. Onların dışında blogumda da tanıttığım bir kitap var ki, benim dünyamda yeri çok ayrıdır: Aliya İzzetbegoviç’in Doğu ve Batı Arasında İslâm adlı nefis kitabından bahsediyorum. Kitapla ilgili tanıtım yazısı blogumda Okunası Bir Kitap başlığıyla yer aldığı için burada tekrar yazmak yerine ilgili tanıtım yazımın linkini vermekle yetineceğim:

http://suleymanaras.blogspot.com/2008/11/okunasi-bir-kitap.html

Eğer henüz okumamışsanız bu kitabı altını çizerek herkese öneriyorum. Şimdiden iyi okumalar…

Süleyman S. Aras

Türk İletişim Kanallarındaki “Standart Aile Tipi” Projesi

2009-03-17T17:29:00.002+02:00

Sosyal ve kültürel hayatımız üzerinde belirleyici etkisi olan, görsel iletişim kanallarında gördüğümüz ve maalesef pek de umursamadığımız bir projeden söz etmek istiyorum. Bahsedeceğim bu proje, her ne kadar toplum tarafından sineye çekilmiş ve artık benimsenmiş gibi görünse de ortada ciddi bir algılama, anlama ve yansıtma hastalığı olduğu kanaatindeyim.

Ben bu ayrımcı, saptırıcı, kötü niyetli projeye “standart aile tipi projesi” diyorum. Bunun adı “standart aile tipi dayatması” olarak da düşünülebilir.

Standart aile tipi projesinin belirleyici unsuru olma görevinin ağırlıklı olarak kadına verildiğini özellikle vurgulamak istiyorum. Yani “rol-model aile” dayatmasında mesajlar genelde kadın üzerinden veriliyor.

Çoğunlukla hâkim ve materyalist-darvinist sermayenin elinde bulunan birçok proje üretim merkezinden çıkan ve fakat tek merkezden üretilmiş izlenimi veren film, dizi, dizi haber, skeç, reklam, kitap, dergi, gazete vb. iletişim ve etkileşim araçları bize hep aynı aile tipinin varlığı yalanını söylüyor. Bu yalan, bir materyalist felsefe üzerine olduğu kadar fiziki özellikler ve beklentiler üzerine de kuruludur aynı zamanda… Senaryolarda cinsel ilişkiler son derece geniş/serbest tutulmuş (mezhep genişletilmiş), kimin ne zaman kimin yatağında uyandığının önemsenmemesi çağdaşlık sayılmış ve mahremiyetin cenazesi çoktan kaldırılmıştır. Bu aile tipinin dişi üyelerinin ya başı açıktır ya başının yanında vücudu da kısmen açıktır ve ya bu üyeler neredeyse yarı çıplaktır. Bu aile tipinde -eğer varsa- sadece ninenin başı, saçlarının bir kısmı görünecek şekilde kapalıdır. Burada meseleyi biraz özele indirgeyeceğim; ama vurgulamadan da geçemeyeceğim: Mesela, başörtülü bir kadının veya bir imamın, bugüne kadar geniş kitlelere hitap eden herhangi bir projede (dizi, film, reklam vb.) olumlu bir rol ile karşımıza çıkmamış olması bana hep düşündürücü gelmiştir.

Çoğu dizi ve filmde, modellerin çoraplarını mı yoksa sevgililerini mi daha sık değiştirdiğinin ancak fanatik izleyiciler tarafından fark edilmesi, kimi reklamlarda sapkın cinsel çağrışımların işlenmesi gelinen noktanın ne kadar vahim ve düşündürücü olduğunu göstermeye yetiyor. Ve maalesef bütün senaryolarda harfiyen benzeyen ve lanse edilen aile standardı bu minval üzere bina edilmiştir.

Hâkim ve materyalist-darvinist sermayenin elinden çıkan senaryoların görüntüsü bu iken muhafazakâr geçinen kesimler tarafından üretilenler çok mu masum? Asla! Bir-iki amatör, masa başı üretim hidayet öyküsü dışında ya üretilmiş hiçbir şey yok ya da diğer kesimden aşırılmış ve biraz törpülenip muhafazakârlaştırılmaya çalışılmış senaryolar var… Eşarp ve tesettür kıyafetleri için düşünülüp dizayn edilmiş reklamlar bile çok rahat bir şekilde şehevi duygularınızı harekete geçirebilecek yapıdadır.

Türk aile tipini, bize sunulan, gözümüze sokulan, basmakalıp senaryolarla durmadan tekrar edilen bu hastalıklı tipler mi ifade ediyor? Bu memlekette yaşayan insanlar gerçekten böyle mi yaşıyor yoksa toplumun böyle yaşaması mı isteniyor? Toplumumuza reva görülen yaşam biçimi bu ise bunu kim istiyor?

Dikkatli bakın… Bu düzenbazların elinden çıkan senaryolara dikkatli bakın… “Vezir” ve “rezil” edilen karakterlerin ayırt edici özelliklerine bakın… Dindar, muhafazakâr, tesettürlü, inançlı, alkole karşı olan, maneviyatçı vb. insan tipi, bu senaryolara girmeyi ya hiç başaramaz ya da fesat, cahil, bağnaz, içten pazarlıklı karakterler olarak lanse edilir.

Bizim iki yolumuz var: Ya bunları veto edeceğiz ya da doğrusunu yapacağız. Başka yolumuz yok!

Süleyman S. Aras

İlkelliğin ve Çağdaşlığın Örtüşmesi

2009-03-09T22:09:00.002+02:00

Dinler, fikirler ve kültürler arasındaki tartışmaların merkezini oluşturan “ilkellik” ve “çağdaşlık” vurgusunun aslında aynı şeyi ifade ettiği gerçeği aklımı oldukça meşgul eden bir durumdur. Neyin ilkel neyin çağdaş olduğu tartışması sadece modernitenin ilkeleri üzerine bina edildiği için kimi zihinlerin “biz gerçekten ilkellik içinde miyiz?” sorusunu kendilerine sormalarını kaçınılmaz kılıyor.

Çağdaşlık propagandasını yapan merkez aynı zamanda gücü ve iletişim kanallarını da elinde bulunduran merkez olduğu için sadece onların söyledikleri gerçekmiş gibi algılanıyor. Aslında gerçek hiç de öyle değil.

Çeşitli din, fikir ve kültür algılarını toptan reddetmek ve bu tür olguların toplumlardaki yaşanış biçimini toptan iptal etmek, kişileri ve toplumları yaşadıkları din, kültür ve fikir hayatından utandırmak için geliştirilen “ilkellik” suçlaması “çağdaşlık” savunucularının aslında kendi ilkelliklerini örtbas etme çaba ve kaygısından başka bir amaç gütmüyor.

Mesela çağdaşlık adına yaşanan çoğu rezilliğin sadece “çağdaşlık” kelimesinin süslü ve kulağa hoş gelen tınısı hatrına, toplum tarafından tolore edilmesi, toplumun deruni bir kabulüymüş gibi algılanıyor. Tolumun çok geniş bir kesiminin bugünkü çağdaşlık algısını olduğu gibi kabul etmediğinin anlaşılıp anlaşılmayacağı konusu hâlâ belirsizliğini korumaktayken biz, aslında “ilkellik” kelimesi ile “çağdaşlık” kelimesinin hep aynı anlamları kuşattığını göstermek için birkaç örnekle yetinmeye çalışalım:

Avrupai olan, Batı kültüründen gelen ve modernite tarafından dayatılan “çağdaş” şeylerin neredeyse tamamının, insanlığın ilkel dönemleri diye adlandırılan devirlerde birebir uzantılarının olduğu gerçeği dikkatlerden kaçabiliyor mu? Eğer kaçıyorsa bu göz boyama işini hangi soytarılara, kimlerin yaptırdığına bakmak lazım. İnsanlığın ilkel dönemi olarak adlandırılan dönemdeki bazı yavan, içi boş, kişisel ihtiraslar üzerine kurulu insan ilişkileri günümüzde de aynen devam etmiyor mu? Örneğin toplayıcılık ve vahşi yayılmacılık ilkel dönemdekinden hiç de farklı değil. Sadece o dönemde “emperyalizm” kelimesi henüz icat edilmemişti; o kadar! İnsanlar birbirlerini yemeye devam ediyorlar. İlkel insanın totemleri ve putlarıyla çağdaş insanın meditasyonu, bibloları, ikonları ve parası arasında fark mı var? Kılık-kıyafet açısından bakıldığında, günümüzde çıplaklığın çağdaşlık ölçüsü olarak lanse edilmesi bağlamında ilkel insanın günümüz insanından oldukça çağdaş bir noktada duruyor olması ne kadar da ilginç! Kölelik olgusu düşünüldüğünde, geçmişe kıyasla günümüzde değişen hiçbir şeyin olmadığını görmek manidar değil mi? Kadına bakış söz konusu olduğunda reklam malzemesi, cinsellik objesi, pazarlama kölesi olarak toplumun kirli mezarlarına gömülen kadın, cahiliye döneminde diri diri toprağa gömülen kız çocuğundan veya daha ilkel dönemlerdeki kadından çok mu özgür? Ya cinselliğin yaşanma biçimi? Bu anlamda hayvana doğru evrilen çağdaş insanın durumu, ilkel insanı bile iğrendirecek bir zavallılık arz etmektedir. Yani iki kelimenin arkasına sığınılarak yürütülen tartışma, bahsettiğimiz anlamda çağdaşlık sevicilerin palavralarından başka bir şey değildir.

Her devir kendi tabularını ilginç bir şekilde tedavüle sokuyor… Her devrin kendine özgü ilkelliğini ve çağdaşlığını o devrin insanı üretiyor. Dün ilkel olan bugün çağdaş olabiliyorsa ve devrimizin insanı bu duruma şaşırmıyorsa külahların düşünme konumuna getirilmesiniz zamanı geçmek üzere demektir.

Ben anladım! Anlıyorum. Hiçbir şey göründüğü veya bize bağıra bağıra söylendiği gibi değil… İnsan veya insanlık kelimesi düşünüldüğünde çağdaşlık mezhebi mensuplarında değişen bir şey yok! Değişen, insanın, sadece kendi dışındaki dünyada değiştirdikleridir.

Bir de Son Peygamber (s.a.s.)’in terbiye sisteminden geçen insanın mucizevî değişiminden bahsedebiliriz: O sistem bozulmadan devam ederse mucize devam ediyor demektir.

Süleyman S. Aras

Gerçeği Söyleme Takıntısı

2009-03-06T22:05:00.002+02:00

Geçenlerde okuduğum bir habere göre Japonya’da kan gruplarına verilen önem neredeyse tabu derecesinde önemseniyor. Örneğin işe eleman alma, evlenme, arkadaş edinme vb. süreçlerde kan grubu belirleyici unsurlardan biriymiş.

Kişilerin özelliklerini, karakterlerini belirleyen unsurlardan biri olarak görülen kan gruplarının insanlara verdiği çeşitli özelliklerinden, artılarından ve eksilerinden bahsedilen haberde bir ayrıntı dikkatimi çekmişti. Burada kan gruplarının tüm özelliklerinden bahsederek konuyu uzatmak istemiyorum; ama dikkatimi çeken o ayrıntı üzerinde biraz durmak istiyorum. Habere göre kan grubu -benim gibi- “A” olanların olumsuz özelliklerinden birisi gerçeği söyleme takıntısıymış. İlginç! Yani gerçeği söylemek bir takıntıymış(!).

Bizim literatürümüzde yer alan “her doğru her yerde söylenmez” ile aynı bağlamda olduğunu sanmadığım “gerçeği söyleme” eylemini ben erdem olarak algılarım; takıntı değil.

Ancak “her doğru her yerde söylenmez” sözüne de bir parça itirazım olacak. Buradaki itirazım, bu sözün doğruluğuna değil. Bilakis, günümüz şartlarında değişmez gerçeklerden biri haline gelmiştir bu söz. İtirazı gerektiren ise bu sözün inanılmaz derecede suiistimal edilmesidir. Sırf bu yüzden söylenmemiş ve söylenmeyen kim bilir insanlığa nelere mal olmuştur.

Bu tür sözleri hayatımıza ve yaşam felsefemize uygularken gerçek bağlamından çıkararak uygulamamız içinden çıkılamaz anlam problemlerine sebep oluyor, diye düşünüyorum.

Süleyman S. Aras

CHP’den ve Zihniyetinden İğreniyorum

2009-03-02T13:10:00.004+02:00

Artık CHP’den ve zihniyetinden iğreniyorum. Önceleri sadece antipatik bulduğum bu parti kendini iğrenilecek seviyelere de düşürdü. Daha önceki birkaç yazımda yazdığım gibi çeşitli gerekçeler yazmaya da gerek duymuyorum.

Gerekçeler Türk Milleti’nin toplumsal hafızasında hiç hak etmediği kadar büyük bir yeri işgal ediyor zaten. Hangisini yazsan boş… Vakti zamanında FotoMaç gazetesi Fenerbahçe için bir başlık atmıştı. Onu CHP’ye uyarlayıp bırakıyorum: Eşşekler adam olur; bu CHP adam olmaz!

Süleyman S. Aras

Aforizmalar III

2009-02-24T13:07:00.002+02:00

Ebedîliğe mahkûm edilmiş tüm ötekiler gibi ben de ölmek istemiyorum. Sonsuzluk arzusunun doğurduğu gönüllü mahkûmiyet… Hâlbuki her birimiz, ölmeden önce ulaşılamayacak olan bu sonsuzluk kapısına epey mesafeli duruyoruz. Özlem ve imtinanın aynı bedende kardeş kardeşe yaşadığının ispatı…

*****

İnsan ilk neresinden çürümeye başlar? Hem çürüme derken ne kastediyoruz? Asıl görevleri, organizmanın düzenini ve yaşamasını sağlamak olan enzimlerin, organizma ölünce onu yemeye başlamasıyla oluşan bozulmayı mı kastediyoruz? Yoksa daha başka bir şeyden mi söz ediyoruz? Mesela henüz ruh çıkmamış ve beden yaşıyorken de bir tür çürümeden söz edebilir miyiz? Çürüme derken sadece organizmanın bozulmasının anlaşılması, insanoğlunun en büyük yanılgılarından biri değil midir zaten?

*****

Para ile satın alınabilecek şeylerin sayısı arttıkça insanın ve insanlığın fiyatı düşüyor! İnsanlık Değerleri Borsası hep düşüşte…

*****

İnsan bedenine ait her şey çürürken çürümeyen tek şeyin bir kemik dokusu olduğu gerçeği ne kadar da düşündürücü… Kim, o kemik dokusu yerine kalbini tercih etmezdi ki? Yeniden filizlenmenin tohumunun bir kemik dokusuna gizlenmesi, kalbin tercih edilmemesi ne anlama gelebilir? Kalbin, herkeste aynı işlevi görmüyor ve aynı sonuçları vermiyor olması sebeplerden biri olabilir mi?

Süleyman S. Aras

Göbeğini, Köpeğini ve Köteğini Kaşıyanlar

2009-02-22T00:33:00.002+02:00

Hürriyet’in çağdaş (benim anladığım anlamda) yazarlarından Bekir Coşkun, halkın bir kısmını (sanırım biz gericileri kastediyordu) aşağılamak için onlara ‘göbeğini kaşıyan adam’ sıfatını uygun görmüştü. Sanırım kalemini bu şekilde kullanıp halka hakaret ederek muhibblerinin gözünde epey bir puan toplamıştı. İnternet âleminde takip ettiğim kadarıyla onun tatmin ettiği güdülmüş kitlenin mutlu-mesut hali devam ediyor.

Öte yandan faşizan Kemalistler tarafından bu ülkenin en önemli idollerinden biri haline getirilen ve vakti zamanında Bekir Abi’yi gözyaşlarına boğarak bu fani dünyadan ayrılan meşhur köpeği Pako (ölmese Hürriyet’in başyazarlığına kadar yükselecekti; ölümü, bu ülkenin nice değerlerinin ölümünden daha fazla meşgul etmişti o meşhur suni gündemi) sayesinde köpek düşkünlüğü herkesçe malum olan Bekir Coşkun’a da güzel bir sıfat bulundu nihayetinde: ‘Köpeğini kaşıyan adam…’ Neden kaşıyorsa artık?

Sanırım bu ismi ona Recep Tayyip Erdoğan taktı… Bu isim Bekir Coşkun’un üzerinde fena da durmadı hani. “Cuk oturdu!” diyen de var…

Hal böyle olunca ben de kendime ‘köteğini kaşıyan adam’ unvanını verdim. Gördüğüm ilk yerde Bekir Coşkun’a bir tane çakma ihtimalim o kadar yüksek yani!

Kiminin göbeğini, kimini köpeğini kaşıdığı bu ortamda benim köteğimi kaşımam çok mu? Hiç sanmıyorum…

Süleyman S. Aras

Aşk, Rüyalar ve Bilinçsiz Sanılan Bilinçli Tercihler

2009-02-19T14:09:00.003+02:00

Çiçeklerden Taç Yapan Adamın Günlüğünden:

Erkekler için eskiden beri söylenen meşhur bir laf vardır: “Eşini seven akşam, işini seven sabah tıraş olur” derler. Yani erkek, eşini işinden daha çok seviyorsa sadece ona ayırdığı zaman diliminde kendine daha çok özen gösterirmiş. Yok, eğer iş delisi birisiyse, işini daha çok seviyorsa sabahleyin tıraş olarak işe öyle gidermiş.

Ben de eskiden tıraşımı hep sabah olurdum. İşimi çok severdim yani. İşimi şimdi de seviyorum. Fakat değişen şeyler de yok değil.

Mesela; artık uzun zamandır akşamları tıraş olup öyle yatıyorum. Ortada geçerli bir sebep yokken bu ani değişiklik garip geldi. Bunun nedenleri üzerine düşünürken, bunun aslında bilinçsizmiş gibi görünen, sebepleri kurcalamadıkça ortaya çıkmayan bilinçli bir tercih olduğunu fark ettim.

Çünkü uzun zamandır sen rüyalarıma giriyorsun. Ve meğer ben de, tek kelime konuşmaksızın, boş bakışlarla birbirimizi izlediğimiz ve an içinde bitiveren bütün rüyalarım boyunca karşında, yanında, uzağında, yakınında o sevdiğin yüzümle olmak istiyormuşum.

Bu durum, bilinçaltının ve bastırılan duyguların insana oynadığı oyunlardan biri olmalı. Ve sen o oyunun başrol oyuncusu! Nasıl da mutlu ve aynı zamanda ‘müstehzi muzaffer’ bir yüzle ayrılıyorsun rüyalarımdan…

Süleyman S. Aras

Mim / I Love Your Blog

2009-02-18T20:44:00.008+02:00

Geçtiğimiz hafta sonu yeni bir mim dalgasının bana da ulaştığını gördüm. Kuzey ve Defter’in yazarı H. Yücel Ergün Hanım beni de mimlemiş. Bu seferki mimin konusu takip etmeyi sevdiğiniz ilk 7 blog… Bir nevi blog dayanışması…

H. Yücel Ergün Hanım’ın takip ettiği ilk 7 blog arasında olmak gerçekten de güzel bir duygu… Öte yandan birçok blog yazarı arkadaşın ve on binleri geçen okurun takdir ve beğenisini kazanmak kolay da o beğeniyi korumak oldukça zor. İnşallah bu beğeniye layık olmaya devam ederiz.

Şimdi işin en zor kısmına geldik. Mim hareketlerinde adet olduğu üzere biz de mimin gereğini yerine getirmeliyiz. Mim bize ne diyordu: Beğenerek takip ettiğiniz ilk 7 blogu yazın! Gerçekten blog hayatımda ilk defa bu kadar zor bir durumla karşılaşıyorum. H. Yücel Hanım, Allah size iyilik ve güzellik versin; ama gelin beni bu zor durumdan kurtarın. Şöyle ki, takip ettiğim tüm blogları beğeniyorum. Onun için ilk 7’ye yazamadığım arkadaşların beni anlayışla karşılayacaklarını bilsem de bir liste vermek istemiyorum. Onun için Blogger Profilime, dolayısıyla orada yer alan “İzlediğim Bloglar” listesine link vermekle yetinmek istiyorum.

Hafta sonu aldığım bu mimi cevaplamayı bu kadar geciktirmemin sebebi, oluşturmam gereken listeyi ince ince düşünmemdir. Ancak başaramadım.

Bunun için mimi kimseye göndermiyorum. Zira bu mimin doğası gereği, takip ettiğim bloglar zaten mimlenmiş oluyor.

Saygılar…

Süleyman S. Aras

Ama! Ama! Ya Sizin Ayakkabılarınızdaki Mikroplar???

2009-02-18T13:55:00.003+02:00

Tamam, hepimiz şehir hayatına uyum sağlama sürecinde her şeyin modern ölçüler içinde olmasını istiyoruz. Özellikle de hijyene son derece önem veriyoruz. Bu noktada dikkat ettiğimiz veya dikkat etmemiz konusunda propagandaya maruz kaldığımız şeylerden biri de açık satılan süt meselesi.

Bugün İstanbul’da hâlâ sığır besleyerek mahallelerde süt satan insanlar var. İçlerinde hijyene önem verenler olabileceği gibi vermeyenler de olabilir. Bu bir realite… Bu tür bir hizmetin talibi de oldukça fazla. Bu da bir realite... Sebep? Sütçü, üç-beş kuruş parayı ancak bu şekilde kazanabileceğine inanıyor. Alıcıların kimi, ucuz olduğu için kimi de doğal olduğuna inandığı için sütünü bizzat sütçüden alıyor.

Öte yandan pastörize süt üreticilerinin ortak kampanyaları, reklamları, hijyen vurguları ile TV programcılarının üreticilere baskın yapıp onların bir kısmının üretim yerlerindeki rezaleti ortaya çıkarmaları da pek bir işe yaramıyor.

Çünkü halkın kafasında şu gerekçeler var: Fabrikalar çok mu temiz? Onlar da üreticilerden, çiftliklerden veya mandıralardan alıyorlar sütleri. Onların hijyene önem gösterdiğini kim garanti edebilir? Sütün uzun süre dayanabilmesi için geçtiği işlemler esnasında sağlığa zararlı özellikler kazandığı gerçeği gibi. Hele hele gıda üretimi yapan devasa şirketlerle ilgili ortalıkta dolaşan kötü şöhretli şehir efsanelerini de düşününce halkın sütçü tercihi daha anlaşılır oluyor. Mahallemizin adamı, elin fabrikasyon üreticisine tercih ediliyor yani. Hem doğal hem daha ucuz!

Öte yandan ve aslıda benim esas meselem (hatta bu yazının yazılma sebebi) ise şu günlerde yayınlanan reklam. Hani şu Derya Baykal’ın açık süt alanları hafiye gibi bastığı ve bir güzel azarladığı reklam… Reklamda Derya Baykal anneye ne diyor? “Sen şimdi içinde milyonlarca mikrop ve parazit olan o sütü mü çocuğuna içireceksin?”

Ben de diyorum ki: Peki, Derya Baykal, sen ve yanındaki çakma uzman, sözlerinizle dövdüğünüz yetmiyormuş gibi o kadının evine yivğğğrenç ayakkabılarınızla “lak” diye daldınız ya! Siz, ayakkabılarınızdaki mikropları hiç mi sorgulamadınız, hiç mi sorgulamazsınız kendinizi? Reklamcınız bu ayrıntıyı nasıl atladı? Yoksa yine aynı mesele mi? Sizin mikroplarınız bizim mikroplarımız.” Ya da ayakkabıyla eve giren insan tipini durmadan gözümüze sokmaktan bıkmadınız mı?

Bu reklam tek bir şeyin değil birçok şeyin propagandasını aynı anda yaptı sanki. Bir taşla beş-on kuş…

Süleyman S. Aras

Bobilerin Kudurgan Özgürlüğü

2009-02-17T17:25:00.021+02:00

Uzun zamandır takıldığım bir site Bobiler… İşinin erbabı birçok kullanıcı, amatör üyelerin varlığını unuttururcasına, gerek Photoshop gerekse diğer programları (Paint dâhil) kullanarak bir nevi görsel Ekşi Sözlük yapmışlar. Gerçek hayattan eleştirilecek yönleri ele alarak bir güzel dalgalarını geçiyorlar. Bazen olumlu buldukları şeyleri çalışmalarıyla alkışlıyorlar. Bazen de hayallerini resmediyorlar.

Bunları yaparken site editörlerinin kendilerine sunduğu özgürlüğü de sonuna kadar kullanıyorlar. Aynı şekilde yaptıkları çalışmalarda dini, kültürel ve siyasi görüşlerinin etkisinde kaldıklarını da bariz belli ediyorlar. Bu, normal karşılanabilir. Sitede, her görüş ve hayat tarzından insan eserlerini paylaşıyor. Ancak kimi zaman özgürlüğü eşekçe yorumlamaya kaçanlar da olmuyor değil. Özellikle yorum bölümleri iğrenç! Küfürün bini bir para… Sitede özgürlüğün sınırlarını zorlayanlardan biri de çalışmalarını “ozan” rumuzuyla yayınlıyor. Bu onun ismi de olabilir. Bilemem…

Ozan’ın arkasına saklandığı, özgürlüğün bu kadar alçakça ve saldırgan olabilenini kınıyorum. Karşınızda, Turkish Fitne!

Kendisinin, blogumda sizinle paylaşmaktan rencide olduğum çalışması da onlardan biri. Çalışması için seçtiği kategori de ilginç: Anlamsız… Burada paylaştığım çalışmasında ne anlatmaya ne mesaj vermeye çalıştığını yorumlamayı denedim. Şu sonuçlara ulaşıyorum: İslâm dini birçok şeye engel oluyor, Araplar (ve Müslümanlar) teröristtir, Araplar (ve Müslümanlar) dikenli tel veya örümcek kafalıdır, şeriat tehlikesi, (zorlama bir yorumla İslâm sizi tehlikelerden korur -ki “ozan” rumuzlu kişinin diğer çalışmalarına baktığımızda bu son ihtimal kendiliğinden ortadan kalkıyor ve diğer ihtimaller kalıyor) gibi anlamlar yüklenebilir. Kendisi neyi kastettiğini belirtmediği ve çalışmadan rahatsızlık duyduğunu ifade eden yorumları kaale almadığı ve cevap vermediği için biz kendi değerlendirmemizi yapıyoruz.

Şimdi soralım: Ozan senin amacın ne? Bir dine hakaret edip aşağılamak, ona inananları rencide etmek sana ne gibi bir tatmin duygusu sağlıyor? Etrafta onca tahrik gücü yüksek provokatör varken, piyasanın sana da ihtiyacı olduğunu üfleyenler mi oldu kulağına? Bu çalışmayı sıradan bir Arapça metinle de yapabilirdin. Eğer tembellik veya vurdumduymazlık etmeseydin birçok metin bulabilirdin internette. Çalışmana yine aynı anlamlar yüklenirdi; ama sen İslâm ve Müslümanlar hakkındaki hastalıklı önyargılarına Kur’an’ı alet etmiş olmazdın.

Yok, eğer paylaştığın resimdeki metnin bir Kur’an ayeti olduğunu sorgulamadan, bilmeden böyle bir şey yaptıysan amatörce bir davranış olmuş… Ancak adam gibi özür dileyip çalışmanı siteden kaldırabilirsin. Ayet olduğunu bildiğin halde umursamadan yaptıysan bu da hiç anlaşılır değil. İnanmayabilirsin, başka dine inanabilirsin, hatta ateist de olabilirsin; ama kimsenin kutsalıyla oynamaya hakkın yok. Kalkıp birisi öyle ince, öyle hassas, öyle kanayan bir yerine dokunur ki, eğer dokunulacak bir değere hâlâ sahipsen belki (sen bile) anlarsın rencide edilmenin ne olduğunu.

Ancak öyleleri vardır ve öyle kaşarlaşmıştır ki, artık onun dokunulacak bir yeri, bir değeri, bir felsefesi, kutsalı, vicdanı kalmamıştır; “özgürlük” bile sadece laftır onun için. Onu sadece sağa-sola saldırmak için kullanır. Bobilerin özgürlük anlayışı da her geçen gün böyle bir kaşarlaşma sürecine evriliyor. Benden söylemesi.

Süleyman S. Aras

Onun Gözleri ve Sözleri

2009-02-15T01:33:00.011+02:00

Onun gözleri, yani onun…
Güzel miydi peki?
Gözleri güzel değildi;
Hatta kördü belki!

Ya sözleri?
Kanatır geçerdi,
İşlerken derine,
Acıdan acı seçerdi,
Kapanmazdı izleri…

Kör de olsa onun gözleri
Ağı da olsa sözleri
Aşkın hatrına…
Olsa da biri serap ve biri yalan
İkisi de güzeldi
Vallahi güzeldi!
Âşık, “eyvallah” der, geçerdi.
Geçti…

Süleyman S. Aras

Doğu Medeniyeti-Batı Medeniyeti

2009-02-14T00:18:00.002+02:00

Alışılageldiği üzere, dünya, ‘doğu medeniyeti’ ve ‘batı medeniyeti’ diye ikiye ayrılır. Bu, doğu-batı ayırımının dünya fiziki haritasıyla veya güneşin doğduğu ve battığı yerlerle fazla bir ilgisi yoktur. İlgi daha çok siyasi, kültürel en çok da dini haritaya dayanır.

Doğu ve batı medeniyetini tüm bu yönleriyle kıyaslamam veya tahlil etmem bir blog yazısı açısından içinden zor çıkılacak bir durum oluşturacağı için bu iki medeniyetin belli başlı birkaç noktasına değinmek istiyorum.

Genelde İslâmiyet’in ve semavi olmayan bazı dinlerin doğduğu ve hüküm sürdüğü, diğer semavi dinlerin de doğduğu coğrafyalara doğu medeniyeti adı verilir. Öte yandan Hıristiyanlık ve bazı modern veya pozitivist din anlayışları ile ateizmin hüküm sürdüğü coğrafyalara ise batı medeniyeti adı verilir. Burada, Hıristiyanlığın, doğu medeniyetinin hüküm sürdüğü coğrafyada doğmasına rağmen batı medeniyetinde deforme edilmiş bir şekilde yaşanması da oldukça ilgi çekicidir.

Doğu ve batı medeniyetlerinin ağırlık noktaları bazen belli başlı ülkeler veya coğrafyalar olurken bazen uzak coğrafyalarda da bunlardan birinin çeşitli tonlarının hâkimiyetinden bahsedilebilir. Doğu medeniyeti deyince özellikle İslâm dünyası, Hint, Çin ve Japon coğrafyaları akla ilk gelen yerler olur. Batı medeniyeti deyince de Avrupa ve Amerika kıtaları akla ilk gelen yerlerdir. Bazı yerlerde ise her iki medeniyetin birbiriyle iç içe yaşadığı da görülür. Örneğin Rusya’yı düşündüğümüzde burada hem doğu hem de batı medeniyetinin tonlarını bulmak mümkündür. Bir İngiliz sömürgesi olarak tarih sahnesine çıkan Avustralya’nın doğu medeniyeti motiflerine uygun yerli bir kültürü barındırırken zamanla batı medeniyetinin etkisine girmesi gibi örnekler de her zaman olmuştur. Avustralya’nın tam tersi Boşnak halkı ve coğrafyası için geçerlidir.

Her iki medeniyetin din gibi bariz ayırt edici özelliklerinin yanı sıra başkaca farklılıkları da vardır. Örneğin doğunun zengin duygu ve his dünyasının karşısında batıda tam bir duygusuzluk ve hissizlik hâkimdir. Doğuda daha çok kalbin rehberliğinden söz edilirken batı aklı rehber edinir. Yani doğu gönül insanı üretirken batı akıl insanı üretir. Doğu medeniyeti sadece görünenlerle ilgilenmeyip daha başka şeylere ve derinlere bakarken batı medeniyeti sadece görüleni veri olarak kullanır.

Son olarak doğu medeniyeti eşittir ruh; batı medeniyeti ise eşittir bedendir.

Süleyman S. Aras

Kır e-Posta Zincirlerini ve Beni Rahat Bırak

2009-02-12T16:39:00.006+02:00

Son günlerde kafayı e-posta zincirlerine takmış durumdayım. Hemen belirteyim başlığı okur okumaz siliyorum bunları. Kimden gelirse gelsin; en samimi arkadaşımdan hiç tanımadığım birine kadar…

‘Sen de listendekilere gönder’ emir kipiyle yüklü olmasa bile, çok kibar bir rica cümlesiyle bitse bile, benim “seçilmiş kişi” olduğumu söylese bile hiçbir e-postayı başkasına göndermiyorum artık. Çünkü bu e-posta zincirlerinin, genelde, bizim duygularımızı istismar eden, zaaflarımızdan yararlanmak, kişisel bilgilerimizin bir kısmını ele geçirmek isteyen kötü niyetli kişilerce başlatıldığına inanıyorum.

Beni bu konuda önyargılı veya paranoyak bulanlar olabilir. Daha önce, bana, yönlendirmem için e-posta göndermiş ve bu yazımı okuyup üzülen arkadaşlarım ve dostlarım da olabilir. ‘Süleyman, vakti zamanında sen de bize göndermiştin bu tür e-postaları. Hem de en abuk sabuklarını…’ diyenler de olabilir. Olabilir… Çok üzgünüm; ama sizi de üzmek zorundayım. Başlarda ben de gelen e-postaların bazılarını listemdekilere gönderiyordum; ama bunun sinsi bir pazarlama taktiği olduğunu anlayınca veya öğrenince (her neyse) artık göndermekten vazgeçtim. ‘Bunun neresi pazarlama taktiği?’ diye soranlar olabilir. Ben kendi anladığım şekliyle izah edeyim:

Öncelikle bu tür e-postaların, ilk önce iddia amaçlı olarak başlatıldığını öne sürenler de var. Fakat bu iddia, gerçek yanında çok masum kalır. Esas gerçek şu: Bilişim kurnazı (hırsızı) internet kullanıcıları, bu zincirler sayesinde topladıkları e-posta adreslerini paket programlar haline getirerek, internet üzerinden pazarlama yapan şirketlere veya e-posta yoluyla tanıtım, duyuru, propaganda yapmak isteyen kişilere/kurumlara satmaya başladılar. Bu işleri ilk yapanların iyi paralar kazandığını tahmin etmek de güç değil.

Bu konuda, özellikle din sömürüsü yaparak e-posta adresi toplayıp para kazananlardan nefret etmeye başladım. Neymiş efendim, salâvat zinciri kopmamalıymış. Ben e-postayı okuyunca salâvat getirecekmişim. Sonra listemdekilere gönderip zinciri devam ettirecekmişim. Sen onu benim külahıma anlat!

Şunu da belirtmeden geçemeyeceğim. Yazımın muhatabı, bana bu tür zincir posta gönderenler değil elbette. Buradaki muhatabımız, bu tür e-posta zincirlerini başlatanlardır.

Din sömürüsü yapanlar yanında vicdan sömürüsü ve psikolojik baskı yapanlar da var. Örneğin tedavisi çok zor bir hastalığı olan birisinin masraflarının karşılanması için bu e-postanın milyonlarca kişiye ulaşması gerekiyormuş. Böylece ameliyat parası toplanacakmış (nasıl oluyorsa). Şu bitirici cümlelere bakar mısınız: “Sen de samimi bir Müslüman isen listendeki herkese gönder”, “eğer bu e-postayı göndermezseniz kalbiniz yok demektir”, “azıcık vicdanınız varsa herkese gönderin”, “eğer bu mesajı 7 kişiye göndermezsen falan filan”,

Oldu canım. O zaman şöyle yapalım: Bu blog yazısını, bir gün içinde, bir milyon kişiye gönderen kişiler tüm sıkıntılarından kurtularak mutlu ve zengin oldu, göndermeyen çeşitli sıkıntılara düşerek mutsuz oldu.

Gökten üç elma düşmedi.

Süleyman S. Aras

Çarşaf Olmadı Kur’an Kursu Verelim Olmadı Şeriat Getirelim

2009-02-05T10:28:00.002+02:00

Şu iflah olmaz CHP çelişkileri ve komiklikleri devam ediyor. CHP’nin çarşaf açılımındaki gerçek, dün kabak gibi ortaya çıktı. Meğer partinin önde gelenlerinden ve Baykal’a yakınlığıyla bilinen Mehmet Sevigen, aile çevresi ve nüfuzu geniş bir ismi, Emin Atmaca’yı, “seni Eyüp belediye başkan adayı yapacağız. Ama bazı yerlere yüklü miktarlarda bağış yapacaksın! Hadi koçum geniş katılımlı bir tören düzenleyelim.” diyerek kandırmış.

Emin Atmaca, Erzurumlu… Muhafazakâr bir aileye ve geniş bir çevreye sahip… Muhtemelen CHP bu durumu kullanmak istedi. Fakat görülen lüzum üzerine CHP Eyüp’te başka bir ismi aday gösterdi.

Emin Atmaca da aday yapılmayınca dün avukatı aracılığıyla bir basın toplantısı düzenleyerek olayın ayrıntılarını deşifre etti. Biz Emin Atmaca’nın yalancısıyız. Mehmet Sevigen’in adaylık teklifinden, bağış meselesinden, çarşafı kullanmak istemesinden bahsediyor. Bu ayrıntıları o veriyor. Mehmet Sevigen ise “Mahkeme de görüşeceğiz.” diyor. Bu arada CHP rozeti takılarak mürteci olmaktan kurtarılıp Baykal marifetiyle hidayete erdirilen çarşaflı ve başörtülü kadınlar da rozetlerini çıkarıp attı. Yazık, zavallı hemşerilerim yine AKP’nin Zenci Türkleri olacaklar. Onlar CHP aydınlanmasından vazgeçip irticaya geri döndüler. Böylece CHP’nin çarşaf açılımı, yakası açılmadan, içi doldurulmadan kapanıverdi.

Bunlar olurken bir açılım haberi de Kocaeli’den geldi. CHP’nin Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkan Adayı Sefa Sirmen, başkan seçilmesi halinde her mahalleye bir Kur’an Kursu açacağını vaat etmiş. Allah’ım ne günlere kaldık. Bir parti oy için bu kadar dalkavukluğu nasıl yapabilir? Biz CHP’nin ve onun ideologlarının, yöneticilerinin nasıl bir genetiğe sahip olduğunu bilmiyor muyuz? Bu iç-dış çatışmasının ne kadar sırıttığını halkın görmediğini mi sanıyor bu genetik saf kafalar?

Başörtüsünün yasaklanmasının, Kur’an Kurslarının ve İmam-Hatiplerin kapanmasının her mahalleye bir caminin fazla olduğunun ateşli savunucusu, İzmir'de çarşaf yaktıran o CHP ile bol keseden atan bu CHP aynı parti değil mi? Yoksa ben mi yanlış biliyorum?

Kim bilir, Baykal radikal dinci biri olmuştur da bizim haberimiz yoktur. Tahmin ediyorum, Baykal’ın ve partisi CHP’nin bir sonraki seçim vaadi ya da sloganı olsa olsa şu olur herhalde: “Şeriat gelecek, zulüm bitecek!”

Süleyman S. Aras

Beklemek

2009-02-04T14:21:00.008+02:00

...

Beklerim selamın seher zamanı
Ilgıt ılgıt esen yel ilen gönder
Engel olur ise dağlar dumanı
Mektupla geç olur tel ilen gönder

Aşk ateşi gül sinende coşarsa
Firkat gelip ela gözler yaşarsa
Irmak kenarına yolun düşerse
Bırak boz bulanık sel ilen gönder

Selviye benzersin dallar içinde
Herkes seni söyler diller içinde
Eğer dolaşırsan güller içinde
Kopar yaprağını dal ilen gönder

Ateşlere yakma Mahmut Erdal'ı
Tükendi takati kalmadı hali
Kulağım haberde gözletme yolu
Ağızdan ağıza dil ilen gönder

Sözleri Mahmut Erdal tarafından yazılan bu türküyü bilmeyen yok gibidir. En azından -yeni nesil, türkülerimize epeyi uzak kalmış olsa da- eskilerin aşina olduğu bir türkü. “Beklemek” kelimesi üzerine düşünürken bu eylemi en iyi anlatacak edebi bir metin arayışı içine girdim. Sonra belleğimde eskiden beri yer alan bu türkü çıkageldi. İyi de oldu. Yoksa beklemek ile ilgili iki satırı zor yazardım.

Evet, “beklemek” bana göre çok ilginç bir eylemdir. Eğer beklenenin geleceğine olan inanç kesinse yani önünde sonunda -mutlaka- gelecekse insan biraz tedirgin, biraz sabırsız bazen de sevinçli veya hüzünlü bekler. Üzerinde anlaşılan zaman gelip çatınca bekleyenin saate bakma sıklığı değişir, sıklaşır. Kalp atışları da değişip sıklaşır. Beklenen kesinlikle gelecek olsa da tedirginlik ve sabırsızlık başlar yani. Beklenen sevgiliyse, çok sevilen bir arkadaşsa, yeri hiçbir zaman dolmayacak bir dostsa bu tedirginlik ve sabırsızlık sevinçle karışıktır. Ancak geleceği kesin olan ve fakat pek de istenmeyen veya korkulan bir şeyse beklenen… Bu sefer sabırsızlık yoktur; tedirginlik yalnız kalır ve bu tedirginlik de hüzünle karışıktır. Örneğin, insan ölümü hep böyle bekler.

Yalnız, “beklemek” filini bu kadar ilginç bulmamın sebebi yukarıda yazdıklarım değil. Bana bu fiili ilginç kılan esas şey, gelmeyecek olanı da bekliyor olmamızdır. Artık gitmiş veya bitmiş olan veya hayal dışında varlık dünyasına bile çıkmamış olan şeyleri de bekleriz. Buradaki kesinlik de aslında geleceği kesin olanla aynıdır. Bu durum, her ne kadar hayal dünyasının geniş olduğu gerçeğiyle savunulsa da benim kastettiğim kesinlikle bu değil. Ben başka bir şeyden bahsediyorum. Bu hiç çalışılmayan ve iyi/doğru cevaplar verilmeyen sınavdan tam puan beklemek gibi bir şey de değil. O bile beklenir… O bile gelebilir.

Anlatmaya çalıştığım şey, “beklemek” kesin gelecek veya gelmesi muhtemel olanla ilgilidir. Gelmeyecek olanla ilgili olarak “beklemek” fiilinin kullanılması kafamda çözümsüz çok sayıda soru bırakıyor.

Lütfen, bilmece gibi olan bu yazım için ipucu istemeyin! Yoksa tüm büyü bozulabilir.

Süleyman S. Aras

Kabullenme, Onaylama, Benimseme ve Alkışlama Özgürlüğü

2009-02-01T00:49:00.002+02:00

Birey hayatından başlayarak toplum hayatına ve oradan da devletlerarası boyuta kadar devam eden ilişkilerde hep aynı sorunun çözümsüzlüğüyle yüzleşiriz. İtaat sorunu…

Birey de olsa devlet de olsa eğer güçlü olan adil değilse ve vicdandan yoksunsa ve hayat çizgisini (sürecini) sadece dünyasal olarak düşünüyorsa ve insanların eşitliğini tanımıyorsa karşısındakine (çünkü bazılarını karşısına almış ve ötekileştirmiştir) kabullenme, onaylama, benimseme ve alkışlama dışında bir özgürlük vermez. Elbette bu özgürlüklerin en aşağılık ve en rencide edici olanı alkışlama özgürlüğüdür.

Güçlü olan, tüm bu ehlileştirme ve sonrasında itaat ettirme süreçlerini çeşitli yöntemlerle yapsa da işin temelinde elinde bulundurduğu bilgi, para ve silah gücü vardır. Güçlü olan, dönemsel olarak bu silahları değiştirir. Bazen sadece birini kullanırken bazen de hepsini sahaya sürer. Tek amacı hâkim olma duygusunu tatmin etmek olduğu için de mücadele süreçlerinde herhangi bir kural tanımaz. Çünkü artık tek kural gücü elinde bulunduranın aynı zamanda haklı olduğu yanılgısıdır. Tüm kuralları geçersiz kılan bu tek kural da bir şekilde benimsetilir.

Önce güç kullanılarak kabullenme süreci gerçekleştirilir. Zayıf olan “lanet olsun” der de bunu bir kader gibi algılayıp kendi kendine “ben tüm bunları kerhen kabul ediyorum.” derse sinsi bir esaret sürecine kendini teslim etmiştir artık. İlk neslin zoraki kabullenmesini bir sonraki neslin onaylama süreci, ondan sonraki neslin gönüllü benimseme süreci ve nihayetinde sonraki neslin alkışlama süreci takip eder.

Artık kimsenin ‘herhangi bir hakka sahip olmadığını’ iddia edemeyeceği bir dünya düzeni kurulur. Ara sıra bu kısır döngüyü kırmak isteyen cılız sesler yavaş yavaş yükselmeye başladığında hep aynı cevaplar verilir: “kabullenme, onaylama, benimseme ve alkışlama hakkına veya özgürlüğüne sahipsin. Hatta bunlardan birisini serbestçe seçebilirsin.”

Dünya işte böyle tuhaf bir yerdir. Tarih sürecinde bazı “az” zamanlarda da olsa bazen haklı olanların, mazlumların, adillerin, henüz hayvanlaşmamış ve asla hayvanlaşmayacak insanların hüküm sürdüğü dönemler de olmuştur. Olmuşsa da dediğimiz gibi bu dönemler “az” zamanlardır.

Günümüz dünyasında o “az” zamanlardan birisine en çok ihtiyacımızın olduğu bir dönemden geçiyoruz. Her ne şekilde olursa olsun özgür ve aykırı seslerin birleşmesi ve bu “az” zamanın gelişini hızlandırması lazımdır.

‘Bunu biz mi yapacağız?’ demeyin! ‘Ben mi yapacağım?’ demeyin! Belki de dünyayı ve insanlığı kurtaracak o küçücük kıvılcım senin içinde yanıyordur.

Süleyman S. Aras

Mim / Vali Filmi

2009-01-31T00:35:00.013+02:00

Şehr-i Kasya’nın edebiyat ve şiir ustası yazarı Burak Demirtaş, benim de önemli olduğunu düşündüğüm bir konuda bana da mim postalamış. Mim, bizden, sıra dışı valimiz rahmetli Recep Yazıcıoğlu’nun hayatından bir kesiti anlatan “Vali” filmini izlememizi, eğer izlemişsek bir iki cümle ile filmden bahsetmemizi ve blog takipçilerimize filmi izlemelerini önermemizi istiyor.

Öncelikle itiraf etmem gerekir ki, Vali, izlemeyi en çok istediğim filmlerden birisi olmasına rağmen henüz izlemedim. Bunun çeşitli sebeplerinden en önemlisi epeyi bir zamandır evde DVD film izleme gibi bir bağımlılığımızın devam ediyor olmasıdır.

Filmle ilgili tepkilerin genelde olumlu olduğunu biliyorum. Filmin önemli mesajlar içerdiğini ve mutlaka izlenmesi gerektiğini de biliyorum. Zaten bir arkadaş grubuyla en kısa zamanda filme gitmek üzere sözleşmiş bulunuyoruz.

Bu yazıyı filme gitmeden kaleme almamın sebebi, Burak Kardeşimizin isteğini daha fazla ertelemek istemememdir. Evet, arkadaşlar… Vali filmi izlemeye değer filmlerden biri… Gereken ilgiyi hak eden bir film olmasının yanında, yakın geçmişimizin birkaç yılına tuttuğu projektör açısından da oldukça önemli diye düşünüyorum.

Süleyman S. Aras

Şimon Peres Erdoğan’dan Özür Diledi

2009-01-29T23:16:00.002+02:00

Davos’ta her yıl düzenlenen Dünya Ekonomik Forumu’nda (World Economic Forum) bu yıl düzenlenen bugünkü “Gazze: Ortadoğu’da Barış Modeli” başlıklı oturumda, bir önceki yazımda da yazdığım olayların ardından Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın “Davos benim için bitmiştir” açıklaması ile toplantıyı terk etmesinden sonra Şimon Peres, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ı arayarak özür diledi.

Yapılan açıklamalara göre Erdoğan ile Peres arasındaki telefon görüşmesi yaklaşık beş dakika sürdü ve Peres bu görüşmede, forum esnasındaki yüksek sesle konuşmasının kişisel bir sebebi olmadığını belirtti. “Size ve Türkiye’ye büyük saygı duyuyorum, Türkiye ile işbirliğimiz sürecek.” dedi. Görüşmenin sonunda da Erdoğan’dan özür diledi.

Söz konusu forumda toplantının moderatörü gazetecinin Erdoğan’ın omuzuna defalarca dokunarak sözünü kesmesi, Peres’in 25 dakika konuşmasına rağmen Erdoğan’a 12 dakika süre tanıması Erdoğan’ı oldukça öfkelendirmişti.

Bu arada, Dünya Ekonomik Forumu Başkanı Klaus Schwab da Erdoğan ile konu hakkında bir görüşme yaparak bilgi alışverişinde bulundu.

Evet, sanırım Türkiye, Ortadoğu’dan başlayarak dünya politikalarına ve dünyanın geleceğine ağırlığını koyuyor. İşte Yeni Osmanlı’nın ayak sesleri…

Süleyman S. Aras

Erdoğan Davos’ta Resti Çekti, Teşekkürler Sayın Başbakanım

2009-01-29T21:36:00.011+02:00

Öncelikle yazıya, olayla ilgili videonun linkini ekmemiş bulunuyorum. Bunu belirterek yazıma başlıyorum.

...

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Davos’ta düzenlenen Dünya Ekonomik Forumu (World Economic Forum) çerçevesinde bugün yapılan “Gazze: Ortadoğu’da Barış Modeli” forumuna katıldı. Forumda Erdoğan ile birlikte BM Genel Sekreteri Ban Ki Moon, Arap Birliği Genel Sekreteri Amr Musa ve İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres de vardı.

Forum çerçevesinde tüm katılımcılar konuşmalarını bitirdikten sonra (özellikle Şimon Peres 25 dakikayı aşan bir konuşma yaptı) İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres’in konuşmalarına ve onu alkışlayan gazetecilere tepki gösterdi. Bu tepkisini dile getirmek için söz isteyen Erdoğan’ı, oturumun gazeteci moderatörü konuşturmak istemeyince Erdoğan oldukça sinirlendi ve söz alarak şunları söyledi: "Sayın Peres benden yaşlısın, sesin çok yüksek çıkıyor. Biliyorum ki, sesinin bu kadar yüksek çıkması bir suçluluk psikolojisidir. Öldürmeye gelince siz çok iyi bilirsiniz. Ülkenizde Başbakanlık yapmış kişilerin sözleri vardır. ‘Tankların üzerinde, Filistine girdiğimde kendimi mutlu hissediyorum’ diyen başbakanlarınız vardı. Bu zulümleri alkışlayanları da ayıplıyorum. Buradan iki söz söyleyeceğim. Sözümü kesmeyin!” Bu sırada Erdoğan'ın sözleri kesilmeye çalışılmasına rağmen Erdoğan devam etti: "Bir, Tevrat 6. maddesinde der ki ‘Öldürmeyeceksin!’ Burada öldürme var. İsrail öldürmeyi çok iyi biliyor! İsrail barbarlığı, zalimliğin de ötresinde bir şey… İki, bir Yahudi olan Avi Şalom Guardina da bunu söylüyor. Diyor ki ‘İsrail Haydut devlet haline gelmiştir.’ Benim için Davos bitmiştir. Siz konuşturmuyorsunuz. Peres 25 dakika konuştu, beni 12 dakika konuşturuyorsunuz." dedi. Erdoğan bu sözlerinin ardından salonu terk ederek, Ermenistan Cumhurbaşkanı Sarkisyan ile olan görüşmesine gitti. Tabi, gazeteci ordusu da peşinden koştu. Erdoğan gazetecilere de aynı açıklamayı yapmakla yetindi. Daha sonra detaylı açıklamalar mutlaka yapılır diye düşünüyorum. Erdoğan İsrail’i sarsmaya devam ediyor. Hayırlısı…

...

Erdoğan'ın Davos restini izlemek için TIKLAYIN!

Sayın Başbakanım! Bu tavrınız ve eski ezikler gibi davranmadığınız için size gönülden teşekkür ediyorum.

Ve aslında millet olarak sizden çok önemli, anlamlı ve büyük bir adım daha atmanızı bekliyoruz. O da: İsrail ile yapılan ve maddi-manevi olarak da aslında aleyhimize olan askeri ve diğer tüm anlaşmaları askıya almanızdır. Bundan sonra da yapılacak hiçbir ihaleye İsrail’in ve Yahudi sermayesinin katılmasına izin vermemenizdir.

Tüm kazancını Müslümanları öldürmek ve Arzı Mev’ud fikrini gerçekleştirmek için silaha çeviren İsrail’i durdurmak için bu şarttır. Bu, aynı zamanda dünya barışı için de çok acil bir eylemdir.

Süleyman S. Aras

Ara Eleman Kemal Kılıçdaroğlu Komedisi

2009-01-29T15:36:00.003+02:00

Kemal Kılıçdaroğlu… Türkiye onu ilk olarak, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün icraatlarına CHP tarafından yöneltilen yoğun eleştirilerin ilk günlerinde tanıdı. Tipik CHP zihniyetinin ara elemanlarından biri olarak Kemal Kılıçdaroğlu da uzun zamandır bir “Bir Demet CHP Tiyatrosu” oynuyor. Kendisini ara eleman olarak görmemin esas sebebi, daha önce sivrilen ve çeşitli biçimlerde giyotine giden CHP’liler gibi onun da Baykal tarafından “seni İstanbul’a belediye başkanı yapacağım” kandırmacasıyla giyotine küreğe, kızağa veya Sibirya’ya gönderilmesidir.

Bugün o ara eleman ile ilgili komedi sayılacak bir kronoloji kaleme alayım dedim.

Kemal Kılıçadoğlu, CHP adına, Abdullah Gül’ün rektör atamalarını eleştirince “Sezer’i neden eleştirmiyordunuz? O, 1 (yazıyla bir) oy alan kişiyi (Bahri Gökçebay, Kastamonu Üniversitesi) hatta listede olmayanları bile (Gazi, Fırat, Erciyes, Cumhuriyet ve Trakya üniversiteleri) rektör olarak atamıştı.” Klıçdaroğlu’nun cevabı: “Sezer’in bazı uygulamalarına bilerek ses çıkarmadık.” Sebepleri belli olan küstahça bir cevap! Tipik CHP kadrolaşmasının masumiyeti(!).
***

Aydın Doğan’ın yaptığı kâğıt kaçakçılığı sorulunca Kılıçdaroğlu ne dedi biliyor musunuz? “Aydın Doğan’ın ne yaptığı beni hiç ilgilendirmiyor!” Ne o Kemal Bey, bir pazarlık veya işbirliği veya ‘bizim adamımız’ meselesi mi var aranızda, diye sormazlar mı? Sonunda CHP’nin İstanbul belediye başkan adayı olup Aydın Doğan medyasının sınırsız desteğini almanız sizi ele veriyor gibi… Ne dersin? Anlamış mıyız?
***

Kızılay’a attığı ilk iftirasını, sırasıyla Deniz Feneri, Melih Gökçek ve Kadir Topbaş iftiraları izledi. Şöyle ki, Kızılay konusunda belgeye dayanmayan beyanatları gerçek dışı çıkınca geri adım atmak zorunda kaldı. Almanya’daki Deniz Feneri davasıyla ilgili taşıdığı bilgiler ise çarpıtma ve çelişkilerle dolu. Melih Gökçek olayında “Sayaçlar fahiş fiyata satıldı, vatandaş kazıklandı, elimde faturası var, belgelerim var” dedi. Açık oturumda Gökçek’in onlarca çağrısına rağmen fatura ve belge göstermeyi bırakıp aynı şeyleri geveledi durdu. Doğan Medyasının marifetiyle bu düellonun galibi ilan edildi. Kadir Topbaş ile ilgili de aynı lafları duyuyoruz. Hep belgelerle tehdit eden birinin ortaya herhangi bir belge koyamaması… “Dağ fare doğurdu.”
***

Milletvekili seçilmesinden bu yana Ak Parti ile uğraşmadığı bir gün bile olmamasına rağmen bir arpa boyu yolu ancak yarıladı: Şaban Dişli ve Dengir Mir Mehmet Fırat partideki aktif görevlerini bırakmak zorunda kaldı. O kadar! Bu olaylar da hâlâ yargı sürecinde… İtiraf edeyim: Kılıçdaroğlu’nun sadece Şaban Dişli olayında haklı olduğunu düşünüyorum. Gerisi boş…
***

Gazeteci Talip Doğan Karlıbel’in Ülke TV’de “Kemal Kılıçdaroğlu, Almanya’da PKK’lılarla kerhaneye gitti ve Alman polisi tarafından orada basıldı. Kılıçdaroğlu’nun Almanya ile kirli bağlantıları var.” İddialarına gık dahi çıkaramaması ise beni oldukça düşündürmüştür. Bu arada kendisiyle ilgili başka iddialara nedense cevap vermeyi aklından bile geçirmemiştir.
***

Kemal Kılıçdaroğlu, CHP’nin İstanbul belediye başkan adayı olarak açıklanınca Başbakan Recep Tayyip Erdoğan Kılıçdaroğlu için “Bunlar İstanbul’u bilmez. İstanbul’a koysan yolunu bulamaz” deyince o da “Biz İstanbul’a yolumuzu bulmaya gelmedik!” dedi. İyi cevap; ama ikisininki de polemik. Gerçek olansa şu: Kemal Kılıçdaroğlu, bu polemiğin ertesi günü İstanbul’da yolunu kaybetti. Tuzla’dan Sultanbeyli’ye gitmek isterken yolunu kaybeden Kılıçdaroğlu tersaneler bölgesine girdi. Sultanbeyli’yi ise ancak trafik polislerinin yardımıyla buldu. Kılıçdaroğlu’nun “saklı kenti” Kâğıttepe ise ayrı bir alay konusu oldu.
***

Özellikle Doğan Medyasının desteğiyle hareket eden ve bugüne kadar “çamur at izi kalsın” mantığının en müstesna örneklerini sunan Kemal Kılıçdaroğlu’nun elle tutulur belgeler sunmadığı halde nasıl ve neden bu kadar şişirildiği başkan adayı olunca anlaşıldı. Kılıçdaroğlu artık CHP’nin değil Aydın Doğan’ın adayı gibi hareket ediyor. Seçimi alacak Hilton arazisini Doğan’a verecek! Yedirmezler canım… O balon patlayacak sen de daha önce sivrilen diğer CHP’liler gibi sömürülecek bir şeyin kalmayınca ve yolunmuş bir şekilde ortada kalınca artık ne olacaksın biliyor musun? Kemal Piliçdaroğlu…
***

Son olarak… Şirkette arkadaşımızın biri, kantindeyken diğerine sordu: “Akşam televizyonda Kemal Kılıçdaroğlu’nu seyrettin mi?” Diğer arkadaş cevap verdi: “Başka kanalda daha komik bir şey vardı; ben onu seyrettim.”

Süleyman S. Aras

Can Dündar’ın Çarpıttığı Gerçek: Seks Patlaması mı Fuhuş Patlaması mı?

2009-01-28T16:05:00.005+02:00

Yerine göre okkalı duygusal, demokratik, hümanist yazılar yazan Milliyet yazarı Can Dündar bazen gerçeği olduğundan başka gösterme veya tamamen gizleme yanlışına da düşmüyor değil. Bunu kasıtlı yaptığını söyleme noktasında olmadığım Can Dündar’ın iki gün önceki (26.01.2009) yazısında da benzer bir çarpıtmanın örneğini görmek mümkündür.

Yazısına “Anadolu’da Seks Patlaması” başlığını uygun gören yazara göre, her gün gazetelerin üçüncü sayfalarını süsleyen(!) ve çoğu çarpık ilişkiler, aldatma, fuhuş, tecavüz gibi nedenlere dayanan cinayet haberlerinin sebebi seks patlamasıymış. Ortada bir patlama olduğu doğru; ama bu Dündar’ın adını koyduğu gibi seks patlaması değil fuhuş patlamasıdır. Çünkü seks dediğiniz şey zaten insanlık tarihi kadar eskidir ve doğal veya meşru şartlar altında yaşanması kimseyi rahatsız etmez. Bu şartlar altında artması veya eksilmesi de patlama değildir. Onun için Can Dündar’ın buradaki kelime seçimi oldukça sakıncalıdır. Yine onun için ‘seks turizmi’ diye bir şey de yoktur. Sadece sapkınların ‘fuhuş turizmi’ vardır.

Patlamadır, yıkıntıdır, çöküntüdür, bozulmadır, kokuşmadır… Bana göre en çok da hayvanlaşma temayülüdür. Adını ne koyarsanız koyun. Ancak Can Dündar gibi işin kolayına kaçıp “Bunlar eskiden beri olan şeylerdi. Şimdi iletişim kanallarının artmasıyla, açılmasıyla iyice gün yüzüne çıkıp gündeme geliyor” diyerek işin içinden sıyrılamazsınız. Can Dündar bu tür şeyler eskiden de oluyordu derken kendisine bazı dayanak noktaları da bulmuş. Yazısından aynen aktarıyorum:

“3. sayfa haberlerini okuduktan sonra cinayet filmleri kesmiyor insanı... Milliyet’in web sitesinde “Manşetlerdeki cinayetler” haberine bırakılan yorumlara baktım; çoğu yorumcu “Ne oldu bize?”, “Milletin ahlakı niye bozuldu?” diye soruyor, parasızlıktan, medyaya, hükümete kadar bin bir bahane buluyor, çareyi yeniden idam sehpaları kurmakta görüyordu. Acaba öyle mi? Hakikaten burası oldum bittim halim selim insanlar yurduydu da medya mı gelip insanları yoldan çıkardı? Yoksa bütün bunlar oldum olası yaşanıyordu da, iletişim kanallarının açılmasıyla mı daha bilinir, görünür hale geldi?

Ben ikinci teze yakınım. Çünkü biraz araştıranlar Sultan Abdülmecid döneminde de Kahire’den göçen Mısır sosyetesi nedeniyle “İstanbul’un namusu elden gitti” diye dertlenen yazılar buluyorlar. Hacivat-Karagöz oyunlarının içeriğini deşenler, ikilinin hamam maceralarında bir Boccaccio erotizmi yakalıyorlar. Nasreddin Hoca’yı Pertev Naili Boratav’ın araştırmasından okuyanlar, bizim aksakallıda Acıpayamlı Mehmet dedenin teneşirlik azgınlığını keşfediyorlar. Haberler, diziler, filmler, olsa olsa var olan bu azgınlığı biraz tetikliyor, artırıyor, abartılı yansıtıyordur. Anadolu’da mahalle baskısıyla sımsıkı kundaklanmış bedenlerin battaniyesini keser sapıyla biraz kaldırınca altından fışkıran şehvet ve cinnet nasıl da röntgen gibi ele veriyor iç dünyamızı...”

Şunu açıkça belirtmek isterim ki, Can Dündar fena halde yanılıyor. Onun -sözümona- araştırmasını yaptığı şeyler yazdığı şeylerden üç, bilemedin beş fazladır. Tarihte örnekleri çok değildir. Yazısındaki satır aralarında itiraf ettiği şeyleri sonraki satırlarda büyük ve düşündürücü bir gayretle inkâr ediyor. Can Dündar, ‘Toplumu biz mi bozduk yani’ şaşkınlığı yaşıyor mu bilmiyorum… Toplumun bozulmasında onun kaleminin de dahli olduğu iddia edilebilir aslında.

Ve evet, toplumu ahlaksız devşirmelerin elindeki medya, onların elinden çıkan senaryolarla hayat bulan film ve diziler, onların kalemlerinden çıkan ve devlet tarafından da dayatılan yaşam tarzları, din düşmanı laik eğitim, zevk felsefesine dayanan ve öve öve bitiremedikleri Batı tarzı yaşam formları bozdu.

Tolumu, Can Dündar’ın patronu gibi para için yemeyeceği lanet olmayan insanlar bozdu. İşte Can Dündar bu gerçeği gizlemeye çalışırken “bunlar eskiden de vardı” diyor. Kendisine dayanak olarak da eski zamanlarla ilgili hikâyeleri seçiyor. Dikkat ederseniz onların da zevk edebiyatının ürünleri olduğunu göreceksiniz.

Hz. Ömer’in çok sevdiğim bir sözü var: “İnandığı gibi yaşamayan yaşadığı gibi inanmaya başlar.” Toplum, yavaş vavaş inancını yitirmekte ve başka bir şeye dönüşmektedir. Bu tür herzeleri yiyip üçüncü sayfalara düşenlere sorsanız, sıkı birer dindardırlar! Ancak inandığı şeyi yaşamıyor. Artık neye inanacağını da şaşırmış durumda. Bu kadar çarpıklık propagandası ve bilgi deformasyonu altında herkes şaşkın…

Can Dündar da toplumun bir kanalizasyona dönüşümünü “kendiliğinden” olan bir şey olarak algıladığı için aynı şaşkınlıkla, insanın hayvanlaşmasına ve fuhuş patlamasına seks patlaması deyiveriyor.

Süleyman S. Aras

Yandaş Medya Candaş Medya

2009-01-26T23:08:00.002+02:00

Türkiye’de eskiden beri, belli medya gruplarının birbirlerini “yandaş medya” olarak suçladıklarını biliyoruz. Kimi zaman menfaat gereği kimi zaman konjöktür gereği kimi zaman da değişik hesaplar gereği medya grupları, iktidarları desteklemiş, yeri gelmiş kullanmış, iktidarla işi bitince de onu alaşağı etmiştir. Kısa Türkiye tarihi bunların örnekleriyle doludur.

Yandaştır değildir; “yandaş” kelimesi uygundur değildir işin bu kısmı beni pek ilgilendirmiyor. Bazı medya gruplarının kendi dünya görüşleri, politikaları, inançları gereği iktidarlara destek vermelerinde bir beis de görmüyorum. Yeter ki bu destek menfaat paylaşımı noktasında olmasın. Bunun örneklerini ve belki de en keskin çizgilerle kendini belli edenlerini gelişmiş demokrasilerde de görüyoruz.

Türkiye’de işler bazen çok farklı işliyor. Özellikle Doğan Grubu’nun elindeki medya gücünü silah gibi kullandığını biliyoruz. Aydın Doğan bu gücü suiistimal etmeseydi, silah gibi kullanmasaydı vakti zamanında kukla bir başbakanı pijamalarıyla karşılayacak kadar ileri gidemezdi galiba!

Şimdi aynı Aydın Doğan’ın, Hilton arazisinin imar planında değişiklik yaptıramadığı için elindeki medya silahını mevcut iktidara karşı nasıl kullandığına şahit oluyoruz. Almanya’daki Deniz Feneri davası, Gökçek-Kılıçdaroğlu düellosu ve son olarak Kadir Topbaş’a rakip olan Kemal Kılıçdaroğlu’na verdikleri sınırsız destek…

Kılıçadoğlu’nun adaylığı açıklanınca Kanal D’nin pıtırcık sunucusu, gaf kralı Mehmet Ali Birand tüm şirinliğiyle CHP’nin adayına aynen şöyle hitap ediyor: “Kemal Bey tekrar hayırlı olsun. İnşallah kazanacağız!” Gülsek mi, ağlasak mı, yoksa “takke düştü, kel göründü” mü desek? Tam bu noktada, Doğan Grubu’nun yandaş medya ithamına en çok muhatap olan Haber7 imdadımıza yetişiyor ve olayın adını koyuyor: Candaş Medya!

Doğan Grubu’nun hedefi büyük… Ama ciddi açık veriyorlar, menfaat merkezli gerçek amaçlarını çok belli ediyorlar… Beklentileri şöyle: Kadir Topbaş, medya eliyle yıpratılacak, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığını Kemal Kılıçdaroğlu kazanacak, yeni başkan Hilton arazisiyle ilgili imar planını değiştirecek… Sonra Aydın Doğan rezidansları dikince gelsin milyar dolarlar.

Benden hatırlatması… Aydın Doğan’ın İstanbul’da desteklediği tüm adaylar bugüne kadar hep kaybetti. Kılıçdaroğlu da kaybetmeye mahkûm! Neden mi? Çünkü vizyonu yok, misyonu yok, projesi yok, CHP’nin belediyecilikteki mazisi -özellikle İstanbul’da- tam bir fiyasko, düşük profilli bir aday vs. Ancak Kılıçdaroğlu’nun kaybetmeye mahkûm olmasının başka ve önemli bir sebebi daha var.

Halkımız, en çok Aydın Doğan’ın pornografik gazetelerine para verse de bu tür olaylardaki gerçek niyetini çok iyi bildiği için ondan ve onun çizdiği yoldan her zaman tiksinmiştir.

Süleyman S. Aras